استاد محمد حسین محمدی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «اربعین» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: یکی از نشانه های مؤمن، زیارت اربعین است؛ و آن را از کلام امام حسن عسکری علیه السلام آموخته ایم؛ آنجا که از ایشان روایت شده است:

«قال السيد - رضي الله عنه - يروى عن أبي محمد العسكري عليه السلام أنه قال: علامات المؤمن خمس: صلاة إحدى وخمسين، وزيارة الأربعين، والتختم باليمين، وتعفير الجبين، والجهر ببسم الله الرحمن الرحيم (مصباح الزائر ص - 151.)

وی افزود: در فرازی از زیارت اربعین می خوانیم: «و بذل مهجته فیک لیستنقذ عبادک من الجهالة و حیرة الضلالة» امام حسین علیه السلام خون قلبش را اهدا کرد تا بندگان خدا از جهالت و تحیر گمراهی نجات یابند. حادثه کربلا حادثه ای عادی نیست؛ بلکه مکتب و فرهنگ است. امام حسین حمایت از دین خدا و ارزش های الهی و انسانی را با خون خود و جوانانش در صفحه تاریخ به نگارش در آورد و ثبت نمود. از این رو اگر کسی به این مکتب انسان ساز معرفت یابد، آن زمان است که تمام زنجیرهای ظلم را می شکند و محرومین و مستضعفین را یاری می رساند.

استاد محمدی در ادامه بیان کرد: کربلا جان گدازترین حادثه تاریخ است که بدن امام معصوم علیه السلام را به خاک کشاندند و با ظلم و ستم قطعه کردند و گل های باغ زهرا را پرپر نمودند و امام سجاد علیه السلام را با تازیانه ها نوازش دادند. گریه بر امام حسین و عزاداری بر سیدالشهداء گریه بر مظلومان تاریخ است؛ و همان گونه که امام خمینی رضوان الله علیه فرمود، خون امام حسین در رگ همه ملت ها جریان دارد. کربلا محبوب دل است و نام او در بلندای تاریخ می درخشد. قداست زمین کربلا و پاکی آن به خاکی خون پاک شهیدان و سیدالشهداء علیه السلام است؛ خاکی شفا است و مهر آن سجده گاه بندگان صالح خداوند است و در تاریخ، مشهور است که کام بچه را با تربت امام حسین علیه السلام باز کنند.

وی خاطرنشان کرد: نقش زینب سلام الله علیها کلیدی است؛ چه اینکه «کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود» انقلاب با امام حسین علیه السلام بود؛ اما تکمیل آن با امام سجاد علیه السلام، و حضرت زینب سلام الله علیها است. خطبه های آن بزرگواران مردم را بیدار کرد و ارزش های نهضت امام حسین علیه السلام پاسداری شد. به گونه ای که تلاش های بنی امیه ها و بنی عباس ها در منع زیارت مزار حضرت سیدالشهداء و دست و پا بریدن های زائران مرقد حضرت و به آب بستن حرم آن بزرگوار هم نتوانست کلام و یاد حضرت و کربلا را از بین ببرد.

در کتاب مقاتل الطالبیین صفحه 478 آمده است: «ذكر أيام المتوكل جعفر بن محمد المعتصم ابن هارون الرشيد، ومن ظهر فيها فقتل أو حبس من آل أبي طالب عليهم السلام وكان المتوكل شديد الوطأة على آل أبي طالب، غليظا على جماعتهم مهتما بأمورهم شديد الغيظ والحقد عليهم، وسوء الظن والتهمة لهم، واتفق له أن عبيد الله بن يحيى بن خاقان وزيره يسيء الرأي فيهم، فحسن له القبيح في معاملتهم، فبلغ فيهم ما لم يبلغه أحد من خلفاء بني العباس قبله، وكان من ذلك أن كرب قبر الحسين وعفّى آثاره ووضع على سائر الطرق مسالح له لا يجدون أحدا زاره إلّا أتوه به فقتله أو أنهكه عقوبة»