ریشه‌های تفکر داعش
شيخ لؤي المنصوري

مترجم: حسين آشوري

 

۱ - شکل گیری

   "سازمان دولت عراق و شام" معروف به "داعش" به سال ۲۰۰۳ م همزمان با  آغاز حمله آمریکا به عراق و مهاجرت برخی از اعضای القاعده به بلاد رافدین(سوریه) به رهبری "احمد فاضل الخلایله" )ابو مصعب زرقاوی( شکل گرفت. زرقاوی که بعد از آمدن  به عراق، جماعت توحید و جهاد را تأسیس کرد، با "أسامه بن لادن" رهبر سازمان دست بیعت داد، مجلس شورای مجاهدین عراق را بنیان نهاد و با قبایل عراقی موافق برنامه خود متحد شد که از این اتحاد، حلف المطیبین (پیمان پاکان ) به وجود آمد.

 

     ابو مصعب زرقاوی سال ۲۰۰۶ م در دیالی کشته شد. سازمان دولت اسلامی عراق به رهبری "ابوبکر بغدادی" (ابراهیم عواد) تشکیل شد و ابوبکر بعد از آنکه "ابو عمر بغدادی" رئیس "مجلس شورای مجاهدین" در عراق، ولایت "ابو حمزه مهاجر" (عبد المنعم عز الدین علی الیدوی ۱۹۶۸-۲۰۱۰) را نپذیرفت، با او (ابو عمر) بیعت کرد.

 

    ابو عمر بغدادی در سال ۲۰۱۰ به دست نیروهای عراق کشته شد و سازمان، رهبری ابو بکر بغدادی را به عنوان جانشین ابو عمر اعلام کرد.

 

    ابو محمد جولانی (بنا به قول برخی، اسامه بن العبسی الإدلبی) با فرزندش در سال ۲۰۰۸ به دلیل ارتباط با شیخ ابو القعقاع قول آقاسی به منظور جنگ در عراق و عضویت در سازمان القاعده به رهبری ابو مصعب زرقاوی در سوریه بازداشت و راهی زندان صیدنایا شد. با آغاز بحران سوریه در سال ۲۰۱۱، مسئولان سوری فرمان عفو جولانی را صادر کردند و او با تشویق و حمایت ابو بکر، فورا به عراق رفت تا حمایت مالی و نظامی برای تشکیل شاخه‌ای نظامی در سوریه تحت عنوان "جبهه النصره لأهل الشام (جبهه نصرت مردم شام) که اختصارا جبهه النصره نامیده می‌شود، درخواست کند.

 

    تشویق و حمایت بغدادی موجب شد تا جنگجویان بسیاری که حدود ۷ هزار و بیشتر بودند، به جبهه النصره بپیوندند که غالبشان، مبارزینی بودند که بغدادی آنان را فرستاده بود و تعداد اندکی نیز از جنگجویان سوری و مهاجرین بودند.

 

    ابو بکر بغدادی در سال ۲۰۱۳، اعلام کرد؛ سازمان جبهه النصره با دولت عراق ادغام می‌شوند تا "سازمان دولت اسلامی عراق و شام" تشکیل شود که با مخالفت شدید جولانی مواجه شد که بر جدایی این دو سازمان پافشاری کرده و می‌کند. این مخالفت، موجب ایجاد تفرقه و بازگشتن بسیاری از جنگجویان مهاجر و ملحق شده به جبهه النصره شد.

 

    بعد از آنکه اختلاف میان طرفین بالا گرفت و به حد جنگ رسید، ایمن الظواهری رهبر سازمان به منظور پایان بخشیدن به این درگیری شدید دخالت کرده و اعلام کرد؛ وی تفکر جولانی را مبنی بر جدایی میان دو سازمان و انحلال دولت عراق و شام تأیید می‌کند تا دولت اسلامی عراق در سرزمین عراق باشد و جبهه النصره به رهبری ابو محمد جولانی در بلاد شام وجود داشته باشد که این اقدام با پاسخ سختی از طرف ابو بکر بغدادی رهبر سازمان دولت عراق مواجه شد.

 

    و "ابراهیم موصلی" یکی از سران  داعش نامه‌ای تحت عنوان "نامه دولت اسلامی عراق و شام به سازمان قاعده الجهاد، سخن محکم و سوزاننده ما به ایمن الظواهری بحران ساز سرکش) در وبلاگ "منبر اطلاع رسانی جهاد" که متخصص انتشار فعالیت‌های داعش است منتشر کرد؛ در آن نامه آمده است: حوادثی که میدان نبرد در عراق و شام شاهد آن است و گردبادهای طوفانی و تندی که حکومت دولت را به لرزه انداخته است تنها و تنها مکر کسانی است که بر دستاوردهای پایگاه جهاد بالا رفته‌اند، به دنبال قدرت و سیطره هستند و در پشت بزرگ جرگه فقها همچون ابو خالد سوری و بزرگان پاکدامن جهاد که از بهترین‌های گروهک ایمن الظواهری ریاست طلب پنهان شده‌اند؛ همان ابو خالد سوری فرمانده برجسته سازمان قاعده که در حلب شمال سوریه کشته شد.

 

    درگیری میان سازمان دولت و القاعده به دلیل خلاف‌های شرعی سازمان دولت (به اعتقاد القاعده) همچون وارد کردن اتهام مزدوری و خیانت و مورد هدف قرار دادن عامدانه داوطلبان ارتش و پلیس عراق و هر گروهی که با حکومت عراق همکاری می‌کند؛ شعله‌ور شد و بن لادن را مجبور کرد تا دخالت کند و از بغدادی بخواهد؛ دست از چنین کارهایی بردارد و تعصب و تندروی را رها کند، ایمن الظواهری نیز چنین کرد اما تأثیری بر بغدادی نداشت و او همان شیوه خاص خود را ادامه داد. ابوبکر، راه و روش خود را تنها کار درست در جریان مدیریت جنگ می‌پنداشت.

 

    سازمان دولت شروع به ایجاد ایدئولوژی مخصوص به خود کرد که ساختار جهاد و ساختار تصورات سازمان را از نو بازسازی می‌کرد، سازمان این کار را از موضوع خلافت اسلامی و شروط ریاست آن آغاز نمود و اینکه خلافتی که در افغانستان به رهبری ملا عمر تشکیل شده است، کامل نیست زیرا القاعده آنطور که می‌پندارد، شروط بیعت، قریشی بودن، نگرش صحیح به موضوع امامت عامه، عمومیت و شمولیت دولت و عدم اختصاص آن به مکانی معین، لغو مرزها، اجرای احکام شرعی در اماکن تحت سیطره بدون توجه به زمان، مکان و ویژگی جامعه، گسترش تکفیر و ارتداد به منظور فراگرفتن شیعه و گروه‌های مخالف از هر مذهبی که باشند، همکاری و تعامل با اقلیت‌های دینی بر اساس شرع و عدم شک و اندیشه در آن به هنگام توسعه، تسلط و قدرت دولت را دارا نمی‌باشد.

