ممکن است در ادامه مسیر نورانی انقلاب کسانی باشند که راه را گم کنند یا کم بیاورند و خسته شوند من همیشه یک راه حلی را در این زمینه پیشنهاد می کنم که به شهدا نگاه کنیم. اگر در جایی خسته شدیم و کم آوردیم و یا راه را گم کردیم، بیاییم و به شهدا نگاه کنیم و با خود بیندیشیم که اگر شهدا در این مرحله بودند، چه می کردند.

به مناسبت ایام شهادت شهید مجاهد آیت الله سعیدی و نیز شهادت دانشمند عارف، شهید مصطفی چمران، استاد یحیی صالح نیا با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به گفتگو پرداخت.

وی در ابتدای این گفتگو خاطرنشان کرد: از عوامل حرکت دهنده تاریخ شیعه، شهادت بوده است؛ هر جا شیعه دچار آفت رکود، سکون و یا مقابله سرسختانه می شد، شهادت یک بزرگمرد راه او را باز می کرد و هیچ چیزی مانند شهادت در تاریخ شیعه برای رشد و پیشرفت این مکتب مؤثر نبوده است.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم اضافه نمود: از این رو می بینیم که ائمه طاهرین علیهم السلام شهید بن شهید هستند و در میان آنها آقا ابی عبدالله الحسین علیه السلام، سیدالشهداء است.

وی در ادامه افزود: این مسیر شهادت، ادامه خواهد داشت تا ان شاء الله با این شهادت ها مسیر ظهور آن نور الهی و موعود، هموار شود و در ادامه با شهادت ها در پای رکاب حضرت عجل الله تعالی فرجه، فتح نهایی و نابودی استکبار جهانی را شاهد باشیم.

استاد یحیی صالح نیا ضمن اشاره به دو شهید گرانقدر حوزه و دانشگاه، خاطرنشان کرد: مرحوم شهید چمران و مرحوم شهید سعیدی در دو بُعد و حوزه متفاوت در این سلسله نورانی می گنجند.

وی افزود: به عبارت دیگر شهید سعیدی در زندان های مخوف ساواک، در عصری که بسیاری از انقلابی ها در آن زندان ها احساس بن بست می کردند، با شهادت خودش مسیر نورانی انقلاب را نورانی تر کرد.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: مرحوم شهید چمران بَعد از انقلاب و زمانی که همه تاریکی ها برای خاموش کردن این راه نورانی، پشت در پشت هم تلاش می کردند، با زمان شناسی دقیق خود در لبنان حضور یافت و از لبنان هم به ایران آمد.

وی افزود: در دورانی که شاهد کارشکنی های بنی صدر و منافقین هستیم که ضربه بر پیکره انقلاب وارد می کردند، شهید چمران با شهادت خود، مسیر صحیح را به جوانان نشان داد.

استاد صالح نیا تأکید کرد: از این رو خط نورانی شهادت و شهادت این بزرگوار یک خط دامنه داری است که از هابیل شروع شده و تا آخرین شهید پای رکاب حضرت حجت علیه السلام ادامه خواهد یافت. امیدواریم خدای متعال ما را در این مسیر نورانی جزو شهدای اسلام قرار بدهد و ما را با شهدای کربلا محشور کند.

این استاد حوزه علمیه قم در بخش دوم از این گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، خاطرنشان کرد: ممکن است در ادامه مسیر نورانی انقلاب کسانی باشند که راه را گم کنند یا کم بیاورند و خسته شوند من همیشه یک راه حلی را در این زمینه پیشنهاد می کنم که به شهدا نگاه کنیم.

وی افزود: اگر در جایی خسته شدیم و کم آوردیم و یا راه را گم کردیم، بیاییم و به شهدا نگاه کنیم و با خود بیندیشیم که اگر شهدا در این مرحله بودند، چه می کردند.

این استاد حوزه علمیه قم در همین راستا اضافه نمود: ممکن است به خاطر ریزش هایی که در انقلاب رخ می دهد، عده ای ناامید شوند، این افراد ببینند که اگر شهدا به جای آنها بودند، چه می کردند.

وی خاطرنشان کرد: گاه انسان خیانت هایی را می بیند که در تقابل با انقلاب است، باز شهدا را ببینید؛ به تعبیر مقام معظم رهبری که کلام درخشانی در این زمینه دارند: «شهدا مانند ستارگان آسمان راه را به ما نشان می دهند و با آنها می توان راه را پیدا کرد.»

استاد صالح نیا در ادامه افزود: مثلا در حوزه نورانی قم، گاهی بعضی از طلبه ها فکر می کنند که در جریان اداره کشور خیلی دخیل نیستند؛ این عزیزان ببینند که بسیاری از شهدای سلک روحانیت، جزو فرماندهان لشکرها نبودند؛ ولی بسیاری از فرماندهان لشکرها، تیپ ها و گردان ها از نفس این شهدا بهره بردند.

وی افزود: شهدایی مانند شهید مدنی، شهید قدوسی، شهید اشرفی اصفهانی، شهید شاه آبادی، شهید ردانی پور و دیگر شهدا که با شهادت این روحانیون گرانقدر، دیگر شهدا نیز راه خود را یافتند.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم اضافه نمود: از این رو باید ببینیم که شهدا در آن لباس و جایگاهی که بودند و در مقابل آن تنگناهایی که در پیش روی خود می دیدند، چه می کردند.

