استاد محمدرضا باقی اصفهانی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «رزق من حیث لا یحتسب» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در روایتی از امام صادق علیه السلام آمده است: سه كار است كه با انجام دادن آنها، زيانى به انسان نمى رسد: دعا كردن در هنگام گرفتارى، آمرزش خواهى [از خدا] در هنگام مبتلا شدن به گناه، و شكرگزارى در هنگام بهره مندى از نعمت. «ثَلاثٌ لا يَضُرُّ مَعَهُنَّ شَىْ ءٌ: اَلدُّعاءُ عِنْدَ الكَرْبِ، وَ الاِسْتِغْفارُ عِنْدَ الذَّنْبِ، وَ الشُّـكْرُ عِنْدَ النِّعْمَةِ» (اصول كافى، ج 2، ص 95، ح 7.(

وی افزود: در روایتی دیگر از امام صادق علیه السلام می خوانیم: خداوند عز و جل روزى مؤمنان را از جايى مى رساند كه فكرش را هم نمى كنند؛ علّتش هم اين است كه وقتى بنده نداند روزى اش از كجا خواهد رسيد، زياد دعا مى كند. «4- عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي الْهَزْهَازِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ السَّرِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ‏ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَ أَرْزَاقَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُونَ وَ ذَلِكَ أَنَّ الْعَبْدَ إِذَا لَمْ يَعْرِفْ وَجْهَ رِزْقِهِ كَثُرَ دُعَاؤُهُ» (الكافي (ط - الإسلامية)؛ ج‏ 5؛ ص 84)

استاد باقی اصفهانی در ادامه بیان کرد: نباید به خدا کار یاد داد. دعا کنیم یعنی جهت آوردن روزی را نشناسیم و دست ما پیش خدا دراز باشد. در روایت از امام صادق علیه السلام آمده است: كسى كه خود را اجير [ديگرى] كند، مانع روزى خود شده است. در روايتى ديگر آمده است: چگونه مانع روزى خود نشده، حال آنكه دسترنجش از آنِ كار فرمايى است كه او را اجير خود كرده است؟!

«بَابُ كَرَاهِيَةِ إِجَارَةِ الرَّجُلِ نَفْسَهُ‏ 1- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ بَزِيعٍ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ‏ مَنْ آجَرَ نَفْسَهُ فَقَدْ حَظَرَ عَلَى‏ نَفْسِهِ‏ الرِّزْقَ‏ وَ فِي رِوَايَةٍ أُخْرَى وَ كَيْفَ لَا يَحْظُرُهُ وَ مَا أَصَابَ فِيهِ فَهُوَ لِرَبِّهِ الَّذِي آجَرَهُ» (الكافي (ط - الإسلامية)؛ ج‏ 5؛ ص90)

وی افزود: حضرت صادق علیه السلام فرمود: دعا کنید و خدا رزق مؤمن را «مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُونَ» قرار داده است. طلبه ای که به تبلیغ رفته است، قرار نیست از این راه روزی بخورد؛ اگر خدا روزی طلبه را از راه تبلیغ رساند، الحمد لله رب العالمین. اگر نه، باز هم خدا از راه دیگری می رساند. طلبه باید کارش را برای خدا انجام بدهد و دستش پیش خدا دراز باشد؛ جهت روزی مشخص نیست؛ خدا روزی مؤمنان را از مکانی که گمان نمی برند، قرار داده است؛ چرا که بنده خدا وقتی راه درآمدش و جهت دانستن روزی خود را نداند، دعا کردن او زیاد می شود. در روایت آمده است  ای موسی نمک غذایت را از ما بخواه. وصله شدن کفش خودت را از ما بخواه.