 

خط مشی فکری سازمان

 

    با مراجعه به نشریات و فایلهای صوتی منتشر شده‌ی این سازمان، میتوان به علل پنهان در ورای ظهور این سازمان و پذیرش و اختیار برخی مسائل را پی برد. این سازمان، برنامه سلفیسم جهادی را برگزیده و آن را در منابع معرفت شناختی خود تلفیق کرده است. سازمان دولت تمامی جوامع مخالف خود و مخالف تفکر جهاد را تکفیر می‌کند و جامعه را به دو دسته‌ی مؤمن که هیچ نفاقی در آن نیست و کافر که هیچ ایمانی ندارد، تقسیم می‌کند و تلاش دارد؛ تفکر خود را از راه ایجاد رعب، قتل و آواره کردن در جهان واقعی اجرا کند. ما می‌بینیم که این سازمان اندیشه ابن تیمیه را در بسیاری از موضوعات مانند تکفیر بدعت گزاران و شیعیان و نصیری ها انتخاب کرده است و در برخی موارد نیز همچون تکفیر ایزدی‌ها که ابن تیمیه آنها را از اهل سنت میداند؛ مخالف وی است.

 

    سازمان دولت، حاکمان و حتی هماکاران و همدستان آنان را تکفیر میکند در حالی که تفکر سلفی اعتقادی به تکفیر آنان ندارد بلکه معتقد به فسق آنان است و اینچنین ملاحظه می‌کنیم که آنها تفکر سلفی افراطی در تکفیر حاکمان، سازمان ها و ملت ها و همکاران آنان را برگزیده‌اند، تفکری که سید قطب در کتاب معالم في الطریق انتخاب کرده بود.

 

۱ . برپایی دولت خلافت و امارت اسلامی

 

    سلفیسم جهادی از ابتدای شکل گیری به خیال تجدید دولت خلافت اسلامی و ظهور جریان‌های سلفیسم معتقد به وجوب قیام علیه حاکم ظالم و برپایی حکومت اسلامی اعتقاد دارد و به همین دلیل جنبش القاعده تشکیل شد و سپس جنبش طالبان و اعلام خلافت ملا عمر به عنوان خلیفه مسلمانان در افغانستان تا زمان فروپاشی نظام حکومت بعد از وقایع ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به منصه ظهور رسیدند.

 

    اختلاف میان طالبان و داعش بر سر اندیشه خلافت نیست بلکه بر سر شرایط خلیفه است چنانکه متن زیر در وبلاگ منبر اطلاع رسانی جهاد وابسته به آنان(داعش) آمده است: استفتاء شرعی در مورد اینکه ملا محمد عمر مجاهد به دلیل تقدم و سابقه داری، خلیفه مسلمانان در این زمان است.

سؤالاتی در مورد آنچه چندی پیش ابومنذر شنقیطی و دیگر شیوخ بزرگوار مبنی بر اینکه هیچ تفاوتی از ناحیه شرعی میان نام امارت یا امامت عامه و خلافت و همچنین در اینکه ملا محمد عمر مجاهد، خلیفه و امیر المؤمنین آنهاست، وجود ندارد؛ پیش آمده است.

 

    به نظر میرسد به دلیل اعتقادات برادران در سازمان القاعده و شاخه‌های آن در جهان، مانعی برای این جماعت‌ها و طرفدارانشان جهت بیعت اطاعت از دولت خلافت اسلامی و فرمانده آن دکتر ابراهیم ایجاد شده است. اعتقاداتی مبنی بر اینکه ملا عمر که بر افغانستان پیروز شده و سلطه دارد؛ دارای تقدم است و افغانستان، مرکز امارت و خلافت است و شیخ بغدادی سال‌ها پیش با ملا عمر به عنوان خلیفه بیعت کرده است پس به همین دلیل ملا عمر اول است و رسول اکرم (ص) فرمودند: (محمد بن بشار از محمد بن جعفر از شعیه از فرات القرازی از ابو حازم نقل کرده‌ است که او(ابو حازم) گفت: مدت ۵ سال هم‌نشین ابو هریره بودم و از او شنیدم که از پیغمبر نقل کرد: انبیا بر بنی اسرائیل حکومت می‌کردند و هر زمان پیغمبری از دنیا می‌رفت؛ پیغمبر دیگری جانشین او می‌شد. بدون هیچ شکی بعد از من، پیغمبری وجود ندارد اما خلفا زیاد خواهند بود. آنها گفتند: چه کسی به ما فرمان میدهد؟ فرمودند: وفادار باشید به بیعت اولین شخص، و حق آنان را ادا کنید زیرا خداوند از آنان در مورد کسانی که آنان را مراعات کردند؛ خواهد پرسید.

 

    ابو بکر بن ابو شیبه و عبد الله بن براد اشعری گفتند: عبد الله بن ادریس از حسن بن فرات از پدرش مانند همین سند را نقل کرده‌اند.

 

    سؤالات من از برادرانم در القاعده و مفتی‌های بزرگوار آن:

۱ – آیا جایز است ملا عمر خلیفه مسلمانان خوانده شود بدون آنکه این موضوع را بداند یا اینکه او به طور کامل و واضح میداند اما این مسأله مدت زمان درازی از عموم مسلمانان پوشیده شده است و آنطور که از حدیث شریف فهمیده می‌شود؛ آنان به مرگ جاهلیت از دنیا می‌روند. در حدیثی از عبد الله بن عمر از پیغمبر نقل شده که فرمودند: هر کس دستی (کسی) را از اطاعت و فرمانبری بازدارد خدا را در روز قیامت در حالی ملاقات میکند که هیچ دلیل و بهانه‌ای ندارد و هر کس بمیرد و بیعتی بر گردنش نباشد به مرگ جاهلیت از دنیا رفته است. این حدیث را مسلم نقل کرده است.

 

۲ – برادران در طالبان افغانستان نه تنها اقرار نمیکنند که مسئول مسلمانان جهان و خارج افغانستان هستند بلکه منکر هم هستند و از مسلمانان نمی‌خواهند که مسلمانان با آنان بیعت کنند و کاری به امور مسلمانان خارج از افغانستان ندارند بنابراین به نظر میرسد آنها معنای امامت عامه یا خلافتی که از زمان شیخ بن لادن به آنها سپرده شده را نمی‌دانند.

 

   اگر بیعت امام عام را با عقد ازدواج مقایسه کنیم آنطور که علما دائما در موضوع بیعت دست به مقایسه میزنند، هر گاه ازدواجی انجام شود؛ یک شرط اصلی به نام ایجاب قبول(جواب مثبت دادن) در عقد نکاح وجود دارد و اگر این شرط انجام نگیرد، ازدواج قبول نیست و از طرف مردی که ازدواج او مورد نظر است؛ این ازدواج باطل حساب می‌شود پس ما اگر حالت سابق ازدواج را مقایسه کنیم، می‌پرسیم که آیا ملا عمر به بیعت بر اساس اطاعت عام و فراگیر یا خلیفه که همان قبول و پذیرفتن پیش از بیعت است، جواب مثبت داده یا نه؟

 

۳ – آیا میتوان بدون اطلاع مردی و یا اینکه بداند چه کار می‌کند، زنی را به عقد او در آورد؟ مثال: مانند اینکه ولی زن با زبانی که آن مرد نمیداند به او بگوید؛ اکنون تو را زن دادم و به ازدواج در آوردم و آن مرد در حالیکه همه قدرت عقلی خود را ندارد؛ به زبان خود یا زبان آنها بگوید: بله زیرا آنها این را به او گفته‌اند یا آن مرد به آن زن گفته است.

