به مناسبت فرا رسیدن 23 شعبان و سالروز ارتحال مروج بزرگ تشیع در خطه شمال، امامزاده حسن بن علی ناصرالحق، استاد محمد عندلیب همدانی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «اهمیت توجه روحانیون، به بقاع متبرکه، به عنوان یکی از مراکز تبلیغ» پرداخت.
/270/260/23/
این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: انتساب به خاندان رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام مزیت است؛ اگرچه تنها مزیت نیست که بیان بشود هر کسی منتسب به این خاندان بود، به عمل صالحی نیاز نداشته باشد و انسان نیکویی باشد؛ اما در هر حال، یک امتیاز است برای کسی که یک وابستگی نسبی به اهل بیت دارد و هر چه این فاصله کمتر باشد، عظمت بیشتر است؛ و هر چه این امامزادگان با معصوم علیه السلام کم فاصله تر باشند، طبیعتا ارزش بالاتری دارند.
استاد عندلیب همدانی در ادامه بیان کرد: امامزادگان و خصوصا آنها که در زمان ائمه علیهم السلام به سر می بردند، غالبا ( و نه همه آنها) به عنوان «نماینده» مطرح بودند. آنها می آمدند به سراسر آن مناطقی که قابل رفت و آمد بود، و نمایندگی از طرف ائمه اطهار علیهم السلام را داشتند؛ گرچه نمی توانستند معمولا آن را بروز بدهند. در همین زمینه هم به مشکلاتی بر می خوردند و مورد آزار و اذیت دستگاه جور خلفای آن روز قرار می گرفتند.
این استاد حوزه علمیه قم تأکید کرد: اما مردم ایران، معمولا به آنها احترام و تکریم می کردند و برای آنها به عنوان منتسبین به خاندان رسالت، برایشان ارزش قائل بودند و وقتی هم از دنیا می رفتند، آنها را محترمانه دفن می کردند و به زیارت آنها می آمدند و این کار، سیره علما و بزرگان ما هم بوده است؛ که در هر شهر و حتی در هر روستایی که امامزاده ای بود، مورد تکریم قرار می گرفت؛ حتی اگر هم آن امامزاده ها را هم نمی شناختند، اما به صرف انتساب به خاندان عصمت و طهارت، مورد احترام و تکریم علمای بزرگوار بودند.
استاد محمد عندلیب همدانی در بخش پایانی گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، خاطرنشان کرد: چه بهتر اینکه روحانیون و طلاب ما یکی از مراکز فعالیت فرهنگی و مذهبی خودشان را امامزادگان قرار بدهند؛ تا در عین حال که مردم به این مراکز مذهبی رجوع می کنند، بتوانند مشکلات فقهی، احکام شرعی و مسائل اعتقادی خودشان را هم با طلاب عزیز مطرح کنند.