به مناسبت فرا رسیدن میلاد پرنور و سرور امام حسن عسگری علیه السلام، استاد علی اکبر تقی نتاج (درزی نقیبی) از اساتید حوزه علمیه قم با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به گفتگو پرداخت.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: انسان مرکب از جنس و روح است؛ جسم انسان برای ادامه حیات به سه چیز، یعنی «هوا»، «آفتاب» و «آب» نیازمند است.

وی افزود: هوا برای حیات انسان از ضروریات اساسی است و صبر انسان در مقابل نبودن هوا تنها چند دقیقه است. نیاز ضروری دوم انسان، آفتاب است. جسم انسان برای ادامه حیات، به نور آفتاب احتیاج دارد؛ و نیازمندی سوم جسم انسان برای حیات، آب است؛ همان که خداوند در قرآن کریم می فرماید: ما هر موجودی را از آب خلق کردیم.

استاد تقی نتاج در ادامه بیان کرد: روح انسان مهمتر از جسم است و حقیقت انسان از روح است؛ جسم همان ابزار است؛ روح نه برای فنا، بلکه برای بقاء خلق شده است. روح نیز برای ادامه حیات دنیوی، برزخی و اخروی به سه چیز نیاز دارد که یکی از آن سه، «آفتاب» است.

وی افزود: آفتاب منظومه شمسی محدود است و برای تمام مناطق در یک ساعت، به یک اندازه نیست؛ در عبارت قرآنی، «مشارقها» و «مغاربها» به کار رفته است.

«وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذينَ كانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغارِبَهَا الَّتي‏ بارَكْنا فيها وَ تَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنى‏ عَلى‏ بَني‏ إِسْرائيلَ بِما صَبَرُوا وَ دَمَّرْنا ما كانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَ قَوْمُهُ وَ ما كانُوا يَعْرِشُونَ» (اعراف: 137)

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: اما آفتاب منظومه تمام ما سوی الله که از ثری تا ثریا است، رسول خاتم صلی الله علیه وآله و سلم است.

وی اضافه نمود: خورشید منظومه دوازده برج لازم دارد و در هر برجی، خاصیتی دارد و لابد است از اینکه در یکی از این برج ها حرکت کند؛ اثر او در فروردین با اثر او در تیر ماه متفاوت است. خورشید ما سوی الله که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم است، به دوازده برج نیاز دارد و در هر برج، آثاری دارد.

استاد تقی نتاج خاطرنشان کرد: خورشید واقعی پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم هستند؛ تمام موجودات عالم، از ابتدای خلقت تا قیام قیامت، از تمام انبیاء و ملائکه تا تمام انسان ها و ما سوی الله در منظومه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، در هر دوازده برج، از برکات وجود ایشان است که بهره می برند.

وی افزود: این برج ها نقطه اشتراک و نقطه افتراقی دارند؛ از جمله نقاط مشترک حضرات معصومین علیهم السلام، می توان به «عصمت کبری» و «علم» اشاره نمود؛ تمام علوم، از بدو خلقت تا زمان قیام قیامت در نزد اینها است.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: یکی از نقاط مشترک حضرات معصومین علیهم السلام که از جمله فضایل آنها به شمار می آید، همراهی «روح القدس» با آنها است؛ «روح القدس» با هیچ پیامبری از انبیای سلف نبود و تنها با پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله و سلم و ائمه معصومین علیهم السلام بوده است.و این امر، یکی دیگر از دلایل افضلیت حضرات معصومین علیهم السلام بر دیگر انبیای الهی و انسان ها است.

وی افزود: از جمله نقاط افتراقی که مانند تفاوت اثرات خورشید منظومه شمسی در برج های مختلف به شمار می آید، منظومه شمسی پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله و  سلم در برج اول، نهایت مظلومیت است؛ تا آنجا که حضرت امیر علیه السلام فرمود: به اندازه قطرات باران و ریگ های بیابان بر من ظلم  شده است.
«عَنْ مُسَيَّبِ بْنِ نَجَبَةَ قَالَ: بَيْنَمَا عَلِيٌّ ع يَخْطُبُ وَ أَعْرَابِيٌّ يَقُولُ وَا مَظْلِمَتَاهْ فَقَالَ عَلِيٌّ ع ادْنُ فَدَنَا فَقَالَ لَقَدْ ظُلِمْتُ عَدَدَ الْمَدَرِ وَ الْوَبَر» شخصی آمده بود مدینه و اموال او را دزدیده بودند. وارد مسجد شد در حالی که امیرالمومنین علیه السلام سخنرانی می کرد، گفت: وای، بر من ظلم شده است. حضرت فرمود: بیا جلو و او نزدیک آمد. حضرت فرمود: به اندازه ریگ های بیابان و موهای حیوانات به علی بن ابی طالب ظلم شد. (مناقب آل أبي طالب عليهم السلام (لابن شهرآشوب)، ج‏2، ص: 115)

وی افزود: این خاصیت برج اول است؛ غیر از اشتراکاتی که دارند. خاصیت برج سوم، اباعبدالله علیه السلام، مظلومیت شهادت را داشته اند. خصوصیت برج ششم و امام صادق علیه السلام، نشر علوم اهل بیت و علوم 124 هزار پیامبر علیهم السلام است.