 

   آیا این ازدواج شرعا صحیح است و یا نه باطل است؟ اگر جواب این باشد که آن ازدواج است، آیا میتوان این را با وجود ذکر دلیل شرعی بر مسأله بیعت عامه یا خلافت تطبیق داد یا نه؟

 

    با آنچه در بالا ذکر شد می توانیم بگوییم، مجاهدان القاعده و مسلمانان در افغانستان با ملا عمر به عنوان فرمانده خودشان در آن کشور بیعت کرده و ملا عمر نیز پذیرفته است ولی ملا عمر تفاوت این بیعت با آن بیعتی که آنها او را رهبر همه مسلمانان زمین قرار داده باشند؛ نفهمیده است بنابراین آیا خلافت او بر همه مسلمانان صحیح است؟

 

    اگر گفته شود شرط این است که خلیفه اول، دارای سابقه و تقدم باشد هر چند  همه شروط امامت عامه در او تحقق نیافته باشد ولی ملا عمر برخی از این شروط را داراست و خلافت را پذیرفته است پس او خلیفه مسلمین است و چنانکه پیغمبر سفارش کرده‌اند شما باید به بیعت خود با او وفادار باشید و اگر او، آن را نپذیرفته است و آن را به طور علنی مقابل شاهدان نگفته باشد، بیعت شما مردود و باطل است و شما باید دلیل و حجت اقامه کنید که او، در گذشته آن را پذیرفته است اما اکنون منکر آن است.

 

۴ – ملا عمر فاقد شرط قریشی بودن است و حدیث شریف می‌گوید: مردم، مطیع و فرمانبردار قریش هستند و در این باب مسلمان آنان، مسلمانشان هست وکافر آنها کافرشان.

 

    از خلال اموری که در این مبحث مطرح شد، واضح است که ابراهیم عواد معروف به ابو بکر بغدادی به چند علت، به خلافت ملا عمر اعتقادی ندارد:

 

۱ – بیعت او، فقط مختص مردم افغانستان است و اینکه بیعت با او تحقق یافته و یا نه، واضح نیست.

 

۲ – وی فاقد یک شرط مهم خلافت یعنی قریشی بودن است.

 

۳ – او مخالف ایدئولوژی امامت است زیرا خود را خلیفه جایی کرده و اماکن دیگر رافراموش کرده و به فکر دیگر مسلمانان نبوده است.

 

۲ – تکفیر همه شیعیان: تکفیر تمامی شیعیان از عالم و عامی یکی از مبانی تفکر سلفیسم جهادی است و هیچ فرقی میان فرمانده و فرمانبردار وجود ندارد. در استفتائی که از آنان شده و در سایتشان وجود دارد شخصی پرسیده است: حکم مردم عادی رافضی اثنا عشری چیست؟ آیا تفاوتی میان علمای هر فرقه‌ای از مذاهب خارج از دین با پیروانشان از جهت تکفیر یا تفسیق(فاسق دانستن) وجود دارد؟

 

    آنان به صورت زیر پاسخ گفته‌اند: هر شخص عامی که امامی از ائمه کفر و گمراهی را پیروی کند و از روی ظلم و عدوان، رهبران و بزرگان آنان را یاری نماید، حکم تکفیر و یا تفسیق همان ائمه برایش صادر میشود. خداوند فرمود: مردم از تو در مورد ساعت(قیامت) می‌پرسند؟ تا آنجا که می‌گوید: آنها گفتند: ای پروردگار ما از رهبران و بزرگانمان اطاعت کردیم و آنها ما را از راه منحرف کردند؛ خدایا به آنان دو برابر، عذاب بده و به شدت نفرینشان کن و همچنین پیغمبر و همچنین یاران وی با رهبران مشرکین و پیروانشان جنگیدند و میان رهبران و پیروان تفاوتی قائل نشدند.

 

وبالله التوفیق... کمیته دائمی پژوهش های علمی و صدور فتوی، رئیس: عبد العزیز بن عبد الله بن باز، عبد الرزاق عفیفی، .. عضو: عبد الله بن غیران، عبد الله بن قعود.. ج ۲ م ۳۷۷.

 

    ابو محمد مقدسی در نامه‌ای که به زرقاوی نوشته است بر مطلبی تأکید کرده است. در این نامه آمده است: خزیدن در ورای هدف قرار دادن همه شیعیان و انحراف مسیر جنگ از اشغالگر و طرفدارانش به سمت مساجد شیعه و امثال آنها... جایز نیست که همه آنان از عامی، خاص و محارب را در یک طرف قرار دهیم... به هر حال اعلام جنگ علیه فرقه‌هایی که جزء اسلام و مسلمین حساب میشوند در سایه اشغال صلیبیان جنایتکار که تفاوتی بین سنی و شیعه قائل نیستند، از سیاست شرعی و دینی نیست.

 

۱ – واقعیت اختلاف میان مقدسی و وارثان زرقاوی همان جهاد در راه خداست/  شبکه مداد السیوف.

 

    این چیزی است که "ابو محمد عدنانی" در پاسخ به ایمن الظواهری طی یک سخنرانی صوتی تحت عنوان (فرمانده القاعده معذرت) بر آن تأکید کرده است و در این سخنرانی یادآور می‌شود: ما درخواست مکرر شما(فرمانده القاعده) مبنی بر عدم هدف قرار دادن عوام رافضی در عراق را اجابت نمی‌کنیم چرا که آنان مسلمان هستند و بخاطر جهلشان فریب خورده‌اند؛ اگر ما با تو بیعت کرده بودیم، دستورت را اجرا میکردیم حتی اگر مخالفت بودیم................

 

   پس از آنکه ابو مصعب زرقاوی شیوه اجرای برخی از آراء سلفی قائل به کفر عموم شیعه را انتخاب کرد و آن را به طور عملی در عراق اجرا کرد و عملیات قتل، انفجار و حمله به همه شیعیان را انجام داد و میان عالم و عامی و کوچک و بزرگ تفاوت نگذاشت؛ این امر منجر به اختلاف میان او و شیخش ابو محمد مقدسی شد که عمومیت دادن کفر که شامل همه می‌شود را نپذیرفت و میان علما، عوام و محاربین و منفجر کردن مساجد تفاوت قائل می‌شد.

 

    مسأله‌ای که زرقاوی آن را در پیش گرفت؛ این است که او تکفیر را به صورت عملی اجرا کرد و پس از آنکه تکفیر در حد یک مسأله نظری صادر شده توسط برخی از علمای سلف باقی مانده بود، راه قتل و ارعاب را در پیش گرفت.

 

    پی نوشت: تکفیر شیعه ضمن اختلافی بودن میان اهل تسنن، میان خود سلفی ها نیز مورد اختلاف است زیرا اهل تسنن شیعه را تکفیر نکرده و به اسلام آنها حکم می‌کنند. این امر تا بدانجا رسیدکه شیخ شلتوت رحمه الله علیه که رئیس جامع الازهر در زمان خود بود اجازه عبادت بر طبق مذهب اهل بیت علیهم السلام را مجاز شمرد.

