استاد سید محمد موسوی حجازی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «چاه و راه!» پرداخت.

/270/260/21/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در روایات متعددی که از ائمه اطهار سلام الله علیهم اجمعین رسیده است، هشداری جدی داده شده که به ما اعلام می کند مراقب "چاه" باشید، چاهی که می تواند آدمی را به خسران دنیا و آخرت دچار کند و روحِ او را به هلاکت برساند. این چاه عبارت است از "فتنه ها و امتحانات دوران غیبتِ حضرت حجّت". امام رضا سلام الله علیه دوران غیبت را چنین توصیف می فرمایند: "ناگزیر آزمایشی سخت و شکننده و هولناک فراخواهد رسید. آن زمان که شیعه سومینِ از فرزندانم را از دست بدهد.(یعنی امام حسن عسکری سلام الله علیه به شهادت برسند و دوران غیبت آغاز شود). حضرت امام حسن عسکری سلام الله علیه نیز آن ‌زمان که فرزند گرامی شان را به احمد بن اسحاق نشان دادند (تا امام بعدی را بشناسد)، دوران غیبت نور چشم شان را چنین ترسیم نمودند: "و الله لیغیبنّ غیبة لاينجو فيها من الهلكة إلّا مَن ثَبّتَهُ الله عزّوجلّ علی القول بإمامته و وفّقَه فیها للدّعاء بتعجیلِ فرَجِه". به خداوند سوگند فرزندم غیبتی خواهد داشت که در آن غیبتِ (طولانی) کسی از هلاکت نجات نخواهد یافت؛ مگر آنکه خدای عزّوجلّ او را بر امامت پسرم استوار سازد و در دوران غیبت به دعا برای تعجیل فرج،موفقش گرداند. این همان چاه و خطری است که امامان معصوم ما را بدان متوجه ساخته اند و زنهار و هشدار داده اند که مبادا دچار هلاکت روحانی و مرگ معنوی گردید.

وی افزود: اما "راه" در برابر این چاه چیست؟ چه مسیری وجود دارد که بتوان از "هلاکت در دوران غیبت" نجات یافت؟ در همین حدیث، امام یازدهم سلام الله علیه، راهِ نجات در دوران غیبت را در دو مطلب بیان می فرمایند: "پایداری و ثبات در امامت حضرت مهدی سلام الله علیه، و دعا برای تعجیل در ظهورش".

استاد موسوی حجازی در ادامه بیان کرد: مطلب دوم، امری است که اختیارش تا حدود زیادی به دست ما است؛ یعنی کافی است به آن حضرت توجه کنیم، زبان را بگردانیم و از عمقِ وجودمان ظهورش را طلب نماییم تا در زمره دعاکنندگان ثبت و ضبط گردیم و خداوند توفیق نجات و رستگاری را به ما عنایت کند.

وی خاطرنشان کرد: اما دسترسی به مطلب اول و حفظ آن در روح و جان،مشکل تر به نظر می رسد؟ چطور می توان مطمئن بود که بر اعتقاد به امامت آن حضرت استوار می مانیم و در اثر شبهات و حوادث نمی لغزیم؟ نخست باید دید چه عواملی باعث انحراف از اعتقاد به امامت صاحب الزمان علیه السلام می شود؟ دو سبب، نقش اساسی در این انحراف دارد:

۱.عدم معرفت و نشناختن آن حضرت.

۲.بی توجهی به تقوای الهی و اطاعت نکردن از حجّت خداوند.