 استاد تقي نتاج خاطرنشان کرد: برج یازدهم امام حسن عسگری علیه السلام است؛ در ماه ربیع الثانی از سال 232 هجری قمری به دنیا آمدند. دوران حضرت در زمانی بود که بنی عباس ظلم ها می کردند؛ خصوصیت در این است که چون اخبار از آمدنِ امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف به حکام جور نیز رسیده بود و دستگاه ظلمه خبر از قلع و قمعشان توسط برج دوازدهم را داشتند، از این رو بر حضرت بسیار سخت گرفتند، تا جایی که ارتباط شیعیان را با حضرت به شدت ممانعت می نمودند.

وی افزود: ارتباط حضرت با شیعیان به سختی انجام می گرفت؛ از سوی دیگر، امام علیه السلام به انحاء مختلف به زمینه سازی و آمادگی شیعیان برای ایام غیبت اقدام می کردند؛ به عنوان مثال از پشت پرده با خواص صحبت می نمودند.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: خورشید رسول مکرم اسلام صلی الله علیه وآله و سلم باید به برج دوازدهم می رسید که اگر این کار انجام می گرفت، همان گونه که در منظومه شمسی با رسیدن به برج دوازدهم، سال به انتها می رسد، با رسیدن خورشید رسول مکرم اسلام به برج دوازدهم، که ولی عصر علیه السلام است، عالم منقضی می شود و جهان پر از عدل و داد خواهد شد، همان گونه که از ظلم و جور پر شده است.

وی اضافه نمود: همین امر باعث شد امام حسن عسگری علیه السلام در حبس قرار بگیرند.  هم در سامرا و هم در زندان باشند؛ چه اینکه در سامرا لشکر دشمن، حضرت را مورد محاصره قرار داده بودند و علاوه بر آن، حضرت را در زندان بردند.

استاد تقی نتاج خاطرنشان کرد: در صحیفه ای که در آن به بیان صفات هر یک از ائمه علیهم السلام اشاره می شد، یکی از تعبیراتی که برای  امام عسگری علیه السلام داشته شده بود، «ابو الحجة» است. ما از درک آن عاجز هستیم؛ همه حضرات معصومین بر ما سوی الله حجت هستند؛ چه شده است که وقتی به امام حسن عسگری علیه السلام می رسد، «حجج الحجج» می  گردد. درک حضرات معصومین در حدّ توان بشریت نیست؛ هم  دلیل عقلی و هم دلیل نقلی در میان است.

وی افزود: اگر به ما بگویند که حیوانات از درک بشر عاجز هستند، آیا حرف باطلی است؟! چون حیوانات روح انسانیت را ندارند تا بخواهند درک کنند که انسان چیست. مردم در برابر ائمه علیهم السلام قابل قیاس نیستند؛ چرا که ائمه علیهم السلام از «روح القدس» برخوردار هستند، چیزی که مردم از آن  بی بهره اند.

استاد تقی نتاج خاطرنشان کرد: وظیفه سنگین امام حسن عسگری علیه السلام، تحمل مشکلات فراوان را لازم داشت و حضرت این امر را به احسن وجه انجام دادند. از عجائب عملکرد دستگاه ظلمه و فسقه در دوران حضرت، تکرار عملکرد نمرودیان و فرعونیان بوده است؛ آنگاه که خبر از منجی مردم به آنها رسیده بود و آنها فشارهای بی حدّ و حصری را بر مردم آن دوران پیاده کردند تا از به دنیا آمدن منجی جلوگیری کنند. همین بساط و تلاش ها برای جلوگیری از ولادت حضرت حجت صلوات الله علیه انجام گرفت.

وی افزود: خدای متعال شمّه ای از قدرت بی کران خود را در به بشریت نشان داد و آنگونه حجت خود را به عالم می آورد که دستگاه جور متوجه نمی شود و از علم و قدرت بشر، کاری بجز اعتراف به عجز بر نمی آید.

این استاد حوزه علمیه قم در بخش دیگری از گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید که به مناسبت میلاد پر نور و سرور امام حسن عسگری علیه السلام انجام می گیرد، به بیان برخی از فضایل و معجزات این امام همام پرداخت.

وی در ادامه بیان کرد: در روایات آمده است هر کسی فضیلتی از فضایل اهل بیت علیهم السلام را بشنود، هر  گناهی را که با گوش انجام داده، می بخشد؛ هر کس به نوشته ای از فضایل اهل بیت علیهم السلام و امیرالمؤمنین علیه السلام، نگاه کند، خداوند هر گناهی را که با چشم انجام صورت گرفته است را می بخشد. اگر ذکر فضایل اهل بیت علیهم السلام انجام بگیرد، خداوند متعال گناهانی که با زبان انجام گرفته است، می بخشد؛ اگر فضیلتی را بنویسند، تا زمانی که این مکتوب باقی است، ملائکه برای او استغفار می گویند.

