استاد روح الله نمازی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «شخصیت پر برکت امام حسین علیه السلام» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: امام حسین علیه السلام برای همه بشریت برکت دارد؛ برکتی که شامل همه حال ما شده است. نقل می کنند یکی از علمای نجف، یعنی مرحوم آیت الله العظمی سید عبدالهادی شیرازی همواره در هنگام اقامه نماز، سلام بر امام حسین علیه السلام می دادند. یکی از شاگردان از این عالم بزرگوار سؤال کرد: حضرت استاد آیا روایتی داریم که آیا استحباب دارد قبل از اقامه بستن، سلام بر امام حسین علیه السلام بدهیم؟ این عالم گفتند: روایتی نداریم؛ اما باید بدانیم این اقامه نماز و برپایی و احیای دین به واسطه نهضت امام حسین علیه السلام است و اگر امام حسین علیه السلام نبود، نماز و دین هم نبود.

وی افزود: در زیارتنامه آن حضرت هم می خوانیم: «اشهد انک قد اقمت الصلوة و آتیت الزکاة» امام حسین علیه السلام باعث اقامه نماز و دین شده است. یکی از شعرا در نزد یکی از عالمان دینی، شروع کرد به خواندن این شعر که

ای خاک کربلای تو مهر نماز من

این مهر را به ملک سلیمان نمی دهم

در مقابل، این عالم دینی به این شاعر فرمودند: بهتر است اینگونه بخوانی

ای خاک کربلای تو اصل نماز من

استاد نمازی در ادامه بیان کرد: وجود نازنین امام حسین علیه السلام شخصیتی است که فرا دینی است. در مغرب، شخصی بود که مسلمان و شیعه شد؛ از او پرسیدند که چرا شیعه شدی؟ گفت: «من توانستم از همه چیز عبور کنم؛ اما از کربلا نتوانستم. وقتی حادثه کربلا را شنیدم و مورد بررسی قرار دادم و خواندم، نتوانستم از آن بگذرم.» حادثه کربلا باعث می شود که به دین اسلام و مذهب تشیع گرایش بیابد.

وی خاطرنشان کرد: شخصیتی که در آسمان شناخته شده تر از زمین است. در روایت می خوانیم: «یا زین السماوات و الارض» در کتاب کمال الدین می خوانیم:

«11- حَدَّثَنَا أَبُو الْحَسَنِ أَحْمَدُ بْنُ ثَابِتٍ الدَّوَالِيبِيُّ بِمَدِينَةِ السَّلَامِ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْفَضْلِ النَّحْوِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ الصَّمَدِ الْكُوفِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَاصِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى عَنْ أَبِيهِ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ‏ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ع قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ص وَ عِنْدَهُ أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَرْحَباً بِكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ يَا زَيْنَ‏ السَّمَاوَاتِ‏ وَ الْأَرْضِ‏ فَقَالَ لَهُ أُبَيٌّ وَ كَيْفَ يَكُونُ يَا رَسُولَ اللَّهِ زَيْنَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ أَحَدٌ غَيْرُكَ فَقَالَ لَهُ يَا أُبَيُّ وَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ نَبِيّاً إِنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ فِي السَّمَاءِ أَكْبَرُ مِنْهُ فِي الْأَرْضِ فَإِنَّهُ مَكْتُوبٌ عَنْ يَمِينِ الْعَرْشِ (في بعض النسخ« يمين عرش اللّه») مِصْبَاحٌ هَادٍ وَ سَفِينَةُ نَجَاةٍ وَ إِمَامٌ غَيْرُ وَهْنٍ (في بعض النسخ« و امام عزّ وهن» و في بعضها« و عزّ و فخر و علم و ذخر») وَ عِزٌّ وَ فَخْرٌ وَ بَحْرُ عِلْمٍ وَ ذُخْرٌ فَلِمَ لَا يَكُونُ كَذَلِكَ وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ رَكَّبَ فِي صُلْبِهِ نُطْفَةً طَيِّبَةً مُبَارَكَةً زَكِيَّةً خُلِقَتْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَكُونَ مَخْلُوقٌ فِي الْأَرْحَامِ أَوْ يَجْرِيَ مَاءٌ فِي الْأَصْلَابِ أَوْ يَكُونَ لَيْلٌ وَ نَهَارٌ وَ لَقَدْ لُقِّنَ دَعَوَاتٌ مَا يَدْعُو بِهِنَّ مَخْلُوقٌ إِلَّا حَشَرَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَعَهُ وَ كَانَ شَفِيعَهُ فِي آخِرَتِهِ وَ فَرَّجَ اللَّهُ عَنْهُ كَرْبَهُ وَ قَضَى بِهَا دَيْنَهُ وَ يَسَّرَ أَمْرَهُ وَ أَوْضَحَ سَبِيلَهُ وَ قَوَّاهُ عَلَى عَدُوِّهِ وَ لَمْ يَهْتِكْ سِتْرَه» (ابن بابويه، محمد بن على، كمال الدين و تمام النعمة - تهران، چاپ: دوم، 1395ق، ج‏1، ص: 265)