از روزهای پر فضیلت و گرامی دانسته شد و حتی وقت گذاشتن برای دعا آنقدر مهم است که سفارش کردند، اگر روزه گرفتن در روز عرفه با همه فضایل بی شماری که دارد، موجب ضعف و بی حالی در دعا شود، انسان روزه نگیرد و به دعا در این روز بپردازد.

به مناسبت نهم ذی الحجه و روز عرفه، استاد علی وطن پرست از اساتید حوزه  علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به ادامه بحث در موضوع «پنج محور اهمیت دعا» پرداخت.

محور چهارم: زمان و مکان دعا

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در آغاز سومین قسمت از گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید  خاطرنشان کرد: دعا منحصر در زمان و یا مکان خاصی یست. ولی زمان های خاصی در متون سفارش شده است که در آن زمان ها دعا بهتر مستجاب می شود؛ مانند:

1. شب جمعه

2. شب قدر

3. نیمه شعبان

4. بیست و هفتم رجب

5. عید فطر

6. عید قربان

7. روز عرفه

وی افزود: از روزهای پر فضیلت و گرامی دانسته شد و حتی وقت گذاشتن برای دعا آنقدر مهم است که سفارش کردند، اگر روزه گرفتن در روز عرفه با همه فضایل بی شماری که دارد، موجب ضعف و بی حالی در دعا شود، انسان روزه نگیرد و به دعا در این روز بپردازد.

1. شب جمعه

2. مکان های خاصی

3. شهر مکه

4. مسجد الحرام

5. کنار حجر الاسود

6. در صحرای عرفه

7. در حرم ائمه معصومین علیهم السلام

8. مسجد سهله

9. مسجد کوفه

10. و خصوصا حائر حسینی علیه السلام.

استاد وطن پرست در همین رابطه خاطرنشان کرد: در روایتی از امام هادی علیه السلام نقل شده است که در هنگام مریضی خودشان، یکی از شاگردانشان را به کربلا فرستادند تا در حرم امام حسین علیه السلام برای شفای ایشان دعا کند.

شبهه ای در ذهن این شاگرد پیش آمد و سؤال کرد: آقا شما که خودتان حجت خدا هستید؛ بدون اذن شما برگ درختی از درخت نمی افتد. چگونه می فرمایید برای شفای شما راهی کربلا بشوم؟

حضرت فرمودند: بله؛ اما خداوند مکان هایی دارد که دوست دارد درآن مکان ها صدا زده بشود که دعا درآن  مکان ها استجابت بشود که یکی از آن مکان ها حرم حسین علیه السلام است.

«إن‏ لله‏ بقاعا يحب‏ أن‏ يدعى فيها فيستجيب لمن دعاه و الحير منها» (ابن شعبه حرانى، حسن بن على، تحف العقول - قم، چاپ: دوم، 1404 / 1363ق؛ النص؛ ص 482)

محور پنجم: منابع دعایی

استاد علی وطن پرست در بخش دیگری از گفتگو با خبرنگار  پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید خاطرنشان کرد: محور پنجمی که در مورد اهمیت دعا بحث می شود، منابع دعایی است.

1. قرآن

وی افزود: قرآن کریم یکی از منابع غنی دعایی است که از لسان پیامبران و بندگان صالح خداوند متعال دعاهایی را ذکر کرده است؛ که به برخی از آنها اشاره می شود:

«وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْماعِيلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ »  (بقره: 127.)

«رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَ أَرِنا مَناسِكَنا وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ» (بقره:  128.)

«رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» (بقره: 129.)

«وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ 201 أُولئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ» (بقره: 201.)

«لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ» ﴿بقره: ۲۸۶﴾

2. صحیفه سجادیه

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: این کتاب شریف منبع غنی در ارتباط با خدا و طلب و سؤال از خداوند متعال است. مانند دعای هفتم این کتاب شریف که حضرت در هنگام گرفتاری و وقت اندوه، اینگونه به ما تعلیم دادند:

ای آنکه گرهِ کار‌های فرو بسته به سر انگشت تو گشوده می ‌شود، و ‌ای آنکه سختیِ دشواری ‌ها با تو آسان می ‌گردد، و ‌ای آن که راه گریز به سوی رهایی و آسودگی را از تو باید خواست. سختی ‌ها به قدرت تو به نرمی می گرایند و به لطف تو اسباب کار‌ها فراهم می آیند. فرمانِ الاهی به نیروی تو به انجام رسد، و چیزها، به اراده تو موجود شوند. و خواستِ تو را، بی آنکه بگویی، فرمان می برند، و از آنچه خواستِ تو نیست، بی آنکه بگویی، روی می گردانند. تویی آنکه در کار‌های مهم او را می خوانند، و در ناگواری‌ ها به او پناه می برند. هیچ بلایی از ما بر نمی گردد، مگر تو آن بلا را بگردانی، و هیچ اندوهی بر طرف نشود، مگر تو آن را از دل برانی ...

«یَا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَکَارِهِ، وَ یَا مَنْ یَفْثَأُ بِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ، وَ یَا مَنْ یُلْتَمَسُ مِنْهُ الْمَخْرَجُ إِلَى رَوْحِ الْفَرَجِ. ذَلَّتْ لِقُدْرَتِکَ الصِّعَابُ، وَ تَسَبَّبَتْ بِلُطْفِکَ الْأَسْبَابُ، وَ جَرَى بِقُدرَتِکَ الْقَضَاءُ، وَ مَضَتْ عَلَى إِرَادَتِکَ الْأَشْیَاءُ. فَهِیَ بِمَشِیَّتِکَ دُونَ قَوْلِکَ مُؤْتَمِرَةٌ، وَ بِإِرَادَتِکَ دُونَ نَهْیِکَ مُنْزَجِرَةٌ. أَنْتَ الْمَدْعُوُّ لِلْمُهِمَّاتِ، وَ أَنْتَ الْمَفْزَعُ فِی الْمُلِمَّاتِ، لَا یَنْدَفِعُ مِنْهَا إِلَّا مَا دَفَعْتَ، وَ لَا یَنْکَشِفُ مِنْهَا إِلَّا مَا کَشَفْتَ وَ قَدْ نَزَلَ بِی یَا رَبِّ مَا قَدْ تَکَأَّدَنِی ثِقْلُهُ، وَ أَلَمَّ بِی مَا قَدْ بَهَظَنِی حَمْلُهُ. وَ بِقُدْرَتِکَ أَوْرَدْتَهُ عَلَیَّ وَ بِسُلْطَانِکَ وَجَّهْتَهُ إِلَیَّ. فَلَا مُصْدِرَ لِمَا أَوْرَدْتَ، وَ لَا صَارِفَ لِمَا وَجَّهْتَ، وَ لَا فَاتِحَ لِمَا أَغْلَقْتَ، وَ لَا مُغْلِقَ لِمَا فَتَحْتَ، وَ لَا مُیَسِّرَ لِمَا عَسَّرْتَ، وَ لَا نَاصِرَ لِمَنْ خَذَلْتَ....»

3.  مفاتیح الجنان

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: این کتاب شریف از آن عالم بزرگوار و مخلص، زینت بخش هر خانه شیعه علی بن ابی طالب علیه السلام و محل استفاده قرار می گیرد.

استاد علی وطن پرست در کلام پایانی گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره  ای اساتید خاطرنشان کرد: باید توجه داشته باشیم که آیه قرآن می فرماید: «قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ» (زمر: 53)؛ خداوند یک امیدبخشی عجیبی به بندگان خودش داده است؛ اگر بنده گناهان بسیار عظیم را هم مرتکب شدند، گناهی بالاتر از آنها را نباید مرتکب بشوند و آن «ناامیدی از درگاه خداوند متعال» است. خداوند وعده داده است که می بخشد، اگر بنده توبه نصوح انجام دهد و از کردار خودش پشیمان بشود. البته گناه شرک از آن استثناء شده است و جای خود دارد.

وی افزود: من کلامم را با ذکر دعایی خاتمه می دهم: ان شاء الله خداوند متعال ما را جزو بندگان صالح خود قرار بدهد و آن چه که خیر دنیا و آخرت ما است، به ما بندگانش عنایت بفرماید.

اللهم صل علی محمد و آل محمد.

/270/260/20/