استاد مرتضی کریم پور از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «دعا کردن پنهانی، از عوامل مؤثر در استجابت دعا» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: از آداب دعا جهت استجابت خواسته ‌ها، دعا‌ کردن به ‌طور پنهان و به دور از چشم دیگران است که چنان تقوای پرهیز، انسان را از لغزشگاه‌ ها و پرتگاه‌ های ریا دور می‌ کند تا اندوخته‌ های معنوی او حفظ شود. گاهی حضور در جمع و زمزمه و زاری یا اشک و ناله، وسوسه ‌های شیطانی به دنبال دارد؛ به‌ گونه ‌ای که در پاره‌ ای زمان ‌ها و مکان ‌ها، اصل دعا و زمزمه تحت تأثیر نگاه دیگران قرار می‌ گیرد و حالت «ریا» می‌ یابد؛ از این ‌رو پروردگار حکیم به بندگان خود می‌ فرماید: «ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْیةً إِنَّهُ لا یحِبُّ الْمُعْتَدِینَ» پروردگار خود را به زاری و به‌طور پنهانی بخوانید که او از حد گذرندگان را دوست ندارد.

وی افزود: در سخنی آسمانی معصوم علیه‌السلام فرمود: «بهترین دعا، دعایی است که پنهانی گفته شود؛ که برابر با هفتاد دعای آشکار است.» «هنگامی ‌که مؤمن در نهان، برای برادر مؤمن خود دعا کند، فرشته‌ ای او را ندا می‌ دهد: صد هزار برابر آنچه برای برادر مؤمنت خواستی، به تو عطا شد، فرشتۀ دومی‌ بیش از این مقدار ندا می ‌دهد و همین ‌طور هر کدام صد هزار برابر زیاد می ‌کنند تا اینکه فرشته هفتم ندا می‌ دهد: هفتصد هزار برابر برای تو باشد. ناگهان خداوند خطاب می ‌کند: من بی‌نیازی هستم که فقیر نمی‌شوم، بندۀ من، یک‌میلیون برابر آنچه خواستی به تو عطا شد.»

استاد کریم پور در ادامه بیان کرد: پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله روزی از کنار جمعیتی می‌گذشتند که هنگام دعا صدای خود را بلند کرده بودند. ناگاه آن حضرت رو به آنان کرد و فرمود: «شما شخص ناشنوایی را نمی ‌خوانید و نه شخصی را که پنهان و دور از شما باشد؛ بلکه کسی را می ‌خوانید که هم شنوا و هم نزدیک است.»

وی  خاطرنشان کرد: دستورها و توصیه ‌هایی اینچنین به ‌طور مطلق، در هر مکان و برای همگان بیان نشده است؛ زیرا شرایط فردی و اجتماعی و یا مصلحت‌ های گوناگون باید مورد توجه قرار گیرد؛ ازاین ‌رو گاهی «با دیگران دعا کردن و حضور در جمع مؤمنان به هنگام دعا» از دیگر شرایط دعا ذکر شده است. در ظاهر، این دو متفاوت یا متناقض با یکدیگر هستند؛ اما با تأمل و تدبر به ‌خوبی می‌ توان فهمید که «نیت» و «انگیزۀ» انسان، تأثیر بسیاری در حضور و چگونگی بیان دعاهای وی دارد؛ از این جهت بهترین جمعیت برای دعا، چهل نفر دانسته شده است که به جای آن چهار نفر هم می ‌توانند، هر کدام ده بار دعا کنند.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم افزود: روزی جمعی به محضر امام صادق علیه ‌السلام آمدند و پرسیدند: دعای حضرت یوسف در چاه، چه بود؟ زیرا ما در آن اختلاف ‌نظر داریم؛ اینک به محضر شما آمده‌ایم تا پاسخ سؤالمان را بفرمایی. امام صادق علیه‌السلام فرمود: وقتی که یوسف را به چاه انداختند و او از همه ‌جا مأیوس شد، دل به خدا بست و با توجه کامل و در تنهایی به درگاه خدا، عرض کرد: اللَّهُمَّ إِنْ كَانَتِ الْخَطَایا وَ الذُّنُوبُ قَدْ أَخْلَقَتْ وَجْهِی عِنْدَكَ فَلَنْ تَرْفَعَ لِی إِلَیكَ‏ صَوْتاً وَ لَنْ تَسْتَجِیبَ لِی دَعْوَةً‌، فَإِنِّی أَسْأَلُكَ بِحَقِّ الشَّیخِ یعْقُوبَ فَارْحَمْ ضَعْفَهُ وَ اجْمَعْ بَینِی وَ بَینَهُ فَقَدْ عَلِمْتَ رِقَّتَهُ عَلَی وَ شَوْقِی إِلَیه؛ خداوندا، اگر خطاها و گناهان، مرا در پیشگاهت سرافکنده و شرمنده نموده و از این جهت، صدایم به ‌سوی تو بالا نمی ‌آید و دعایم به استجابت نمی‌ رسد، از پیشگاهت تقاضا دارم به حق یعقوب پیرمرد، به ناتوانی یعقوب رحم کن و من و او را به هم برسان؛ چرا که مهربانی او را نسبت به من و علاقۀ مرا نسبت به او می‌ دانی.