استاد توکل اکبرنژاد در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «آموزه های امام زین العابدین (ع) توفیق حمد الهی» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در فقره ای از دعای نخست صحیفه سجادیه می خوانیم: «لِیجْزِی الَّذِینَ أَساؤُا بِما عَمِلُوا وَ یجْزِی الَّذِینَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَی»؛ عَدْلًا مِنْهُ، تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُهُ وَ تَظاهَرَتْ آلَاؤُهُ، «لا یُسْئَلُ عَمَّا یفْعَلُ وَ هُمْ یُسْئَلُونَ». اینکه خوبان را پاداش و بدان را کیفر می دهد، از باب عدالت است. و خداوند متعال، خوبان را چند برابر پاداش می دهد و  بدان را به اندازه بدی که انجام داده اند، پاداش می دهند. اسماء الهی مقدس و مبارک است. و ظاهر و فراوان است نعمت های او. و از آنچه خدا انجام می دهد، کسی حق ندارد تا سؤال کند که چرا فلان کار را انجام داده و یا انجام نداده؛ اما آنها در مقابل نعمت های خدا سؤال خواهند شد؛ که چرا از جوانی، زیبایی و غیر اینها درست استفاده نکردیم و چرا طرف دشمنان را گرفتیم. در ایام کرونا دیدیم که عده ای را در قالب روشنفکری فریب می دهند تا حتی علیه واکسن زدن هم تظاهرات کنند. انسان باید علم خودش را بفهمد که تا چه اندازه بارِ علمی دارد.

وی افزود: امام سجاد علیه السلام می فرماید: «وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَوْ حَبَسَ عَنْ عِبَادِهِ مَعْرِفَةَ حَمْدِهِ عَلَی مَا أَبْلَاهُمْ مِنْ مِنَنِهِ الْمُتَتَابِعَةِ وَ أَسْبَغَ عَلَیهِمْ مِنْ نِعَمِهِ الْمُتَظَاهِرَةِ، لَتَصَرَّفُوا فِی مِنَنِهِ فَلَمْ یحْمَدُوهُ، وَ تَوَسَّعُوا فِی رِزْقِهِ فَلَمْ یشْکرُوهُ. وَ لَوْ کانُوا کذَلِک لَخَرَجُوا مِنْ حُدُودِ الْإِنْسَانِیةِ إِلَی حَدِّ الْبَهِیمِیةِ فَکانُوا کمَا وَصَفَ فِی مُحْکمِ کتَابِهِ: «إِنْ هُمْ إِلَّا کالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِیلًا». و سپاس خدای را که اگر بندگانش را از معرفت سپاسگزاری بر عطایای پیاپی که به آنان داده و نعمت ‏‌های پیوسته که بر ایشان کامل ساخته، محروم می‏ ‌نمود، نعمت ‏‌هایش را صرف نموده و سپاس نمی ‏‌گزاردند و در روزی او فراخی می‏ ‌یافتند و شکر نمی ‏‌کردند و اگر چنین می‏ ‌بودند از حدود انسانیت بیرون شده، به مرز حیوانیت می ‌‏رسیدند و چنان می ‏‌بودند که در کتاب محکمش فرموده: «ایشان جز به چارپایان نمانند، بلکه از آنان گمراهترند»

استاد اکبرنژاد در ادامه بیان کرد: حضرت اشاره می فرماید به «مننه المتتابعة» منت های پشت سر هم را بیان می کند. نفس کشیدن های پشت سر هم ، جوانی که سال ها به طول می انجامد؛ امنیت، وجود نظام اسلامی، وجود شهدا، نجات از شاه بی عرضه و نظام شاهنشاهی، همه و همه از منت های پشت سر هم الهی است که بر ما نازل شده است. و «اسبغ علیهم من نعمه المتظاهره» سزاوار کرده بر آن مردم، نعمت های خود را ظاهر خودش را، اعم از زمین و آسمان ها و دریاها و خورشید و ستاره ها و جنگل های تماشایی. اگر هم آلودگی است، از ماست. خداوند متعال بر بندگانش نعمت های ظاهر خود را به شکل سزاواری گوارا کرد. اگر شهوت، جلوی چشم انسان را نگیرد، سریعا مشاهده می کند و اگر خداوند متعال شناخت حمد خودش را منع می کرد، عظمت او شناخته نمی شد. چارپایان هم برای خودشان خداشناسی دارند و تسبیح خدا می گویند؛ اما اگر توفیق الهی نبود، انسان توفیق تسبیح الهی نداشت؛ و پی به رحمانیت، رحیمیت ، علیمیت و حکیمیت او نمی بردیم؛ اگر نعمت های معنوی نباشد، نعمت های ظاهری هیچ، و واقعا هیچ است. آن زمان نمی دانست که حمد الهی و پی بردن به عظمت پروردگار یعنی چه. «وَ تَوَسَّعُوا فِی رِزْقِهِ فَلَمْ یشْکرُوهُ» می بینیم که به جای حجاب، بی حجابی می کنند و قیافه شان را زینت می دهند؛ والله از زمان خروجشان از خانه تا برگشتنشان به منزل، همه لعنت ملائکة الله و جمع کردن آتشزن است. در رزق پروردگار، غوطه ور هستند و شکر خدا را بجا نمی آورند. اگر به حقیقت، این نعمت ها تبدیل به نعمت های حقیقی نباشد، روزگار او صرف فربه شدن می شود؛ در حالی که پوست و سایر اندام حیوان، ارزش دارد؛ اما انسانی که در مسیر خدا قرار نگرفته، هیچ از او ارزش نخواهد داشت. «ما خیر بخیر دونه النار ما شرّ بشر دونه الجنة»