به مناسبت فرا رسیدن بیست و هفتم رجب و عید مبعث، استاد محمد حسین ملک زاده از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «وظیفه همگانی نسبت به تبلیغ شریعت پیامبر (ص)» پرداخت.

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در قرآن کریم آمده است: «انّ الدین عند الله الاسلام» از این رو می گوییم یک دین بیشتر وجود ندارد و آن، «اسلام» است و همه انبیای الهی از آدم تا خاتم، همین دین را آورده اند؛ اما آنچه که تفاوت دارد، «شریعت» است. و شریعت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم نسخه کامل و انتهایی هدایت بشر است و خداوند تا دامنه قیامت، می خواهد با همین نسخه، انسان ها را هدایت و راهبری نماید و بشریت با همین نسخه قرار است تا به سعادتمندی برسد. آن جهتی که برای پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم بسیار حائز اهمیت بود، «ابلاغ و رساندن این دین، به بشریت» بوده است و دین، منحصر نشود. چون قرار است این دین همه بشریت را هدایت کند. طبیعتا برای این امر، باید به همه انسان ها برسد. از این رو تأکیدات فراوانی برای این امر شده است.

استاد ملک زاده در ادامه بیان کرد: یهودیت و مسیحیت، آنچنان به دنبال تبلیغ دینشان نبودند. در همین یهودیت کنونی هم چیزی به نام تبلیغ دین نداریم؛ به این جهت که می گویند یهودیت دین ویژه بنی اسرائیل است و ربطی به سایرین ندارد؛ و اگر همای رحمت بر کسی نشست و خودش یهودی شد، شده است؛ اما ما کسی را به یهودیت دعوت نمی کنیم؛ چون سایر مردم غیر بنی اسرائیل، این توفیق و سعادت را ندارند تا یهودی بشوند؛ چون  از بنی اسرائیل نیستند؛ اگر هم کسی یهودی بشود و به حسب ظاهر، از بنی اسرائیل نباشد، احتمالا بنی اسرائیلی هست و در شجره نامه اش بوده، ولی خودش خبر نداشته است. به گونه ای نژادپرستانه رفتار می کنند. مسیحیت هم در آغاز امر، چیزی بود در درون بنی اسرائیل. بعدها بود که تبلیغ در مسیحیت ایجاد شد؛ اما اسلام اینگونه نیست و از همان ابتدا که آمد، اختصاص به گروه خاصی نداشته است. «نذیرا للعالمین» و برای همه بشریت بوده است و پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم تأکید داشتند تا آن را به همه بشریت برسانند و تبلیغ بشود. چه اینکه نامه نگاری های حضرت به کشورهای دیگر و حرکت های تبلیغی ایشان و ارسال گروه های تبلیغای ایشان روشن است.

وی افزود: در باب جایگاه تبلیغ به این روایت اشاره می کنیم؛ پیامبر خدا به امیرالمؤمنین علیهما السلام خطاب کردند: «یا علی لإن یهدی الله بک عبدا من عباده خیرٌ لک مما طلعت علیه الشمس من مشارقها الی مغاربها». البته ما کسی را هدایت نمی کنیم و هدایت به دست خدا است و ما تنها وسیله ایم. اگر خداوند به وسیله ما یک نفر را هم هدایت بکند، این کار از هر چه خورشید بر او بتابد، از شرق تا غرب عالم، بهتر است.

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: در روایت آمده است: «الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ الْكَلْبِيُّ عَنْ عَمْرِو بْنِ خَالِدٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِيٍّ ع قَالَ: اسْتَأْذَنَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ رَسُولِ اللَّهِ ص فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوْصِنِي قَالَ لَهُ أُوصِيكَ أَنْ لَا تُشْرِكَ بِاللَّهِ شَيْئاً وَ إِنْ قُطِعْتَ وَ أُحْرِقْتَ بِالنَّارِ وَ لَا تَعْصِ وَالِدَيْكَ وَ إِنْ أَرَادَا أَنْ تَخْرُجَ مِنْ دُنْيَاكَ فَاخْرُجْ مِنْهَا وَ لَا تَسُبَّ النَّاسَ وَ إِذَا لَقِيتَ أَخَاكَ الْمُسْلِمَ فَالْقَهُ بِبِشْرٍ حَسَنٍ وَ صُبَّ لَهُ مِنْ فضلك [فَضْلِ‏] دَلْوِكَ أَبْلِغْ مَنْ لَقِيتَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ عَنِّي السَّلَامَ وَ ادْعُ النَّاسَ إِلَى الْإِسْلَامِ وَ أَيْقِنْ أَنَّ لَكَ بِكُلِّ مَنْ أَجَابَكَ عِتْقَ‏ رَقَبَةٍ مِنْ‏ وُلْدِ يَعْقُوبَ‏ وَ أَعْلِمْهُمْ أَنَّ الصغراب [الصُّغَيْرَاءَ] عَلَيْهِمْ حَرَامٌ يَعْنِي النَّبِيذَ وَ هُوَ الْخَمْرُ وَ كُلُّ مُسْكِرٍ حَرَامٌ‏» (كوفى اهوازى، حسين بن سعيد، الزهد - قم، چاپ: دوم، 1402ق. ص 20) آزاد کردن را باید به معنای احیا بگیریم. در قرآن کریم هم آمده است کسی که یک نفر را احیا کند، «فکأنما احیی الناس جمیعا» . این جایگاه تبلیغ دین خدا است و شاید هیچ ثوابی با آن قابل قیاس نباشد. از این رو همه ما موظف هستیم و هم به این کار ترغیب و تشویق شده ایم.

