ظاهر اين دو آيه و هم ‏چنين آيات ديگر اين است كه اين اسماء موجوداتى زنده و عاقل و دانا بوده‏ اند؛ براى اين ‏كه ضمير و اسم اشاره در اين آيات به موجود عاقل و زنده و ذى شعور بر مى ‏گردد. علت اين‏ كه آدم ابو البشر به مقام شريف خلافت الهى نائل گشت و همه ملائكه را واداشت تا مقابل او با خضوع و خشوع سجده كنند، وجود آن اسماء الهى و موجودات است و در نتيجه مقام آن موجودات از آدم افضل است چه رسد به همه فرشتگان.