استاد محمدهادی جوادی گیلانی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «یادی از آیت الله انصاری شیرازی (ره)» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: آیت الله انصاری شیرازی (ره) شخصیتی جامع و نادر، عالمی ربانی، فیلسوفی متبحّر، حکیمی متأله و عارفی واصل بود که سال‌ ها در میان جامعه حوزوی و علمی، بی‌ هیچ ادعا و دور از جلب توجه، زیست و سرانجام در دی ‌ماه ۱۴۰۱ به ملکوت اعلی پیوست.

استاد جوادی گیلانی افزود: آیت ‌الله انصاری در دوران مبارزه با طاغوت، بی ‌واهمه فریاد می‌زد و رنج زندان و تبعید را به جان می‌ خرید و چون سربازی فداکار، در یاری امام خمینی (ره) ثابت قدم بود. با این حال پس از انقلاب از پذیرش هر گونه مسئولیت رسمی سر باز زد و در پاسخ به پرسش در این باره، با اشاره به داستان حضرت یوسف (ع) فرمود: «آنچه ما می ‌خواستیم یاری امام بود و بعد از آن، بنده طلبه ‌ای بیش نیستم.»

وی یادآور گردید: شخصیت علمی و معنوی آیت‌الله انصاری تحت تأثیر دو استاد بزرگ، امام خمینی (ره) و علامه طباطبایی (ره) شکل گرفت. ایشان علاوه بر این دو، به اشاره علامه، «شرح قیصری بر فصوص الحکم» را نزد آیت‌ الله الهی (برادر علامه) فراگرفت و مراودات نزدیکی نیز با آیت‌ الله بهجت (ره) داشت.

استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: ایشان که خود مجتهد بود، حتی به احتیاط‌ های واجب آیت‌ الله بروجردی (ره) مانند استفاده از مهر بدون نقش، عمل می‌ کرد و در جلسات درس بحارالانوار، با احترامی ویژه با کتاب روایت برخورد می ‌نمود؛ گویی قرآن در دست دارد. نگاه ایشان این بود که حکمت متعالیه، فرزند کتاب و سنت است و حکمت الهی را جدای از این دو نمی‌ دانست.

استاد حوزه علمیه قم با اشاره به حالات معنوی و سلوک عرفانی آیت ‌الله انصاری شیرازی خاطرنشان کرد: ایشان بسیار لطیف‌الروح و بر نفوس مستعد تأثیرگذار بود و احوالی از قبض و بسط معنوی داشت. در واپسین سال‌های عمر و در اوج بیماری سخت که مدت‌ها سکوت اختیار کرده بود، وقتی به عیادتش رفتم، تنها با لبانی لرزان سه بار تکرار کرد: «الحمدلله». این، گویای رضایت و حمد دائمی او در تمام آن دوران دشوار بود.

استاد جوادی گیلانی در پایان گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید تصریح کرد: آیت ‌الله انصاری شیرازی نمونه‌ ای عملی از تلفیق برهان، عرفان و قرآن، و عالمی بود که علم را در عملش تجلی داده بود. یاد و مسیر آن مرد بزرگ برای جامعه علمی و حوزوی، به ویژه نسل جوان، چراغ راه و الگویی کم ‌نظیر است.