وی تأکید کرد: اگر کار به جایی رسید که نتوانستیم راه را باز کنیم، باید با نثار جان خود این راه را باز کنیم؛ مانند شهدایی که در سال 1388 یا آبان 1398 راه را باز کردند و اجازه ندادند تا انقلاب در مسیر خود از حرکت بایستد؛ از این رو مسیر در آینده برای همه ما مشخص است.

استاد صالح  نیا افزود: اگر در بعضی صفات، به طور مثال در «انقلابی گری» کم آوردیم، شاهد هستیم که چمران، فارغ التحصیل دانشگاه بزرگ کلمبیا و عضو ناسا بود. بهترین امکانات را به معنای حقیقی کلمه در اختیار خود داشت، اما به این مطلب توجه نمود که داشتن همه این امکانات چه ارزشی دارد وقتی بتواند با نثار جان خود، جان های فراوانی را شیفته راه اسلام کند. شهید چمران شاخصی برای انقلابی گری است.

وی افزود: شهید سعیدی با آن همه تلاش برای نشر پیغام مراد خویش، امام راحل، در قیاس با کسانی قرار می گیرد که سعی می کردند وارد این قضایا نشوند و درس و بحث خود را ادامه بدهند. شهید سعیدی و امثال این شهدای بزرگوار راه را برای دیگر حوزویان که این اندیشه را داشته اند، مشخص و نورانی کرد.

این استاد حوزه علمیه قم اضافه نمود: در ادامه راه هم همین است، در مواردی مانند خدمت به مردم، ایثار، گذشتن از خانواده در راه اسلام، سایر چیزهایی که منیّت می آورد و رسیدن به آن چه که اسلام می خواهد مطلوب است.

استاد یحیی صالح نیا در ادامه به برخی از تعبیرات امام راحل نسبت به رزمندگان جبهه ها و مبارزان اشاره کرد: «من دست و بازوی شما جوانان را می بوسم و به این بوسه افتخار می کنم»، «ای کاش من هم سپاهی بودم»، «خون پاک شهدای حوزه و روحانیت افق فقاهت را گلگون کرده»، «خوشا به حال شهدا که رفته اند و بدا به حال من که مانده ام» و ...

وی افزود: این تعبیرها به خاطر آن است که شهادت مقام والایی است؛ چنان چه امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید: «عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي الْجَوْزَاءِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عُلْوَانَ عَنْ سَعْدِ بْنِ طَرِيفٍ عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع‏ كَتَبَ اللَّهُ الْجِهَادَ عَلَى الرِّجَالِ وَ النِّسَاءِ فَجِهَادُ الرَّجُلِ بَذْلُ مَالِهِ وَ نَفْسِهِ حَتَّى‏ يُقْتَلَ‏ فِي‏ سَبِيلِ‏ اللَّهِ‏ وَ جِهَادُ الْمَرْأَةِ أَنْ تَصْبِرَ عَلَى مَا تَرَى مِنْ أَذَى زَوْجِهَا وَ غَيْرَتِهِ..» (الكافي (ط - الإسلامية) ؛ ج‏5 ؛ ص9)

این استاد حوزه علمیه خاطرنشان کرد: به علت این مقام رشک برانگیز است که مقام معظم رهبری هم در حسرت این نورانیت می سوزند.

وی افزود: حتما عزیزان جوان و به خصوص طلاب و فضلای جوان و حتی اساتید حوزه در پی خواندن خاطرات شهدا و بالأخص وصیت نامه های شهدا می باشند که این امر می تواند از لحاظ تربیتی و شناخت وظایف و جلوگیری از انحرافات علمی و انحرافات ناخواسته ای که به وجود می آید موثر باشد.

استاد یحیی صالح نیا در پایان این گفتگوی صمیمانه با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، یادداشت های پایانی زندگی شهید مصطفی چمران را به عنوان تبرک بیان کرد:

«ای حیات! با تو وداع می كنم، با همه مظاهر و جبروتت.

ای پاهای من! می دانم كه فداكارید، و به فرمان من مشتاقانه به سوی شهادت صاعقه وار به حركت در می آیید؛ اما من آرزویی بزرگتر دارم. به قدرت آهنینم محكم باشید.

این پیكر كوچک؛ ولی سنگین از آرزوها و نقشه ها و امیدها و مسئولیت ها را به سرعت مطلوب به هر نقطه دلخواه برسانید. دراین لحظات آخر عمر، آبروی مرا حفظ كنید. شما سال های دراز به من خدمت ها كرده اید. از شما آرزو می كنم كه این آخرین لحظه را به بهترین وجه، ادا كنید.

ای دست های من ! قوی و دقیق باشید. ای چشمان من ! تیزبین باشید. ای قلب من ! این لحظات آخرین را تحمل كن. به شما قول می دهم كه پس از چند لحظه همه شما در استراحتی عمیق و ابدی آرامش خود را برای همیشه بیابید . من چند لحظه بعد به شما آرامش می دهم؛ آرامشی ابدی.

چه، این لحظات حساس وداع با زندگی و عالم، لحظات لقای پروردگار و لحظات رقص من در برابر مرگ باید زیبا باشد.»/270/260/21/