 

    شیخ دکتر محمد الضمام شیخ الازهر، محمد غزالی مبلغ مشهور، عبد الرحمن نجار مدیر مساجد شهر قاهره، دکتر مصطفی رافعی و محدث سلفی محمد رشید رضا، فتاوای شیخ شلتوت در مورد عدم کافر بودن شیعه را تأیید کرده‌اند. محمد رشید رضا گفته است: اهل تسنن به درست بودن ایمان شیعه تأکید کرده‌اند زیرا اختلاف با آنان در مسائلی است که مربوط به کفر و ایمان نیست. شیعه، مسلمانی است که میتواند با هر زن مسلمانی ازدواج کند و اگر به عقب افتادگی و ضعفی که مسلمانان به دلیل جنگ مذهبی بدان گرفتار شده‌اند، و نیاز مبرمی که به دوستی و عطوفت با یکدیگر و وحدت داریم؛ نگاه کنیم، مشخص می‌شود که خویشاوندی سببی (ازدواج) با مخالف ما در مذهب، امری ضروریست.

 

    و هر کدام از احمد بیگ مصری، شیخ ابو زهره، شیخ شلتوت، شیخ احمد باقوری شیخ ازهر در روزگار خود و طه جابر العلوانی استاد فقه و اصول دانشگاه محمد بن سعود، دکتر علی سامیالنشار، بدران ابو العینین و دیگران همچنین در همین سیاق حکم می‌کنند که شیعه جزء طایفه مسلمین است.

 

     خالد محمد خالد عالم ازهری می‌نویسد: طبعا من برای شیعه تقدیر ویژه‌ای قائل هستم و نمی توانیم بزرگان و سرآمدان آنان را فراموش کنم همان کسانی که در راه آزادی فقه اسلامی از غل و زنجیر و پالودن آن از شائبه‌های جاری این همه تلاش فداکارانه و مبلغانه داشتند. {مقاله ای از دکتر محمد عباس سلفی تحت عنوان "عالمان بزرگ شیعه را تکفیر نمیکنند"}.

 

    حتی محمد ناصر الدین آلبانی محدث مشهور سلفی طی فایلی صوتی تصریح می‌کند؛ عوام شیعه تکفیر نمی شوند و بدعت‌های موجود در آنان همانند بدعت‌هایی است که درمیان عوام اهل تسنن وجود دارد. بر طبق کلام او، این بدعت‌ها موجب خروج از دایره اسلام و حرکت به سمت کفر نیست. در نوار شماره ۵۱۸ که در سایت وی موجود است، از او سؤال زیر پرسیده شده است: آیا تکفیر شیعه صحیح است، تکفیر همه آنان یا گروه خاصی از آنان؟

شیخ: ما دائما می گوییم که به طور کلی تکفیر گروه و یا جماعتی از مسلمانان در شرع خدای تبارک و تعالی جایز نیست پس این کار هم جایز نیست زیرا شاید کسانی در هر گروه و طائفه‌ای باشند که بخاطر فریب خوردن یا دلیلی دیگر، مستحق تکفیر نباشند همچنانکه چه بسا کسانی در آنان باشند که مسنحق تکفیر هستند و به همین دلیل به هیچ وجه من الوجوه جایز نیست که گفته شود: تمامی شیعیان کافر هستند یا تمام زیدی‌ها مثلا یا خوارج یا اباضیه. ۲۰۰

 

    از نظرگاه شریعت اسلامی و آنچه در قرآن کریم و سنت نبوی آمده است؛ هر کس که شهادتین بگوید، مسلمان است و خون و مال و آبرویش محفوظ. در کافی جلد ۲ ص ۲۴ با استناد به قاسم صیرفی گفته شده است: به واسطه اسلام، خون حفظ میشود، امانت، ادا میشود، زناشویی به واسطه آن حلال می‌شود و پاداش بر پایه ایمان است. و در ج۲ ص ۲۵ کافی با استناد به سماعه گفته است: سماعه گفت: من به ابا عبد الله علیه السلام عرض کردم؛ مرا از اسلام و ایمان با خبر کن و اینکه آیا این دو مختلف هستند؟ فرمودند: اسلام، شهادت لا اله الا الله دادن و تأیید پیغمبر خداست و به واسطه آن، خون حفظ میشود و ازدواج و ارث بر اساس آن جاری میشود و گروهی از مردم بر همین ظاهر اسلام هستند.

 

سید شرف الدین موسوی در کتابش عقائد الشیعه الامامیه گفته است: از تکفیر مسلمانان به خدا پناه می‌بریم و خداوند دشمن هر متجاوز گناهکاری که بسيار عيب جوست، و براي سخن چيني در رفت و آمد است، می‌باشد. چگونه جایز است که شیعه اهل شهادتین و اهل نماز، روزه، حج، زکات و ایمان به آخرت را تکفیر کند در حالیکه ابا عبد الله جعفر بن صادق امامشان در حدیث سفیان بن صمت گفته است: اسلام، همان ظاهری است که مردم بر آن هستند یعنی شهادت به توحید، نبوت پیغمبر، برپایی نماز، دادن زکات، حج بیت الله و روزه ماه رمضان.

 

    امام ابا جعفر محمد باقر در صحیح حمدان بن اعین گفته است: اسلام گفتار و كردار ظاهرى است كه تمام فرق و مردم آن را دارند، و بوسيله آن جانها محفوظ می ماند، ميراث پرداخت می شود و زناشوئى روا می گردد، و این فرقه ها بر نماز و زكوة و روزه و حج اتفاق و اجماع دارند، و به همین دلیل از كفر خارج گشته ، بايمان منسوب می گردند. متون ائمه ما در این موضوع متواتر است و شیعه بر آن اجماع دارد.

 

    دین اسلام به طور کلی تکفیر مسلمان را مردود می شمارد و به گفتن شهادت توحید بدون توجه به اعتقادات و اسرار درون اکتفا می کند. پیغمبر، صحابه را می پذیرفت بی آنکه چیزی غیر از شهادتین برایشان شرط کند و از ایشان معروف است که فرمودند؛ هر که لا اله الا الله گوید، جان و مال و عرضش محفوظ می شود.

 

از پیغمبر روایت شده که زمانی که در خیبر بودند، امام علی از ایشان سؤال کردند؛ با چه بجنگم، فرمودند؛ با آنان بجنگ تا به توحید و نبوت پیغمبر خدا شهادت دهند که اگر چنین کنند، جان ومال خود را در مقابل تو حفظ کرده‌اند جز در مورد حق اسلام و حسابشان که با خداست.

 

پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم از تکفیر مسلمانان نهی کردند و  فرمودند: ناسزا گفتن به مسلمان، فسق است و جنگ با او کفر. صحیح بخاری، باب ایمان، ج ۴۶، ثواب الاعمال و عقابها: ۲۴۰.

 

و فرمودند: هر کس به توحید شهادت دهد و رو به قبله‌ی ما کند، مانند ما نماز گزارد و از ذبح و قربانی ما بخورد؛ او مسلمان است و هر چیزی که برای مسلمان و علیه مسلمان است را دارا می باشد.

 

    بنابراین توحید موجب حفظ جان و عرض است و شخص را وارد جرگه مسلمانان می کند و همچنین از پیغمبر نقل شده که نهی کردند از تکفیر مسلمانان بخاطر ارتکاب گناه و یا معصیتی؛ روایت شده که ایشان فرمودند: هیچ یک از اهل قبله را بخاطر گناهی تکفیر نکنید هر چند گناه کبیره کرده باشد و فرمودند: دست از اهل توحید بردارید و آنان را تکفیر نکنید زیرا هر کس آنان را تکفیر کند، خودش به کفر نزدیکتر است (تا اسلام). جامع الاصول ابن اثیر ج ۱و ۱۰ و ۱۱.

