استاد مجید امیدیان از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «رهبر و مردم، دو عنصر اساسی در پیروزی انقلاب اسلامی» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: برای جریان یک نهضت، دو عنصر اساسی نقش ایفا می کنند: رهبری و مردم. اگر پرسیده شود چرا نهضت انقلاب اسلامی در ایران قرن ها زودتر انجام نگرفت، شاید بتوان گفت که در طول غیبت کبری این دو عنصر مهم در کنار هم در ایران وجود نداشت. از این رو اگر در دوره ای حرکتی شکل می گرفت، این حرکت ها به دنبال هم رو به تکامل می رفتند تا اینکه به عصر امام راحل و عظیم الشأن رسید. و خدای متعال این امام عزیز را روزی مردم آزاد و آزاداندیش کرد و الحمدلله مردم هم در این دوره به بلوغ رسیده بودند و در سایه رهبری ایشان موفق شدند که نهضت و انقلاب را به اسم «اسلام» و خاصتا در ذیل آموزه های شیعی به پیروزی برسانند. و خدای متعال لطف فرمودند و این انقلاب را هر روز از روز دیگر موفق تر قرار دادند.

وی افزود: بر روی محوریت «اسلام» و «تشیع» تأکید می کنم؛ چه اینکه شبهه ای مطرح می کنند مبنی بر اینکه خواسته مردم، بر محوریت اسلام نبود؛ بلکه به خاطر صرف ایران دوستی بود و هیچ! استاد عظیم الشأن ما، حکیم متعالی آیت الله العظمی جوادی آملی مدّ ظله العالی به این شبهه اینگونه جواب می دادند که «ای ایران ای مرز پرگهر» این شعار رزمندگان ما بود تا «پشت خط مقدم»؛ اما در خط مقدم که رزمندگان می بایست پیشروی می کردند و شهید می دادند و جانباز می دادند تا به مقصد برسند و این عملیات پیروز بشود، اصلا صحبت از ای ایران ای مرز پرگهر نبود؛ بلکه صحبت از «هیهات منّا الذلّه» حسین بن علی علیه السلام بود. از این رو شک نداشته باشند که رمز اصلی پیروزی ما یقینا آموزه های اسلامی و شیعی بود. مسائلی از قبیل مسائل اقتصادی یا دیگر موارد، در اولویت های دسته چندم قرار داشت و اصلا از اولویت های اول مبارزاتی مردم نبوده است؛ اگرچه دشمن با جبهه تبلیغاتی خود می خواهد ارزش معنوی انقلاب ما را به خیال خام خودش پایین بیاورد.

استاد امیدیان در ادامه بیان کرد: وظیفه ما در جهاد تبیین این است که ریشه های اصلی انقلاب را که رسوخ در آموزه های اسلامی و شیعی دارد را تبیین کنیم. و برای فضای مجازی که توسط شبهه افکنان، آلوده شده، نباید رسمیت و حجیت قائل شویم؛ آنها که دوست دارند تا برای خود، سهم تراشی کنند. می بینیم که در دفاع از حرم، هیچ کدام از پیروان ملی گرایی صرف، و دیگران وارد میدان مبارزه نمی شدند؛ و امثال حججی و دیگر قهرمانان ما، اینچنین نبود که به خاطر ملی گرایی صرف و ... به میدان مبارزه و جنگ با استکبار جهانی رفته باشند. شبهه های در فضای مجازی جای خود را دارد؛ اما هر زمان که انقلاب ما به دفاع نیاز داشت، و برهه های خاص می شد، بجز انگیزه های معنوی هیچ چیز دیگری محوریت نداشت. تأکید می کنم که اگر ملی گرایی در کنار آموزه های اسلامی و شیعی باشد، می توان ذیل این روایت باشد که «حبّ الوطن من الإیمان». و الا ملی گرایی نمی تواند کنار اسلام گرایی ارزش آنچنانی داشته باشد.