استاد سید محمد شفیعی مازندرانی دارابی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «اعجاز دعا» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: پيامبراكرم (ص) فرمود: در حوائج خويش به درگاه خدا استغاثه نماييد. در شدايد زندگی به پناه خدا برويد. به درگاه او تضرّع كنيد و او را بخوانيد. توجه داشته باشید كه دعا، مغز عبادت است و هيچ فرد باايمانی نيست كه خدا را بخواند؛ مگر اينكه خدا دعای او را مستجاب گرداند.  يا در همين دنيا خواسته ‌اش را می‌ دهد و يا برای آخرت ذخیره و آنجا به او عنايت می ‌فرمايد و يا به قدر آنچه دعا كرده، از گناهانش می ‌آمرزد. در صورتی که كار نامشروعی را از خدا طلب نكند. «اِفْزَعُوا اِلَی اللهِ فِی حَوائِجِکُمْ وَ الْجَؤُوا اِلَیْهِ فِی مُلِمّاتِکُمْ وَ تَضَرَّعُوا اِلَیْهِ وَ ادْعُوهُ. فَاِنَّ الدُّعاءَ مُخُّ الْعِبادَةِ وَ ما مِنْ مُؤمِنٍ یَدْعُوا اللهَ اِلاَّ اسْتَجابَ. فَاِمّا اَنْ یُعَجِّلَهُ لَهُ فِی الدُّنْیا، اَوْ یُؤَجِّلَ لَهُ فِی الاخِرَةِ وَ اِمّا اَنْ یُکَفِّرَ عَنْهُ مِنْ ذُنُوبِهِ بِقَدْرِ ما دَعا، لَمْ یَدْعُ بِمَأْثَمٍ»  (بحارالانوار، ج ٩٣، ص ٣٠٢، ح ١. نقل از عدّة‌ الدّاعی)

استاد شفیعی مازندرانی در ادامه بیان کرد: امام صادق (ع) نیز فرمود: ای میسّر [نام راوی] دعا کن و مگو که کاراز کار گذشت  زیرا انسان زد خداوند [عزّوجلّ] منزلتی هست كه به آن نمی ‌شود دست يافت؛ مگر از طريق دعا؛ و اگر بنده ‌ای دهان خود را ببندد و از خدا نخواهد، چيزی به او داده نمی‌ شود. پس بخواه تا به تو بدهند. «یَا مُیَسِّرُ اُدْعُ وَ لا تَقُلْ إنَّ الْأمْرَ قَدْ فُرِغَ مِنْهُ إنَّ عِنْدَ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْزِلَةً لا تُنَالُ إلاّ بِمَسْألَةٍ وَ لَوْ أنَّ عَبْداً سَدَّ فَاهُ وَ لَمْ یَسْألْ لَمْ یُعْطَ شَیْئاً فَسَلْ تُعْطَ یَا مُیَسَّرُ إنَّهُ لَیْسَ مِنْ بَابٍ یُقْرَعُ إلاّ یُوشِکُ أنْ یُفْتَحَ لِصَاحِبِهِ» (کافی، ج ٢، ص ٤٦٦، حدیث ٣)

تا توانی به درگه دادار                      کن دعا یاس را بکار میار

می دهد آنچه دوست می داری             یا گناها ن تو فتد از کار

یا ذخیره برای رستاخیز                    شاد مانی تست آن بازار 

پس دعا را بجان،غنیمت دان               خوان تو «ادعونی استجب»، ای یار

بهر نفی و فنای اهرمنان                   سر نگونی پرچم کفار

ضد صهیون دون و اربابش                کن دعا ها علیه استکبار

بهر بشکوه و اقتدار وطن                  حل مشکل از این صف صبار

بهرخود، خانوده، امت حق                 بهرهر مومن خجسته عیار

بهر رهبر، بسیج عشق و سپاه              ارتش و انتظامی قهار

بهر آن دلبر زدیده نهان                     که جهان را  ز لطف اوست قرار

گو شفیعی: دعا  پناه دل است              همچو جان  بهر تن ایا دلدار

خواسته امام رضا ( ع )

استاد سید محمد شفیعی مازندرانی خاطرنشان کرد: يونس بن عبدالرحمن می گفت: امام على بن موسى  الرضا عليهما السلام   همواره ما را به دعا به جان امام زمان (ارواحنا فداه) امر مى کرد: «عنْ يُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْـمانِ: عَنْ مَوْلانا أَبى الْحَسَنِ عَلِيّ بْنِ مُوسَى الرِّضا عليه السلام: أنَّهُ كانَ يَأْمُرُ بِالدَّعاءِ لِلْحُجَّةِ صاحِبِ الزَّمانِ عليه السلام.» (بحارالانوارج 95:ص 33 ح 4 وص 332 ح 5)

وی افزود: پیام هایی از این روایت زیبا می توان برداشت کرد که به برخی از آنها اشاره می شود:

1 – همیشه باید به یاد امام زمان (ارواحنا فداه) باشیم.

2 – همواره باید جهت تداوم سلامیش دعا کنیم که  مبادا تحمل غم و غصه  برابر ظلم های اهریمنان علیه مظلومین بشر بویژه زمان ما که آمریکا فرعون زمانه و همدستان و رهپویان صهیونیست او چه جنایت ها که بر مظلومان روا نمی دارند، - قلب مهربانش تکدر یابد و دستخوش مشکل گردد.

3 – مساله حراست از جان امام عصر (ارواحنا فداه) و دعا در حق او آنقدر مهم است که امام هشتم (ع) از یارانش انتظار داشت که حتی ده ها سال پیش از میلادش در حق او دعا کنند.

4 – خواسته و انتظار امام رضا (ع) اختصاص به یاران آن روز ندارد؛ بلکه همه یاران و محبان روزگار آینده را مخصوصا در روزگار پس از تولد آن بزرگ و روزگار غیبت صغری و کبری و روز گار ظهورش را شامل است.

ای منتظران،« بهار»، یک چند خفا است           خورشید پس ابر، تجلای ضیا ء است

*بشنو ز «رضا» که بارها می فرمود               ای منتظران دعا سزای مولا است

بر جان امام عصر آن جان جهان                     همواره دعا بجا است این خیر دعا است

او حامی دین حّق و- او ناجی خلق                   سیمای «محمد» و «علی»، آل عبا است

سییزده گل اطهر سماوات و زمین                    هان خال رخش جمال شان را َمجلا است

بر چهاردهمین اختر عرشی «صلوات»             او حاکم مطلق جهان فردا است

هان دولت او جلوه عدل است و صفا                 سرتاسر«حکم» او «محمد» آوا است

مستکبر و ظلم کیش را خزان دو جهان              سرخیل محبت و کرم، رحمت ها است 

الطاف خدا زهر دری رخ تابان                       برگو توشفیعی که جنان، رخ پیدا است