استاد توکل اکبرنژاد از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «نکاتی از دعای نخستین صحیفه سجادیه» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو عنوان داشت: در فقره ششم از دعای نخستین صحیفه سجادیه می خوانیم: «ثُمَّ ضَرَبَ لَهُ فِي الْحَيَاةِ أَجَلًا مَوْقُوتاً، وَ نَصَبَ لَهُ أَمَداً مَحْدُوداً، يَتَخَطَّى إِلَيْهِ بِأَيَّامِ عُمُرِهِ» خدایی که حکیم است و همه نعمت های عالم از اوست، مشخص و معین کرده در زندگی هر بشر، چه زن و مرد و پیر و جوان، چه زمانی از دنیا خواهد رفت و مدت معین و پایان معین قرار داده است. و این فقره، عبارت اخرای عبارت قبل بوده است. گام به گام روزهای عمر شکل می گیرد؛ ثانیه ها، دقیقه ها، و دقایق، ساعت ها، و آن، روزها، و ماه ها و سال ها را شکل می دهد. انسان به سوی آن وقت موعود، اجل موقوت و أمد محدود، قدم بر می دارد. خوشا به حال کسی که با عمل صالح و با خدمت در جامعه، درد جامعه را کم کرده است و افتاده را کمک کرده و حلال و حرام را رعایت نموده است. در همه چیز، ائمه اطهار علیهم السلام و خدا را در نظر گرفته است.

وی افزود: در ادامه این فقره می خوانیم: «وَ يَرْهَقُهُ بِأَعْوَامِ دَهْرِهِ، حَتَّى إِذَا بَلَغَ أَقْصَى أَثَرِهِ» عمر را می پوشاند و احاطه می کند با سال های دنیا. و وقتی موعودش رسید، عمر او به پایان می رسد. و انسان به نهایت وجودش می رسد و در آن لحظه، خاموش می شود. خوشوقت کسی که وقتی عمرش به انتها رسیده، با دریای ثواب و اطاعت به محضر پروردگار وارد بشود.

استاد اکبرنژاد در ادامه بیان کرد: «وَ اسْتَوْعَبَ حِسَابَ عُمُرِهِ» دقیقه ها و ثانیه ها شمارش عمرش را تمام کرده است؛ از مادر که متولد شد، در حال دور شدن از دنیا و نزدیک شدن به آخرت است. انسان باید قدر این دقایق را بداند؛ چه اینکه عمرش که در حال شمارش است، به آخرین لحظه خواهد رسید.

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: «قَبَضَهُ إِلَى مَا نَدَبَهُ إِلَيْهِ مِنْ مَوْفُورِ ثَوَابِهِ، أَوْ مَحْذُورِ عِقَابِهِ، «لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَساؤُا بِما عَمِلُوا وَ يَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى‏» پروردگار متعال آن انسان را قبض روح می کند. برخی موارد، قبض روح را به خود، و گاه به عزرائیل نسبت می دهد. چون عزرائیل هم به اذن خدای متعال این کار را انجام می دهد. پروردگار روح را قبض می کند با آن چیزی که او را خوانده بود. چه اینکه قرار بر این بود مدتی امتحانش را پس بدهد و به سوی پروردگار بیاید. «ندب» به معنای خواستن و خواندن است. «من» بیانیه از «ما» است. ما در وفور نعمتیم؛ نعمت هایی چون سلامتی، امنیت، انقلاب، رهبری، سلامتی دین، بر مبنای تقوا و نعمت های بسیار، اما قدر نمی دانیم. چه اینکه زمانی اداره حکومت بر اساس فحشا و منکر بود. و آن دوران به پایان رسید.