استاد فرهاد فتحی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار نشست دوره ای اساتید به این موضوع پرداخت: «امام زمان از ما خیلی توقع دارند»

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: ما در زمانی قرار گرفته ایم که به آن آخر الزمان می گویند؛ به خاطر این که صد و بیست و چهار هزار پیامبر آمدند و بعد از آنها سیزده معصوم آمدند و زندگی کرده اند و رفته اند و همه آن بزرگواران، تا آخرین لحظه عمرشان را وقف هدایت بشریت کرده اند و تمامی راه های هدایت را نه تنها نشان داده اند، بلکه آن را با خون دل ها و سختی هایی که در این مسیر کشیده اند، مثل لقمه جویده شده در کام ما قرار داده اند و سختی ها و پیچیدگی هایش را آسان کرده اند و رفته اند. حال ما در زمان حکومت آخرین آن ا یعنی «مهدی موعود» قرار گرفته ایم؛ آقایی که آمده است زحماتی که پدرانش کشیده اند را به ثمر برساند.

ظهور حرکتی جمعی

استاد فتحی در ادامه بیان کرد: مام زمان سلام الله علیه نمی خواهد به تنهایی این کار را انجام دهد؛ بلکه اگر قرار بود تنهایی کار کند، پدرانش هم می توانستند انجام دهند و لازم نبود کربلاها به پا شود؛ بلکه می خواهند بشریت با رقبت خودش به سمت خوبی ها و از بین رفتن ظلم حرکت کند.

انسان ها دو دسته می ‌شوند

این استاد حوزه علمیه قم افزود: در آخر زمان با این اتمام حجتی که تمامی انبیا و امامان انجام داده اند دیگر جای حرفی باقی نگذاشته اند تا جایی که باغیبت امام زمان هم باز راه روشن است و آدم ها به دو دسته تقسیم می شوند و دیگر کسی نمی تواند بی تفاوت باقی بماند. دسته اول کسانی هستند که هدایت را پذیرفته اند؛ و دسته دوم کسانی هستند که از این هدایت الهی سر باز زدند و در مقابل تمامی انبیا و امامان ایستاده اند و پرچم دشمنی در دست گرفته اند و عده ی زیادی از مستضعفین جهان را به غل و زنجیر کشیده اند و حق انتخاب را از آن ها گرفته اند.

وی افزود: این دو دسته هردو در اوج قرار گرفته اند که در احادیث داریم که در آخر زمان ظلم و ستم فراگیر می شود و در مقابل خوب ها غربال می شوند تا جایی که ذره ای بدی در وجودشان نماند و حالا ما مانده ایم و این مسیر دو راهی و هر کدام را هم اگر انتخاب کنیم در آن به اوج خواهیم رسید.

توقع امام از شیعه ها

استاد فرهاد فتحی خاطرنشان کرد: امام زمان سلام الله علیه از مستکبرین و مستضعفین جهان توقع ندارد؛ بلکه از ما که مسیر هدایت را انتخاب کرده ایم، توقع دارد در راهی که هستیم، به کمال برسیم تا بتوانیم بار حکومت جهانی را به دوش بکشیم و از پرچمداران و فرماندهان او شویم. پس بیاییم از اکنون، خود را برای داشتن کوچک ترین بدی و کوتاهی و نداشتنِ بزرگ ترین کمالات و خوبی ها مواخذه کنیم که ندای هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنیِ امام زمان (ع) در عالم پیچیده است.

/270/260/22/