 

در بخاری باب و من أحیاها فقد أحیی(هر کس آن را زنده کند، زنده میکند... ص ۱۲۱۵ ح ۶۸۷۲ از ابن ظییان نقل است که گفت: از اسامه بن زید شنیدم که گفت: پیغمبر ما را به سمت حرقه واقع در جهینه فرستاد و ما با اهل آنجا پیکار کردیم و شکستشان دادیم. من و یک انصاری به یکی از آنان رسیدیم و چون او را محاصره کردیم، گفت: لا اله الا الله؛ آن انصاری دست از او کشید اما من با نیزه ام آنقدر او را زدم تا کشته شد و چون بازگشتیم و خبر به پیغمبر رسید، به من فرمودند: ای اسامه تو او را بعد از آنکه لا اله الا الله را گفت، کشتی؟ من گفتم: ای رسول خدا او پناه میخواست (دنبال حفظ جان خود بود)، ایشان فرمودند: او را کشتی بعد از آنکه لا اله الا الله گفت ؟ و آنقدر این جمله را تکرار کردند که من آرزو کردم ای کاش تا پیش از آن روز، مسلمان نشده بودم.

 

    علما نیز از تکفیر اهل قبله را که شهادتین میگویند؛ نهی میکنند؛ ابن حزم در کتاب الفصل فی الملل و النحل ج ۳/ ص ۲۴۷ گفته است: عدّه‏اى از علما بر این اعتقادند كه يك مسلمان بخاطر یک حرفی که در باب عقاید زده و یا یک فتوا نه تکفیر می شود و نه فاسق خوانده می شود زیرا هر کس که در موضوع اعتقاد اجتهاد کند و بدانچه آن را حق میداند، نزدیک شود، در هر حال مأجور است، اگر اجتهادش درست باشد دو پاداش و اگر خطا باشد يك پاداش به وى خواهند داد... و این سخن ابن ابو لیلی، ابو حنیفه، شافعی، سفیان ثوری و داود بن علی ظاهری است. و این سخن همه صحابه‌ایست که من سخنی از آنها در باب این موضوع شناخته‌ام و ما اصلا هیچ اختلافی از آنان در این مورد سراغ نداریم.

 

شعرانی در کتاب یواقیت و جواهر  ص ۵۸ گفته است: شیخ الاسلام تقی الدین سبکی گفته: اقدام کردن به تکفیر مؤمنین، بسیار سخت است. هر کسی که در قلبش، ایمانی باشد، اعتقاد به تکفیر اهل هوس و بدعت که لا اله الا الله و محمد رسول الله میگویند را عظیم میشمارد زیرا تکفیر، امری بسیار ترسناک و خطرناک است.

 

تفتازانی در شرح مقاصد ج۵/۲۲۷۱ گفته است: مسلمان مخالف حق، کافر نیست تا زمانی که با ضروریات دین مانند حادث بودن جهان و بر انگیخته شدن بدن مخالفت نکند.

 

و در منتقی از ابو حنیفه نقل شده است: هیچ یک از اهل قبله تکفیر نمی‌شوند و اکثر فقها بر این هستند.

 

۳ – تقسیم جامعه به دو قسمت:

 

    ابو بکر بغدادی (ابراهیم عواد) در یک فایل صوتی جامعه را به دو قسمت یا بنا به قول اوپپخودش دو فسطاط (سایبان، چادر) تقسیم کرده است: فسطاط اول: سایبان ایمان که هیچ نفاقی در آن وجود ندارد و فسطاط دوم: چادر کفر که هیچ ایمانی در آن نیست و قسم سومی وجود ندارد.

 

    تنها مؤیدان سازمان وارد قسم اول میشوند چه بیعت کنندگان و چه کسانی که در کنار سازمان یا تأیید کنندگان سازمان به میدان جنگ رفته‌اند جز اینکه آنها بنا بر علل مکانی و... نمیتوانند عضو سازمان شوند.

 

    قسم دیگر شامل رافضی‌های کافر با همه مذاهبشان، نصیری‌ها و همچنین بقیه مذاهب مسلمان سنی مذهب که حکومت دموکرات و حاکمان و رژیم‌های حاکم تأیید می‌کنند، می‌شود و همچنین تکفیر ارتش و پلیس در مصر، تونس، الجزائر، مراکش و... زیرا ارتش و پلیس ابزار آلات حمایت از حاکمان محکوم به کفر هستند.

 

    در یک فایل صوتی از ابو محمد عدنانی سخنگوی رسمی سازمان، وی به ایمن الظواهری به دلیل عدم تکفیر حاکمان، مؤسسه ها، سازمان‌ها و ارتش‌های کمونیسم اعتراض می کند و او را یکی از اشتباهات و ریزش‌های القاعده و سرزنش شدگان می پندارد.

 

     از خلال این فایل، اختلاف متقابل در مورد رژیم های حاکم و مؤسسات نظامی حکومت‌ها آشکار می شود به گونه ای که سازمان القاعده، برخلاف سازمان دولت، قائل به کفر خود و خروج از دین نیست در حالیکه داعش معتقد به کافر بودن القاعده است زیرا آنها به حاکمانی راض ی شده اند که احکام وضعی را به جای اجرای شریعت اسلام، اجرا میکنند.

 

    و این از آثار تفکرات سید قطب است زیرا او معتقد بود؛ هر کسی که به حکومت حاکم ظالم راضی شود، بر طبق آیه مبارکه (و من لم یحکم بما انزل الله فأولئک هم الکافرون)(کسانی که بر طبق آنچه خدا فرو فرستاده، حکم نکنند، کافر هستند)مانند همان حاکمان، کافر است. سید قطب این آیه را بر تمام مسلمانان حمل کرده است هر چند این آیه در مورد یهود و نصاری است.

 

     در مقام پاسخ به منش این سازمان، ما ملاحظه میکینم که تکفیر به صورت گسترده و توزیع آن بر فرقه‌های مختلف اسلامی، امری مخالف شریعت اسلامی است و سابقا احادیث نبوی نهی کننده از تکفیر کسی که شهادتین میگوید را ذکر کردیم و احادیث بیانگر اینکه گناه موجب خارج شدن گناهکار از دایره اسلام نمیشود بلکه حتی شورش علیه چنین شخصی نیز بر اساس سلفیسم جایز نیست. ابن تیمیه گفته است: مشهور است که اهل تسنن، اعتقادی به شورش و جنگ علیه امامان و رهبران با شمشیر ندارند هر چند در آنان ظلمیوجود داشته باشد چنانکه احادیث صحیح بسیاری از پیغمبر بر آن دلالت دارد زیرا فسادی که در جنگ و فتنه است بزرگتر از فساد ناشی از ظلم آنان در حال عدم جنگ و فتنه است بنابراین بزرگترین فساد از میان دو فساد با ملتزم شدن به فساد کمتر به هیچ وجه دفع نمیشود و شاید امکان فهم این نباشد که گروهی علیه پادشاهی شورش کنند و فسادی در این شورش باشد که بسیار بزرگتر از فسادی است که آن را از بین برده اند. منهاج السنه ج ۳

در شرح نووی ج ۱۲/ ص ۲۲۹ (شورش علیه امامان و رهبران و جنگ با آنان، حرام شرعی است هر چند که آنان، فاسق و ظالم باشند و احادیث نیز آنچه گفتم را نشان میدهند و اهل تسنن اجماع دارند که پادشاه به دلیل فسق عزل نمی شود.

