استاد سید علی طباطبایی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «معنای واقعی انتظار» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: انتظار واقعی تنها ناله کردن نیست؛ البته یکی از برنامه های بسیار خوب و سازنده منتظران، دعای ندبه است که فلسفه وجودی آن، ناله و ندبه است؛ اما این ناله باید عامل تحرک انسان باشد؛ و نه عامل رکود و سکون. دعای هفتگی ندبه برای جهش دادن به حرکت و امید بخشیدن به منتظران است.

وی افزود: تا منتظَر شناخته نشود، انتظار معنا پیدا نمی کند؛ زیرا اهمیت انتظار به اهمیت منتظر معنا می شود. چه اینکه تا معرفت نسبت به ذخیره عالم، مهدی موجود موعود ارواحنا فداه حاصل نشود، محبت ممکن نیست. عمق محبت به اندازه شعاع معرفت است. هر چه معرفت، بیشتر، عمق محبت نیز بیشتر خواهد بود. کسی می تواند ادعای محبت واقعی نسبت به آن حضرت داشته باشد که در وادی شناخت، به آن حضرت سعی وافر داشته باشد. اگر توانستیم او را بشناسیم، در پرتو این معرفت، محبت کسب می شود؛ و الا محبت بدون معرفت، دوامی ندارد.

استاد سید علی طباطبایی در ادامه بیان کرد: کسی می تواند منتظر واقعی باشد که نسبت به منتظَر شناخت کافی داشته باشد و نسبت به اوامر و نواهی او مطلع باشد تا بتواند به اخلاق او متخلق، و به آداب او متأدب، و به اوصاف او متصف باشد. بدون آشنایی با اوصاف و اوامر و نواهی او چگونه می شود خود را منتسب به او دانست. منتظر واقعی آن کسی است که در راه شناخت امام زمان علیه السلام سعی وافر داشته باشد. هر کس امام زمان علیه السلام را بیشتر بشناسد، انتظار او معنای بیشتری دارد. و الا تا شناخت، حاصل نشود، انتظار در متن زندگی ما راه پیدا نمی کند. و تا انتظار، در متن زندگی ما راه پیدا نکرد، ما منتظر واقعی نیستیم و وقتی منتظر واقعی نباشیم، در راه تحقق ظهور تلاشی نخواهیم کرد.