کسی که وارد وادی عمل نشود، مانند کسی است که برای یک سفر مهم، یگانه طریق امن و مطمئن و تنها مرکب و سفینه را انتخاب  نموده باشد ولی برای سوار شدن بر آن کشتی و مرکب، هیچ اقدامی از او سر نزند و فقط به بلیط خود بنازد و افتخار کند.

استاد سید علی تقوی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «الگوی عملی در مواجهه با اصحاب در نهج البلاغه» پرداخت.

این استاد حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو به بیان روایتی از امام زین العابدین علیه السلام اشاره نمود؛ حضرت فرمودند: اگر سیره امامی توسط مردم انتخاب شود، ولی از اعمال او پیروی نشود، مغبوض پروردگار می گردد.

«ألا و إنّ أبغض الناس إلی الله عزّوجل من یقتدی بسنة امام و لا یقتدی بأعماله» (کافی جلد 8 ص 234)

وی افزود: شیعه در اقتداء به ائمه معصومین علیهم السلام باید دو گام اساسی و مهم را بردارد تا شیعه واقعی و حقیقی و زینت اهل بیت علیهم السلام باشد.

استاد تقوی در ادامه بیان کرد: گام اول، همان عقیده و انتخاب پیشوای معصوم به عنوان امام است. هر کس مدعی پیروی اهل بیت و ائمه علیهم السلام است، در واقع این گام مهم و اساسی را برداشته است و به هر چه غیر حق است، «نه» گفته است.

وی اضافه نمود: این قدم اعتقادی و کلامی با تمام اهمیتی که دارد، مقدمه ای است برای گام دوم و رسیدن به مطلوب. چنان چه قدم بعدی برداشته نشده باشد و تنها در این انتخاب توقف کند، مستحق مدح نیست، بلکه مبغوض و منفور خدای عزوجل هم می شود؛ کما اینکه امام سجاد علیه السلام فرمود: «ابعض الناس الی الله» می گردد. در واقع گام اعتقادی بدون گام عملی یک نوع نفاقی را شکل می دهد؛

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه به بیان روایتی از امام صادق علیه السلام پرداخت که مرحوم کلینی در کتاب شریف کافی آن را بیان کرده است؛

 «علي بن إبراهيم عن أبيه عن بكر بن صالح عن القاسم بن بريد قال حدثنا أبو عمرو الزبيري عن أبي عبد الله علیه السلام قال: قلت له أيها العالم أخبرني أي الأعمال أفضل عند الله قال ما لا يقبل الله شيئا إلا به قلت و ما هو قال الإيمان بالله الذي لا إله إلا هو أعلى الأعمال درجة و أشرفها منزلة و أسناها حظا قال قلت أ لا تخبرني عن الإيمان أ قول هو و عمل أم قول بلا عمل فقال الإيمان عمل كله و القول بعض ذلك العمل بفرض من الله بين في كتابه واضح نوره ثابتة حجته يشهد له به الكتاب و يدعوه إليه ...»‏

(ابو عمرو زبيرى می گويد: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: اى عالم! به من خبر بده كدام يك از اعمال، نزد خدا فضيلتش بيشتر است؟ فرمود: آنچه خدا عملى را جز به آن نپذيرد.

گفتم: آن چيست! فرمود، ايمان به خدائى كه جز او شايان پرستشى نيست، عالى ترين درجه و شريف ترين مقام و بالاترين [روشن‏ ترين‏] بهره است.

عرض كردم: به من نمي فرمائيد كه آيا ايمان گفتار و كردار است يا گفتار بدون كردار؟ فرمود: ايمان تمامش كردار است و گفتار هم برخى از كردار است كه خدا واجب كرده و در كتابش بيان فرموده، به وجوبى كه نورش روشن است و حجتش ثابت و قرآن به آن گواهى می دهد و به سويش دعوت می كند.) (کافی، ج 2 ص 34، باب في أن الإيمان مبثوث لجوارح البدن كلها)

وی افزود: کسی که وارد وادی عمل نشود، مانند کسی است که برای یک سفر مهم، یگانه طریق امن و مطمئن و تنها مرکب و سفینه را انتخاب  نموده باشد ولی برای سوار شدن بر آن کشتی و مرکب، هیچ اقدامی از او سر نزند و فقط به بلیط خود بنازد و افتخار کند.

استاد سید علی تقوی خاطرنشان کرد: پس گام دوم، اقتداء عملی است که باید در عمل و کردار به امام معصوم علیه السلام اقتداء کرد و همگام سازی در اقتداء اعتقادی و عملی شیعه آفرین است و شیعه واقعی را به دنیا عرضه می کند.

/270/260/22/