استاد احمد قاسمی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو  با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «مقام جمع الجمع، یکی از خصائص فاطمه (س)» پرداخت.

/270/260/22/

این خطیب حرم حضرت معصومه سلام الله علیها در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: کجوری مازندرانی در کتاب خصائص فاطمیه حدود 50 خصیصه برای زهرای مرضیه شمرده است. یکی از خصائص بلند حضرت زهرا سلام الله علیها مقام «جمع الجمع» است. برخی از بزرگان ما می گویند عده ای از انبیا، صلحا و اولیاء، از راه صفات جمال و صفات ثبوتی، به خدا رسیدند. صفاتی مانند رحمان و رحیم و حیّ و قیوم. برخی از انبیاء با صفات جلالی پروردگار و مقام جباریت و متکبر بودن الهی به خدا رسیدند؛ مقاماتی که صفات سلبی و جلالی خدا است. جضرت شعیب آنقدر از خوف و خشیت پروردگار گریه کرد تا اینکه نابینا شد؛ خداوند دوباره به او بینایی داد؛ مرتبه دوم و مرتبه سوم هم ادامه یافت. در مرتبه چهارم خطاب رسید که یا شعیب چرا تا اینقدر گریه می کنی؟ آیا به خاطر ترس از جهنم است؟ من آتش را بر تو حرام کردم. آیا از شوق به بهشت است، من بهشت را به تو ارزانی کردم. عرض کرد: خدایا از خوف نار و شوق به بهشت نیست؛ بلکه قلب من از شوق تو مملو است. «عقد فی قلبی»

وی افزود: حضرت موسی که سالیانی چوپان حضرت شعیب بود، صاحب یک چشم است و چشمی از او نابینا است. کنایه از اینکه او از صفات جمال الهی برخوردار است. حضرت عیسی علیه السلام دارای یک چشم است و از صفات جلال الهی به ربوبیت حضرت حق رسید؛ اما پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: «أنا ذو الاعیین» صاحب دو چشم  هستم. یعنی مقام جمع الجمع را دارند. در حدیث قدسی آمده است که گویا پروردگار است که این مقام جمع الجمع را به فاطمه داده است. پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم هم تربیت و عنایت او به این مقام است. وقتی فاطمه سلام الله علیها در محراب عبادت به نماز می ایستد، پروردگار به او مباحات می کند. در روایت می خوانیم:

«رسول اللّه صلي الله عليه و آله: أمَّا ابنَتي فاطِمَةُ ... مَتى [في الطبعة المعتمدة «مِنّي» والصحيح ما أثبتناه من طبعة اُخرى] قامَت في مِحرابِها بَينَ يَدَي رَبِّها جَلَّ جَلالُهُ ، ظَهَرَ نورُها لِمَلائِكَةِ السَّماءِ كَما يَظهَرُ نورُ الكَواكِبِ لِأَهلِ الأَرضِ، ويَقولُ اللّه ُ عَزَّوجَلَّ لِمَلائِكَتِهِ : يا مَلائِكَتِي ، اُنظُروا إلى أمَتي فاطِمَةَ سَيِّدَةِ إمائي قائِمَةً بَينَ يَدَيَّ تَرتَعِدُ فَرائِصُها مِن خيفَتي ، وقَد أقبَلَت بِقَلبِها عَلى عِبادَتي» (أمالي الصدوق: 100 / 2، الفضائل لشاذان بن جبرئيل: 8 كلاهما عن ابن عبّاس) پيامبر خدا صلي الله عليه و آله می فرماید: اما دخترم فاطمه... در محرابش در برابر خداوند جليل خود مى ايستاد، در حالى كه نور او براى فرشتگان آسمان، چنان پيدا بود كه درخشش اختران براى زمينيان و خداوند، به فرشتگانش مى فرمود: اى فرشتگان من! به كنيز من، فاطمه، سرور كنيزان من، بنگريد كه چگونه در برابر من گوشت تنش از بيم من، به لرزه افتاده و از صميم دل، به عبادت من روى آورده است.