استاد ملک زاده عنوان داشت: در باب چگونگی انتقال مطلب باید به این نکته توجه کنیم که نگران هدایت انسان نباید باشیم؛ چون اصلا هدایت با ما نیست و تنها باید مطلب را برسانیم و هدایتش با خدا است. ما تنها وسیله ایم و کاره ای نیستیم. از این رو با جرأت و شجاعت و دلیری باید قدم برداریم. چه بسا کسی که هیچ گمان هدایتش نمی رود، اما به دست خدا و به وسیله ما هدایت یافت. از این رو آن جهت نباید ما را نگران کند.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه عنوان داشت: در روایت آمده است: «حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عُبْدُوسٍ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ قُتَيْبَةَ النَّيْسَابُورِيُّ عَنْ حَمْدَانَ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ عَبْدِ السَّلَامِ بْنِ صَالِحٍ الْهَرَوِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا ع يَقُولُ‏ رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً أَحْيَا أَمْرَنَا فَقُلْتُ لَهُ فَكَيْفَ‏ يُحْيِي‏ أَمْرَكُمْ قَالَ يَتَعَلَّمُ عُلُومَنَا وَ يُعَلِّمُهَا النَّاسَ فَإِنَّ النَّاسَ لَوْ عَلِمُوا مَحَاسِنَ كَلَامِنَا لَاتَّبَعُونَا قَالَ فَقُلْتُ لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَقَدْ رُوِيَ لَنَا عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع أَنَّهُ قَالَ مَنْ تَعَلَّمَ عِلْماً لِيُمَارِيَ بِهِ السُّفَهَاءَ أَوْ يُبَاهِيَ بِهِ الْعُلَمَاءَ أَوْ لِيُقْبِلَ بِوُجُوهِ النَّاسِ إِلَيْهِ فَهُوَ فِي النَّارِ فَقَالَ ع صَدَقَ جَدِّي أَ فَتَدْرِي مَنِ السُّفَهَاءُ فَقُلْتُ لَا يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَقَالَ هُمْ قُصَّاصٌ مِنْ مُخَالِفِينَا وَ تَدْرِي مَنِ الْعُلَمَاءُ فَقُلْتُ لَا يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ فَقَالَ هُمْ عُلَمَاءُ آلِ مُحَمَّدٍ ع الَّذِينَ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ طَاعَتَهُمْ وَ أَوْجَبَ مَوَدَّتَهُمْ ثُمَّ قَالَ أَ تَدْرِي مَا مَعْنَى قَوْلِهِ أَوْ لِيُقْبِلَ بِوُجُوهِ النَّاسِ إِلَيْهِ قُلْتُ لَا قَالَ يَعْنِي بِذَلِكَ وَ اللَّهِ ادِّعَاءَ الْإِمَامَةِ بِغَيْرِ حَقِّهَا وَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ فِي النَّار» (معاني الأخبار ؛ النص ؛ ص180)

وی افزود: در روایتی دیگر می خوانیم: «حُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ وُهَيْبِ بْنِ حَفْصٍ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ‏ رَحِمَ‏ اللَّهُ‏ عَبْداً حَبَّبَنَا إِلَى النَّاسِ وَ لَمْ يُبَغِّضْنَا إِلَيْهِمْ أَمَا وَ اللَّهِ لَوْ يَرْوُونَ‏ مَحَاسِنَ كَلَامِنَا لَكَانُوا بِهِ أَعَزَّ وَ مَا اسْتَطَاعَ أَحَدٌ أَنْ يَتَعَلَّقَ عَلَيْهِمْ بِشَيْ‏ءٍ وَ لَكِنْ أَحَدُهُمْ يَسْمَعُ الْكَلِمَةَ فَيَحُطُّ إِلَيْهَا عَشْراً» (الكافي (ط - الإسلامية) ؛ ج ‏8؛ ص 229)