استاد مصطفی هروی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «آموزشِ دعا کردن» پرداخت.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد:  در سوره قصص، به بخشی از داستان حضرت موسی علیه السلام اشاره شده است که حضرت موسی کلیم الله، تنهایِ تنها، با ترس و خوف از شهر فرار می کند:

«فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفًا یَتَرَقَّبُ» (قصص: ۲۱) (موسی از شهر خارج شد، در حالی که ترسان بود، و هر لحظه در انتظار حادثه ‌ای بود.)

وقتی به شهر مَدیَن می رسد، در گوشه ای خلوت دعا می کند:

«رَبِّ إِنِّی لِمَا أَنزَلْتَ إِلَیَّ مِنْ خَیْرٍ فَقِیرٌ» (قصص: ۲۴) (پروردگارا، به هر خیری که تو بر من نازل کنی، محتاجم!)

وی در ادامه افزود: این دعای حضرت موسی علیه السلام، یک شاهکار تمام، و کلاسِ آموزش دعا است؛ با اینکه فراری بود، نگفت جایی امن می خواهم؛ با اینکه گرسنه بود، نگفت که غذایی می خواهم؛ با اینکه تنها بود، نگفت خانواده و زن و زندگی می خواهم؛

استاد مصطفی هروی تأکید کرد: دقّت کنیم! حضرت موسی کلیم الله احتیاجاتش رو برای خدا بر نمی شمارد؛ نمی گوید به آن چیز نیازمندم یا چیز دیگر را نمی خواهم؛ و حتی به ذهنش این جهت را بدهد که با کلماتش خودش رو محدود نماید؛ بلکه فضایِ دعا را باز نگاه می دارد تا هر خیری، از هر کجا و هر زمان، و به هر مقدار و کیفیت، بر او ببارد.

وی اضافه نمود: حضرت موسی کلیم الله در نهایتِ تواضع رفتار می کند؛ به خدا دستور نمی دهد؛ برای خدا تکلیف معلوم نمی کند؛ بلکه در برابرِ خداوند تعالی، یک پذیرش تام می شود؛ چون خوب می داند که، این خداوند متعال است که صلاح کار موسی علیه السلام را بهتر از خودش می داند؛ خدایی که خودش خیر است و جز خیر از او صادر نمی شود؛ پس فقط کافی است با این خیر مطلق، یک رابطه‌ عاشقانه، بر اساسِ تسلیم برقرار کند که اگر این اتفاق بیفتد، از بهترین ها برخوردار خواهد بود.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: جالب است که در همین سوره و در ادامه‌ داستان می‌بینیم که در همین شهری که موسی علیه السلام غریب هست، خدا همه چیز، از شغل و مسکن و همسر و ... به او عطا می کند.

وی افزود: موسی علیه السلام برای خدا تعیینِ تکلیف نکرد و تنها عرض نمود: خدایا! هرچی خودت صلاح می دانی و هرچی که خیر هست، به من بده.

استاد مصطفی هروی بعد از اشاره به دعای حضرت موسی علیه السلام، به داستان حضرت یوسف علیه السلام پرداخت؛ آنجا که حضرت یوسف علیه السلام به خواسته زلیخا تن نداد و زلیخا گفت: «اگر آنچه را به او دستور می دهم انجام ندهد، به زندان خواهد افتاد.»

«لَئِن لَّمْ یَفْعَلْ مَا آمُرُهُ لَیُسْجَنَنَّ» (یوسف: ۳۲)

و یوسف به خداوند متعال عرض نمود: «پروردگارا! زندان نزد من محبوبتر است، از آنچه اینها مرا به سوی آن می‌ خوانند.»

«قَالَ رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَیَّ مِمَّا یَدْعُونَنِی إِلَیْهِ» (یوسف: ۳۳)

و بقیه‌ ماجرا رو هم می دانیم، که حضرت یوسف علیه السلام سال ها زندانی شد.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم اضافه نمود: حضرت یوسف علیه السلام در دعای خودش، برای خداوند متعال مصداق تعیین کرده بود و  گفته بود: خدایا من زندان می خواهم؛ خدا هم او را زندانی کرد؛ امّا حضرت موسی علیه السلام برای خداوند متعال مصداقی تعیین نکرد و فقط عرض کرد: خدایا هرچه خیر است، بر من نازل کن. خدا هم همه چیز را به او عطا نمود.

 نتیجه ‌گیری:

استاد مصطفی هروی در بخش پایانی گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید خاطرنشان کرد: در دعا کردن برای خدا تعیین تکلیف نکنیم؛ همیشه در مورد هر موضوعی در زندگی که دعا می‌ کنیم، بگوییم: خدایا! تو خیر و صلاح ما را در مورد هر موضوع بهتر می دانی، هرچی که خیرِ ما هست، همان را برای ما رقم بزن.

/270/260/22/