 

اگر چه این امر در مکتب اهل البیت مخالف منش قرآن و روایت است که شورش علیه حاکم ظالم را جائز میداند و اینکه بزرگترین سخن حق، همان است که نزد حاکمیظالم {گفته شود} و از پیغمبر روایت است که فرمودند: برترین جهاد، سخن از عدالت نزد پادشاهی ستمگر است. کافی ج۵ ص ۵۹. اما قیام علیه حاکم ظالم چیزی است و تکفیر کردن او چیزی دیگر و هیچ تلازمیمیان این دو وجود ندارد. قرآن نیز میان این دو تفاوت گذاشته است آنجا که آیه قرآن میگوید: "و اگر دو طايفه از مؤمنان با هم بجنگند ميان آن دو را اصلاح دهيد و اگر [باز] يكى از آن دو بر ديگرى تعدى كرد با آن [طايفه‏اى] كه تعدى مى‏كند بجنگيد تا به فرمان خدا بازگردد پس اگر باز گشت ميان آنها را دادگرانه سازش دهيد و عدالت كنيد كه خدا دادگران را دوست مى‏دارد" (حجرات / ۹).

 

این آیه به مبارزه با گروه یاغی دستور داده است اما آن گروه را از دایره اسلام خارج ندانسته است. جنگ با گروه یاغی تنها به دلیل بازگرداندن آن به سوی حق و ممانعت از یاغی گری‌اش واجب شده است چرا که ستم و ظلم موجب خارج شدن ستمگر و ظالم از اسلام نمیشود ولی در عین حال دین بر وجوب بازداشتن یاغی از ظلم و مبارزه با روش و برنامه او امر میکند.

اما تقسیم کردن جامعه به دو دسته به هیچ وجه صحیح نیست زیرا جهاد و مشروعیت جهاد وابسته به شروط و قوانین معینی است که نمیتوان از آن تجاوز کرد و یا آن را زیر پا گذاشت. ایمان و کفر نیز تابع همین قوانین شرعی است که در ضمن ادله شرعی که فقها در کتب فقهی ذکر کرده‌اند، مشخص شده است. فقهای مالکی و شافعی گفته اند: تکلیف و اختیار در مورد کسی که مرتد میشود، در نظر گرفته میشود) مغنی المحتاج، ج ۴/ ۱۳۷.

 

در مختصر خلیل مالکی مذهب آمده است: کفر مسلمان به طور آشکارا یا با لفظی که بیانگر کفر است یا کاری که متضمنکفر است همچون پرت کردن قرآن در کثافت و آشغال، بستن زنار، یا اینکه او، اکتسابی بودن نبوت را مجاز بداند یا مدعی شود که به آسمان عروج کرده با حوری را در آغوش گرفته یا حرامیهمچون شرب خمر را حلال بداند، از جمله اموریست که {حکم}ارتداد بر آن واقع می‌شود. مختصر خلیل، ج۱ / ۲۵۱.

 

ابن ضویان حنبلی گفته است: کفر با یکی از موارد چهارگانه صورت میگیرد: ۱ - قول مانند ناسزا گفتن به خدا یا پیغمبرش و یا ملائکه... ۲ – شرک به خدا ۳ – با عمل مانند سجده بر بت و مانند آن همچون خورشید، ماه، درخت، سنگ و قبر... ۴ – از طریق عقیده همچون اعتقاد به وجود شریک و یا همسر یا فرزند برای خدا. منار السبیل ۲/۲۷۲.

 

    اثبات ارتداد نیز شروطی دارد که فقها آن را بیان کرده اند. ابن قدامه حنبلی گفته است: ارتداد با دو چیز ثابت میشود: اعتراف و بینه (دلیل) پس هرگاه کسی به ارتداد مرتد شهادت دهد و ارتداد با شهادت وی اثبات گردد سپس شخص مرتد، منکر شود، به انکار او گوش ندهند و اگر توبه میکند، از او بخواهند تا توبه کند، و الا کشته شود و از برخی از اصحاب ابی حنیفه نقل شده است: همان انکار برای رجوعش به اسلام کفایت میکند. الشرح الکبیر، ج ۱۰/ ۱۰۳

 

   فقها، تفصیل و توضیح را شرط شهادت دانسته‌اند یعنی اینکه شاهد، مورد شهادت را به تفصیل بیان کند- صاحب التاج و الاکلیل گفته است: به دلیل اختلاف مذاهب در مورد تکفیر، شایسته نیست، شهادت بدون تفصیل بر ارتداد پذیرفته شود. التاج و الاکلیل المختصر ۱۲/۵۰.

اما شیعه، قوانین کفر را در چارچوب‌های مشخصی معین کرده است. این میثم بحرانی گفته است: کفر یعنی انکار راستی و درستی پیغمبر و انکار چیزی که وی ضرورتا آن را آورده است. قواعد المرام: ۱۷۱.

 

و فاضل مقداد السیوری گفته است: کفر در اصطلاح همان انکار آن چیزی است که ضرورت آوردنش توسط اسلام معلوم است). ارشاد الطالبین: ۴۴۳.

 

    آقای خمینی گفته است: کافر کسی است که دینی غیر از اسلام اختیار کند یا اسلام را برگزیند اما آنچه را که میداند جزء ضروری دین است؛ انکار نماید به گونه ای که انکارش به انکار رسالت یا تکذیب پیغمبر یا ناقص دانستن شریعت مطهر ایشان بازگردد. تحریر الوسیله ۱/ ۱۱۸.

 

   و سید طباطبایی گفته است: مراد از کافر کسی است که منکر الوهیت، یا رسالت یا یک ضروری از ضروریات دین با اینکه می داند آن جزء ضروریات است به گونه ای که انکارش راجع به انکار رسالت باشد. العروة الوثقی، بخش نجاسات، هشتم از کافی، ۲۴. و بر این اساس، آنان به اسلام تمامی فرق اسلامی حکم می کنند تا زمانی که اهل قبله باشند، شهادتین گویند و چیزی از دین را انکار نکنند.

 

۴ – اختلاف در عمل و برخی از مسائل شرعی

 

   ابو محمد مقدسی (عصام محمد طاهر محمد العتیبی برقاوی، فلسطینی الاصل و زندانی اردن) نامه‌ای با عنوان (نصیحت و رک گویی) نوشت و در آن اشکالاتی که بر روش ابو مصعب زرقاوی داشت را بیان کرد، که مؤسس دیدگاه سازمان در تعامل با فرقه‌های اسلامی مخالف با آنان چه شیعه و چه سنی به شمار میرود.

 

ابو محمد در این نامه برخی از امور مخالف با راه و روش سلف را بر اساس انتخاب‌ها و کارهای زرقاوی بیان کرده است. این اشکالات را در ضمن نکات زیر می آوریم:

 

۱ – افزایش کشتار از طریق قرار دادن مین و بمب در راه‌ها و اماکن عمومی و پرتاب خمپاره به سمت خیابان ها و بازارها و اجتماعاتی که مسلمانان عامی به آن رفت و آمد می کنند زیرا زرقاوی شیوه سابق را در پیش گرفته است و طی فایلی صوتی آن را صریحا ابراز داشت.

