به مناسبت ارتحال شیخ الفقهاء آیت الله العظمی لطف الله صافی گلپایگانی اعلی الله مقامه الشریف، استاد محمد حسین ملک زاده از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به بیان ابعاد گوناگون این شخصیت والای حوزه علمیه پرداخت.

این استاد درس خارج حوزه علمیه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: با رفتن این شخصیت ها، انسان ثلمه را به طور واقعی احساس می کند؛ علی رغم همه اختلاف دیدگاه هایی که ممکن است بین فقها و بزرگان وجود داشته باشد، به هر حال جبران شخصیت هایی اینچنینی و در این طراز و این رده، خیلی خیلی دشوار است؛ و نگرانی جدی برای آینده وجود دارد که آیا باز هم چنین شخصیت هایی تربیت می شوند یا خیر؟

وی در ادامه بیان کرد: اگر در مقابل هجوم نوگرایی های بی ضابطه و بدون انضباط، چنین سدهای مستحکمی نباشد، چیزی از سنت های ما باقی نمی ماند.

استاد ملک زاده خاطرنشان کرد: فتواهایی که آیت الله العظمی صافی گلپایگانی داشتند، مانند ابوالزوجه مکرّمشان آیت الله العظمی گلپایگانی، برخی این فتواها را سختگیرانه تلقی می کردند. به عنوان مثال، فتوای ایشان درباره «حجاب» به گونه ای نبود که دیگر بزرگواران از معاصرین مطرح می کنند؛ همین طور در  باب «موسیقی» و برخی دیگر از موضوعات؛ اما نکته در این است که بی دلیل به این فتوا نمی رسیدند و قطعا پی رسیدن به یک حجت بوده است که چنین فتوایی را می دادند.

وی اضافه نمود:  یکی از نکاتی که همیشه در حوزه های علمیه مطرح بوده، این است که هیچ گاه در بین اعاظم در باب صدور فتوای خاصّی در حوزه بحث و مناقشه بپا نشده است و در اختلاف فتواها هیچ گاه غوغا بپا نکرده اند، اگر چه نقدها و نظراتشان را بیان می کردند.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: اگر احیانا اشکالی مطرح شده است، به شخص مفتی بوده است که بیان می کردند: «تو شرایط افتا را نداری» در اینجا بوده است که اشکال می کردند و در مقابلش می ایستادند؛ اما اگر به گونه ای بود که آن شخص شرایط افتاء را می داشت و نظری می داد، هیچ گاه به این نحو نبوده است که به او حمله کنند.

/270/260/23/

وی افزود: البته بحث های طلبگی وجود دارد و این طبیعی است و حیات حوزه بسته به این است، اما اینکه به خاطر یک فتوا غوغا کنند، از جانب اعاظم نبوده است؛ اگر چه اختلاف فتوا وجود دارد، اما احترام هم را حفظ می کردند.

استاد محمدحسین ملک زاده  خاطرنشان کرد: ایشان در همه عمرشان مدافع سنت ها بود، فقاهت، تقوا، جایگاه معنوی، خلوص، اعتقادشان به حضرت صاحب الزمان و عشقشان به صاحب الزمان علیه السلام و تواضع فوق العاده ایشان از جلوه های بارز این شخصیت والا بوده است.  و ما عزادار چنین شخصیتی هستیم و اینگونه نبوده است که صرفا عالمی را از دست داده باشیم، بلکه حوزه علمیه شخصیتی گرانقدر را از دست داده است.