استاد تقی نتاج خاطرنشان کرد: این روایت، پیامی برای جوانان است که در فضای مجازی چه فرصت درخشانی برایشان است؛ اگر حدیثی یا فضیلتی از اهل بیت علیهم السلام را انتشار بدهند، خداوند متعال را خشنود می سازند. حیف است! دنیایی که آن به آن فانی است و سلول های بدن انسان، هر آن زنده و مرده می شوند و عمر انسان مانند کتاب صد برگی است که اگر روق بزنید، تمام می شود، حیف است که این عمر را در راه بیان فضایل اهل بیت علیهم السلام مصرف نشود.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: اگر به مفاتیح الجنان رجوع بشود، می بینیم که حتی ساعات شبانه روز را هم به نام یکی از معصومین علیهم السلام معلوم کردند؛ ساعت 11 به نام امام یازدهم است. البته به این معنا که بیان شده است ساعت اول، تا ساعت دوازدهم چه اتفاقاتی افتاده است.

نماز امام حسن عسکری در میان درندگان
وي افزود: حضرت امام حسن عسگری علیه السلام از طرف حکومت عباسی به دست مأموری سپرده شده بود. او از حکومت عباسی اجازه داشت امام را میان درندگان بیندازد.
همسرش به او گفت: «تقوای خداوند را پیشه کن.تو متوجه نیستی چه کسی در منزل توست؟»
آنگاه عبادت، پاکی و نیکوکاری امام را به شوهرش یادآور شد و گفت: «من برای تو می ترسم.می ‌ترسم حق او را رعایت نکنی و گرفتار عذاب بشوي.»
اما مرد زیر بار نرفت و امام حسن عسگری علیه السلام را میان درندگان انداخت. هیچ کس تردیدی نداشت که درندگان، امام را طعمه خود خواهند کرد.اما وقتی پس از مدتی برای تماشا آمدند، دیدند امام حسن عسگری علیه السلام ایستاده و در حال نماز است، و درندگان نیز دور او را گرفته اند.  با دیدن این منظره، امام را از میان درندگان خارج کردندز

«يج، الخرائج و الجرائح رُوِيَ‏ أَنَّ أَبَا مُحَمَّدٍ ع سُلِّمَ إِلَى نِحْرِيرٍ فَقَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ اتَّقِ اللَّهَ فَإِنَّكَ لَا تَدْرِي مَنْ فِي مَنْزِلِكَ وَ ذَكَرَتْ عِبَادَتَهُ وَ صَلَاحَهُ وَ أَنِّي أَخَافُ عَلَيْكَ مِنْهُ فَقَالَ لَأَرْمِيَنَّهُ بَيْنَ السِّبَاعِ ثُمَّ اسْتَأْذَنَ فِي ذَلِكَ فَأُذِنَ لَهُ فَرَمَى بِهِ إِلَيْهَا وَ لَمْ يَشُكُّوا فِي أَكْلِهَا لَهُ فَنَظَرُوا إِلَى الْمَوْضِعِ لِيَعْرِفُوا الْحَالَ فَوَجَدُوهُ قَائِماً يُصَلِّي وَ هِيَ حَوْلَهُ فَأَمَرَ بِإِخْرَاجِهِ» (لا يوجد في مختار الخرائج، و تراه في الكافي ج 1 ص 513؛  بحارالانوار، جلد 50، صفحه 268، حدیث 29)

رام شىن اسب چموش به دست حضرت علیه السلام

استاد تقی نتاج خاطرنشان کرد: یکی از خدمتکاران امام حسن عسگری علیه السلام می گوید: روزی با امام عسگری علیه السلام به بازار چهارپافروشان رفتم. سر و صدای زیاد فضای بازار را پر کرده بود؛ اما با ورود امام همه صداها خوابید و حتی حیوانات نیز آرام شدند. امام نزد یکی از فروشندگان اسب رفت. فروشنده، اسب چموشی را با قیمت نازلی به امام فروخت. امام به من فرمود: «این اسب را زین کن.»

من پیش خود گفتم امام مرا به کاری که باعث اذیت من شود، فرمان نمی‌ دهد؛ و با احتیاط زین اسب را آماده کردم. اسب هیچ حرکتی نداشت و آرام بود. هنگامی که می خواستم اسب را نزد امام ببرم، فروشنده که دید اسب رام شده، گفت: «نه، اسب را نمی‌ ‌فروشم»

امام به من فرمود: «بسیار خوب، اسب را به او واگذار کن.»

اما همین که فروشنده خواست افسار اسب را بگیرد، اسب دوباره چموشی کرد و گریخت.

ما از آنجا دور شدیم اما بعد از مدتی فروشنده اسب، خود را به ما رساند و گفت:«این اسب چموش است. اگر مایلید می ‌فروشم»

امام فرمود: «آری، می دانم که چموش است.»

سپس از مرکبش پیاده شد و به سمت اسب رفت و دستی به گوش ‌های اسب کشید. سوگند به خدا از آن پس، اسب رام شد و من تنها کاری که می کردم این بود که برایش یونجه و جو بریزم. و همه اینها به برکت امام حسن عسگری بود. (بحار الانوار، ج 50، ص 251، ح 6، منتهی الامال، ج 2، ص 266)

/270/260/20/