 

۲ – استفاده از وسائل نا مشروع مانند ربودن و کشتن مسلمانان به بهانه‌ها و دلایل غیر مجاز مانند کار کردن نزد کفار، عدم معامله با مجاهدین و برپایی تظاهرات علیه آنان.

 

۳ – به کار گیری عملیات انتحاری و وارد کردن آن در ضمن ابزار جنگی حتی در شرایط عادی با اینکه پناه بردن به این شیوه تنها به هنگام ضرورت و با شروطی معین جایز است.

 

۵ – حرکت دادن فعالیت های جنگی به یک طرف خاص یعنی علیه نیروهای اجنبی و ترک دخالت در درگیری های قومی و مذهبی و پراکندن قتل و کشتار در میان مردم عامی.

 

۵ – انتخاب گفتمانی رسانه ای، واقعی و به دور از دشنام و تهدیدات پوچ  مانند تهدید کشوهای غربی چه اینکه این امر موجب افزایش تنفر از مسلمانان خواهد شد.

 

۶ – انتخاب رهبری عراقی و مطلع از امور لازمی که عراق به آن نیازمند است. این اشکالاتی که مقدسی در مورد درگیری موجود در عراق ابراز داشت، نهایتا منجر به جدایی میان او و شاگردش زرقاوی شد تا جایی که زرقاوی، تلمذ خود نزد مقدسی را انکار می کند و راهی برای تشکیل دیدگاه خاص خود برگزیده که با اعلام جنگ علیه شیعه(که زرقاوی، نام رافضی بر آنها نهاده است)، عملیات انتحاری و حمله به مسلمانان در تجمع‌های مختلفشان آغاز شد و تا سال ۲۰۰۶ که به دست نیروهای عراق کشته شد، ادامه داشت تا کسانی که بعد از او میآیند، این جریان ظرفیتش را به عنوان اندیشه‌ای که این سازمان برمی گزیند، کامل کنند زیرا خواننده، هجوم تند بر اساس فرقه گرایی، محکومیت شیعه و نصیریه را در اغلب سخنرانی‌های آنان مشاهده خواهد کرد.

 

     و اگر به موضع شرع مقابل عملیات انتحاری رجوع کنیم، می بینیم که شرع آن را تحریم کرده و فقها چه سلفی‌ و چه شیعه به طور یکسان، به حرمت آن فتوا داده‌اند. در استفتائی که برای ابن باز ارسال شده؛ آمده است:  حکم کسی که به خود بمب وصل می‌کند تا با آن گروهی از یهودیان را بکشد؛ چیست؟

 

جواب: آنچه من می‌دانم و بارها گوشزد کرده‌ام؛ این است که این اقدام درست نیست زیرا این کار، قتل نفس است و خداوند میفرماید: (خودکشی نکنید) و پیغمبر می فرماید: هر کس خود را با شیئی بکشد، در روز قیامت با همان شیء عذاب می‌شود. او برای هدایت آنان تلاش می‌کند و هر گاه جهاد آغاز شد، همراه با مسلمانان بجنگد و اگر کشته شد که الحمد لله؛ اما اینکه او خودکشی کند و بمب در خود جاسازی کند تا با آنها کشته شود، این اشتباه است و جایز نیست. الفتاوی الشرعیه: ۱۶۶.

 

و در سؤالی که  به شیخ محمد ناصرالدین آلبانی ارسال شده (آیا عملیات شهادت طلبانه یا انتحاری جایز است یا نه؟

 

شیخ گفت: نه جایز نیست). سلسلة الهدی و النور ۶۷۸.

 

شیخ محمد بن صالح عثیمین در شرحش بر کتاب ریاض الصالحین :۱۶۵. در شرح خود بر حدیث پسر و ساحر گفته است: (انتحار و خودکشی که برخی از مردم انجام می دهند به گونه ای که مواد منفجره را با خود حمل کرده و آن را به طرف کفار می برد و وقتی که بین آنهاست ، آن را منفجر می کند . این کار جزء قتل نفس به شمار می رود و پناه بر خدا که هر کس، نفسی را بکشد درآتش جهنم تا ابد جاودان خواهد بود.

 

و سؤال زیر به شیخ عبدالعزبز آل الشیخ ارسال شده: هر گاه برخی از کشورهای اسلامی در معرض جنگ و یا اشغال دیگر کشورها قرار گیرند، می شود که برخی از افراد این کشورهای اسلامی، معتمدانه با عملیات انتحاری به افراد آن کشور متجاوز حمله می کنند؟

 

وی پاسخ داده : این روش، صورت شرعی ندارد و من آن را جزء جهاد در راه خدا نمی دانم و می ترسم که این روش جزء قتل نفس باشد . الفتاوی الشرعیة : ۱۶۹ .

 

اما آنچه از پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت شد هچنانکه در روایت صعب بن جثامه آمده است که گفتم : ای پیامبر خدا آیا شبانه، ذریه و فرزندان مشرکان را مورد هدف قرار دهیم و بکشیم؟

 

ایشان فرمودند: آنها (فرزندان کفار) از آنها (مشرکین) هستند.صحیح مسلم ج ۵ / ص ۱۷۷.

جواب این سؤال : این حدیث منسوخ است زیرا ابن داود روایت کرده است : زهری گفت : سپس رسول خدا از قتل زنان و کودکان نهی کرد . کتاب نیل الاوطار، بخش جهاد و سیر / باب جواز دغلکاری علیه کفار.

 

    به علاوه این که هر حدیث بر قرآن عرضه می شود اگر مخالف قرآن بود، برآن اعتنایی نیست و قرآن تصریح دارد که کودکان مورد محاسبه و مؤاخذه قرار نمی گیرند. خداوند فرمود: خداست که شما را ناتوان بيافريد ، و پس از ناتوانی نيرومند ساخت ،، آنگاه پس از نيرومندی ناتوانی و پيری آورد و گفت : کسانی که فرزندانشان را از سر حماقت و بدون علم کشته شدند، زیانکارند. انعام ۱۴۰/ که در مقام سرزنش اعرابی است که کودکان خود را از ترس فقر می کشند.

 

     و عالمان جمله «أنهم منهم » را به معنای ضرورت و اضطرار تفسیر کرده اند. ابن حجی در کتاب فتح الباری گفته است: «سخن او : هم منهم : یعنی در حکم آن حالت است و مراد ، مباح بودن قتل آنان از راه قصد به انان نیست بلکه مراد ان است که هر گاه دست یابی به پدران جز با لگد مال کردن فرزندان ممکن نباشد پس اگر بخاطر اختلاط با آنان آسیب دیدند، قتل آنها جایز است.

 

     شارحین حدیث آن را به حالت خاص و معینی تفسیر کرده اند و آن برپایی جنگ با کافرین و ناچار شدن به قتل کودکان و زنان در جنگ یا بخاطر اینکه آنها (کودکان و زنان ) با آنان (کفار) هستند یا اینکه به مسلمانان حمله کنند و در غیر این حالت اجازه قتل و ریختن خون آنان را جایز نمی دانند.

