استاد محمد تقی شفیعی از فعالیت عرصه جمعیت، و از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «پاسخ به سؤالی درباره مشکلات فرزندآوری» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: برخی می پرسند و بلکه نگرانی خود را اینگونه بیان می کنند که «ما پی فرزندآوری نیستیم؛ چون از آینده بچه هایمان می ترسیم؛ چرا که هیچ تضمینی در این زمینه نمی بینیم. مخصوصا در این شرایط اجتماعی که زن ها به سمت بدحجابی و بی حجابی می روند و همین الآن باید به دخترم تذکر بدهم که چادرت نیفتد و حجابت را حفظ کن»

وی افزود: در پاسخ می گوییم اتفاقا اگر دغدغه آینده بچه مان را داریم، باید بیشتر، پی فرزندآوری باشیم. شصت تا هشتاد درصد تربیت بچه در محیط خانواده اتفاق می افتد. اگر در خانه برای بچه الگو درست نکنیم، بچه در خارج از خانه برای خود الگو درست می کنند. دختران کوچکتر نگاه به خواهران بزرگتر خود، و مادر خود می کنند و او را الگوی رفتارشان انتخاب می کنند. چه در حجاب، و چه در غذا خوردن و چه در سایر رفتارهای خود، اعضای خانواده و بزرگتران خود را الگو می گیرند. و در این میان، اگر هم رفتار نامناسبی دارد، توسط خواهران و برادران بزرگتر اصلاح می گردد و کار پدر و مادر در این میان کمتر می شود. این مطلب را حضرت آقا هم می فرمایند. در گذشته هم اینگونه بود و این ادبیات وجود داشت که پدر و مادرها از طریق برادرها و خواهرها نظارت های غیر مستقیم با بچه های کوچک داشتند و آنها با ادبیات بزرگترها تربیت می شدند، مسجد می بردند چادر سر خواهر می دیدند  اگر یکی از بچه ها نماز می خواند، کوچکتر هم نماز می خواند. اگر چادر سر می کرد، کوچکتر هم حتی بر سر سفره به تقلید، چادر سر می کرد. آموزه های محرم و نامحرم هم می آموخت. الگوسازی در منزل اتفاق می افتد.

وی افزود: آنچه باید در ادامه بیان کرد، آن است که تربیت را ایکیو درست می  کند و نه آیکیو. ایکیو در محیط زیر سه تا چهار فرزند، اصلا شکل نمی گیرد. یعنی آن تعاملات اجتماعی، آن شکوفا شدن احساسات و عواطف، آن صبر، آن مدیریت بحران، آن رشد و خلاقیت و بسیاری از چیزهای دیگر  در فضای خانواده های خوش جمعیت است که شکل می گیرد و نه در خانواده های کم فرزند، که معمولا با ادبیات فضای پرتوقعی، روحیه تهاجمی تدافعی، یا برخی از آسیب ها مانند انزواطلبی آسیب هایی است که بچه ها در خانواده کم فرزند، بیشتر می بینند. بچه ها در خانواده های خوش جمعیت، آسیب های کمتری در این زمینه دارند.

استاد شفیعی خاطرنشان کرد: اگر دغدغه تربیت فرزند در میان است و برای آینده فرزند ترس وجود دارد،  راه آن را باید در خانواده با فرزندان بیشتر جستجو کرد. اگر از آینده شغلی بچه و اقتصاد هم می ترسی هست، باید بدانیم همه ما 15 سال آینده پیر می شویم و از موقعیت های شغلی آینده خارج می شویم. میانگین فرزند آوری در ایران، یک و نیم است. زمانی که بچه ها بزرگ می شوند، بسیاری از ما از سن کار خارج می شویم و بازنشست می  شویم. حتی به تعداد موقعیت شغلی خودمان، نیرو نداریم و باید چشممان به وارد کردن نیروهای خارجی باشد که به ایران بیاید. به هیچ عنوان  نباید نسبت به اشتغال و آینده مالی فرزند باشیم. به لحاظ تربیتی نیز نباید نگران باشیم؛ چون الگوهایشان که هشتاد درصد تربیت فرزند را پیش می برد، در خانه پرجمعیت خواهیم داشت.