این استاد حوزه علمیه قم افزود: اگر کسی امام‌ زمانش را درست نشناسد، در مورد وجود و مقامات او تحقیق و مطالعه نکند، طبیعی است که در اعتقاد به امامتش به انحراف دچار خواهد شد. پس در قدم اول لازم است با استمداد از خداوند و توسل به حضرت حجت علیه السلام و با تحقیق و فراگیری و علم آموزی از روش های مطمئن و غیرآلوده به اهداف دنیوی، امام زمان خود را بشناسیم و از راه قرآن و اهل بیت علیهم السلام به مقاماتش پی ببریم. در قدم دوم ضروری است مسیر تقوا و تدین را پیش بگیریم تا از توفیقِ" بهره بردن از معرفت ولی عصر (عج)" بهره مند شویم. توضیح آن که اگر کسی کوتاهی کند و نعمتی که به او عرضه شده را نشناسد و از صاحب آن تشکر نکند، مقصر است و مستوجب ملامت؛ اما اگر کسی نعمتی را  درک کند و صاحبش را بشناسد، اما با بی ادبی و جسارت، به آن نعمت و صاحب آن پشت کند و روی برگرداند و کفران نعمت کند، گناهش افزون تر بوده،سزاوار است که از آن نعمت محروم گردد. حال، اگر کسی مهدی صاحب الزمان علیه السلام را نشناسد، قصور و کوتاهی کرده؛ اما کسی که او را می شناسد و می داند که به احوال شیعیانش آگاه است، از گناهشان می رنجد، دعایشان می کند، دلسوز شیعیانش است، مهربان تر از پدر آنان را دوست دارد و مواظب امورشان است، و با این حال باز هم به مولای مهربانش بی اعتنایی کند و از روی بی تفاوتی و بی مبالاتی گناه کند و تقوا نورزد، کفرانِ نعمتِ "امامت و معرفت" مولایش کرده و طبق سنّت الهی که "کفرِ نعمت از کَفَت بیرون کند"، بعید نیست که نعمت امامت را از دست بدهد و بر اعتقاد به ولایت آن حضرت باقی نماند!

نتیجه عملی کلام

استاد سید محمد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: در ماه مبارک رمضان، چه خوب و نیکو است که چهار قدم اساسی برداریم تا بتوانیم به فرموده امام یازدهم سلام الله علیه، از فتنه های دوران غیبت در امان بوده و از این چاه غیبت، به سلامت برون آییم:

۱. یکی از برترین اعمال در ماه رمضان، "علم آموزیِ دینی" است.بیایید در قدم اول در این ماه رمضان با مطالعه و تحقیق، معرفتمان را به مقامات حضرت حجت سلام الله علیه افزون کنیم.

۲. رمضان ماه خودسازی و دوریِ از گناه و مراقبت بر انجامِ واجبات است. در قدم دوم تا می توانیم گناه نکنیم و اگر از روی غفلت مرتکب خطایی شدیم در صددِ جبران و استغفار برآییم، و بر انجام واجبات مواظبت کنیم، به خصوص نماز اول وقت، و با این مراقبت و مواظبت، دل مولایمان ‌را شاد نماییم و رضایتش را جلب کنیم.

۳. اما سومین قدم رمضان المبارک ماه دعا است و استجابت، ماه نیاز و نماز، فصل تضرّع و درخواست از جانب بندگان و اجابت و استجابت از طرف خدای مهربان؛ بیایید در این ماهِ دعا، اولین و اصلی ترین و از عمق جان ترین دعای مان، تقاضای تعجیل ظهور امام‌ مهربانمان باشد، همان که در غربتِ غیبت، اسیر است:"اللهم ردّ کلّ غریب، اللهم فکّ کلّ اسیر، اللهمّ اصلح کل فاسدٍ من أمور المسلمین".

۴. رمضان "بهار قران" است، ماه نزول قران، ماه تلاوت قران و ماه تدبر در قران.در این ماه، قرآن تلاوت کنیم و به محضر امام عصر سلام الله علیه تقدیم کنیم و از حضرتش بخواهیم دعا فرماید توفیقِ انجام سه مرحله ی قبل را داشته باشیم.

وی افزود: امید است که دعای شیعیان با معرفتِ با تقوا،راه را بر ظهور سریع و آسان آن حضرت بگشاید و غصه ی غیبت را به پایان رساند.

استاد سید محمد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: مهمترین راه نجات از انحراف در دوران غیبت، دو چیز است: ثُبات بر اعتقاد به امامت حضرت حجت علیه اسلام؛ و دعا برای تعجیل در ظهورش. همچنین مهمترین سبب ثُبات و پایداری بر اعتقاد به ولایت او، دو عامل است: شناخت و معرفت به مقاماتش؛ ترک گناهان و انجام واجبات. پس در این ماه رمضان، او را بشناسیم؛ تقوای الهی را رعایت کنیم؛ برای ظهورش دعا کنیم؛ و برای توفیق یافتن بر انجام این امور، قرآن تلاوت کنیم و به محضرش هدیه نماییم.