 

 اما قتل زنان و کودکان در فقه اهل بیت در هیچ حالتی جایز نیست زیرا دین به عنوان رحمتی برای جهانیان و به منظور هدایت ملت ها آمده است نه برای قتل و جنگ و مشاهده کردیم که چگونه پیغمبر وقتی که اسامه بن زید، محاربی را کشت همان محاربی که چون فهمید مسلمانان به او رسیده اند شهادتین گفت اما با این حال پیغمبر از کار اسامه خشمگین شد و از او برائت جست زیرا هدف رسالت ، نشر صلح و سلام و محبت میان طوایف و ملل مختلف است . خداوند فرموده است : لا إکراه في الدین قد تبین الرشد من الغی (هیچ اجباری در دین نیست و هدایت از ضلالت مشخص شده) بقره/۲۵۶.

 

 حدیث شبیخون زدن و دغلکاری

 

حدیث شبیخون و دغلکاری را ائمه اهل بیت رد کرده اند. از عباد بن صهیب منقول است که گفت: رسول خدا هيچگاه به هيچ دشمنى شبيخون نزد. الوسائل، ج ۱۵، ص ۶۳ و یحیی بن علاء از ابا عبد الله نقل کرده است که : امام علی نمی جنگید تا اینکه خورشید غروب کند و می فرمود: درهای آسمان باز می شود، رحمت رو می آورد و پیروزی نازل می شود و می گفت: اینزمان، به شب نزدیکتر است و شایسته است که کشتار کم شود، طالب جنگ بازگردد و شکست خورده نجات پیدا کند. الوسائل، ج۱۵، ص ۶۳ –باب کراهت شبیخون زدن به دشمن.

 

    اسلام از کشتن زنان و کودکان نهی کرده است. در الوسائل بابی تحت عنوان (باب عدم جواز قتل زن، علیل، کور، پیر، مجنون و فرزندان اهل جنگ). در این باب از حفص بن غیاث روایت شده که از ابا عبد الله در مورد زنان پرسید که چگونه پرداخت جزیه از آنان ساقط شده است؟ امام فرمودند: زیرا پیغمبر از قتل زنان و فرزندان به هنگام جنگ نهی فرمودند مگر اینکه آنان وارد پیکار شوند پس اگر پیکار کردی، تا میتوانی دست از زنان بکش پس وقتی که پیغمبر از کشتن زنان در بحبوحه جنگ نهی کرده است بنابراین در خانه اسلام، نکشتنشان اولی تر و سزاوار تر است. الوسائل، ج ۱۵ ص ۶۴.

 

صاحب الریاض گفته است: بدون هیچ اختلافی قتل زنان جایز نیست هر چند که همکاری کنند و همچنین دیوانگان، کودکان و پیر فرتوت و در المنتهی در مورد بچه ها نیز اجماع وجود دارد و این حجت است علاوه بر متون عام و خاص جامع. ج۷ ص ۵۰۷.

 

و در جواهر گفته شده است ۲۱: ۷۴ ( قتل دیوانه‌ها، کودکان و زنان جائز نیست هر چند که با وجود اضطرار، زنان آنان را یاری کنند. من بی هیچ اختلافی آن را یافته و حتی در المنتهی در مورد زنان و کودکان و بلکه در مورد قتل زنان با وجود اضطرار اجماع وجود دارد؛ علاوه بر آنچه که من از خبری جمیل و شمالی و... شنیده‌ام؛ بلکه جمهور از انس بن مالک روایت کرده اند که پیغمبر فرمودند: با نام خدا، به کمک خدا و با اعتقاد به دین رسول الله حرکت کنید و پیر فرتوت، کودک و زن را نکشید؛ همچنانکه در این روایت از ابن عباس نقل است که پیغمبر از کنار زنی که در جنگ خندق کشته شد، گذشتند و فرمودند: چه کسی این زن را به قتل رسانده؟ مردی گفت: من ای رسول خدا – فرمودند: چرا؟ گفت: با شمشیرم جنگید، پس پیغمبر سکوت کردند.

 

این سخن در مورد کفار حربی است که با مسلمانان میجنگند اما سلفیسم جهادی –پیروان زرقاوی- مسلمانان را به ناحق و بر خلاف آیات و روایات دین اسلام و شرع مطهر تکفیر می کنند. حرمت خون مسلمان، ثابت است و ریختن آن به هر شکلی که باشد نه درست است و نه جایز.

 

    بر اساس یک اجتهاد شخصی یا فکری منحرف، خون ریخته نمی شود بنابراین در قتل و خونریزی آنها، مخالفت صریح با نص وجود دارد و به هیچ وجه من الوجوه جایز نیست.

 

۵ – استراتژی اجرایی

 

    داعش یا سازمان دولت از جهت استراتژی اجرایی و کارکردی با القاعده و سلفیسم تفاوت دارد زیرا سازمان‌های سلفی غالبا تلاش دارند، وضعیتی قابل قبول ایجاد کنند و حکومتی بسازند که دارای مقبولیت جهانی باشد؛ بر خلاف سازمان داعش که مخالف این تفکر است و به خود به مثابه دولتی نگاه می‌کند که زمین و مکان را کم دارد.

 

    آنان با جنگ و جهاد تنها به دنبال زمین هستند تا اندیشه خود را در آن اجرا کنند از همین رو آنها جنگ و سلطه بر مناطق و به تبع آن تأسیس دولتی که تلاش دارد در داخل، منطقه و جهان مقبول باشد، را نمی خواهند بلکه معتقدند که آنها دولتی قائم بر تفکر و سازمان‌های خودشان هستند و زمین و زمان را کم دارند که اگر این دو حاصل شود، حکومت و دولت بی واسطه شکل می گیرد.

 

   به همین دلیل مشاهده میکنیم که سازمان دولت در اماکن تحت سیطره خود فورا در فراهم کردن آب، برق، مواد غذایی و تأمین امنیت – طبق نظر خود-، تأسیس دادگاه و مؤسسات و ادارات حکومتی، از نقش دولت تقلید می کنند.

 

    و این چیزیست که اینها در آن با دیگر سازمان‌های جهادی موجود در منظومه سلفیسم تفاوت دارند و به همین دلیل بود که داعش، بیعت با طالبان را مردود دانست و معتقد بود ملا عمر و سازمان، بنا به دلایلی شایستگی خلافت و رهبری را ندارند: اولین دلیلشان، رویکرد طالبان به حکومت بود؛ تعامل و سازندگی با دید محدود و محدودیت استراتژی چگونه امکانپذیر خواهد بود؟ زیرا طالبان خود را در منطقه‌ و سرزمینی معین محدود کرده و ایدئولوژی جامعی ندارد که هدفش تحقق بخشیدن به خلافت اسلامی در تمامی بلاد اسلامی است و نقطه آغاز این ایدئولوژی، جنگ با نیروهای اجنبی و همدستانشان است بر خلاف داعش که به زعم این سازمان در ابتدا جنگ خود را با مخالفان و در رأسشان شیعه و نصیریه، مذاهب و اقلیت های دیگر آغاز کرد و سپس با صلیبیان کافر و... اعلام جنگ کرد و این چیزی است که قاعده آن را نمی پذیرد و آن را شیوه و استراتژی صحیحی نمی داند./۰/۰/۲۰

 

نوع مطلب:

۱۳۹۳/۹/۹ - ۹:۰۰

دیدگاه جدیدی بگذارید

Plain text

  • هیچ تگ HTML ی مجاز نیست.
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.