تفکر قارونی این است که انسان بگوید علم، دانش و مدیریتم از خودم بوده است اما اگر بگوید همه اینها، چشم و گوش و هوش و همه از طرف خدا بوده، دیگر این انسان طغیان نمی کند، مفسد فی الارض نمی شود و خدمت می کند.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره‌ای اساتید، حضرت آیت الله مکارم شیرازی امروز چهارشنبه در درس اخلاق در مسجد اعظم قم سخنانی ایراد فرمودند که به این شرح است:

یکی دیگر از احادیث امام حسن عسکری سلام الله علیه که بخشی از آن را قبلا خوانده ایم که در تحف العقول صفحه 489 آمده این است: «مَنْ أُعْطِيَ‏ خَيْراً فَاللَّهُ أَعْطَاهُ وَ مَنْ وُقِيَ شَرّاً فَاللَّهُ وَقَاه‏»

یکی از وظایف ما این است که همه نعمت ها را از سوی خدا بدانیم، اگر همه  نعمت ها را از سوی خدا بدانیم حال ما حال بسیار خوبی خواهد شد،  نگوییم از تدبیر خودمان عقل، خودمان، هوش خودمان، تلاش خودمان و زحمت شبانه روزی که کشیدیم. همه آن قدرت و هوش و تلاش و زحمات شبانه روزی از سوی خدا است، بنابراین هرخیری به ما برسد از سوی خدا است و شروری که دفع می کنیم نقشه می کشیم، تلاش می کنیم، جان فشانی می کنیم باز هم این ها را چه کسی به ما داده؟ این ها را خدا به ما داده؟ همه را خدا به ما داده است، دفع آفات و شرور را از خدا بدانید و از طرفی هر خیری و خیراتی را از خدا بدانید.

وقتی این کار بشود آثار زیادی دارد؛ یکی از  آثار حس شکرگزاری است. دیگری این است که به دیگران کمک می کنیم می گوییم خدا به من داده است ما هم به دیگران بدهیم.

در قرآن مجید در اواخر سوره قصص داستان قارون آمده است و مطالب جالبی در این داستان آمده که آموزنده و مفید است.

آیه هفتاد و هفت می فرماید: «وَ ابْتَغِ فيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَة» این را که خدا به تو داده از این استفاده کن برای دار آخرتت. دنیا فانی است از بین می رود حیات جاویدان را از آنچه خدا به تو داده فراهم کن.

دوم می فرماید: «وَ لا تَنْسَ نَصيبَكَ مِنَ الدُّنْيا» همه اموالت قابل جذب در زندگی دنیای تو نیست چقدر لباس می پوشی؟ چقدر غذا می خوری؟ چقدر در مسکن می خوابی؟ بقیه اش چیزی نیست که بتوانی از آن استفاده کنی. «وَ لا تَنْسَ نَصيبَكَ مِنَ الدُّنْيا»

من گاهی مثال می زنم، افرادی هستند که می خواهند به کوهنوردی بروند یک نفر برای غذای ظهرش مقداری نون و تخم مرغ و میوه و ... فراهم می کند درون کوله پشتی قرار می دهد و شاداب به بالای کوه می رود ولی یک نفر دیگری بیاید و ده برابر نیاز روزش کوله بار بردارد در این صورت از راه می ماند. افرادی که ثروتمند هستند اغلب از همین افراد هستند. «وَ لا تَنْسَ نَصيبَكَ مِنَ الدُّنْيا»

سوم: «وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْك‏» همانطور که خدا به تو نیکی کرده تو هم نیکی کن، نیکی کردن خدا به تو درس است سر مشق است.

«وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْض‏» به وسیله این نعمت ها مفسد فی الارض نباش کما اینکه قارون بود. «إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدينَ»

بعد آیه هفتاد و هشت که دنباله این آیه است می گوید: «قالَ إِنَّما أُوتيتُهُ عَلى‏ عِلْمٍ عِنْدي‏» شما می گویید: من با هوش و درایت خودم این ثروت را کسب کردم «قالَ إِنَّما أُوتيتُهُ عَلى‏ عِلْمٍ عِنْدي‏» غافل از اینکه که این هوش را چه کسی داده است؟ چه کسی این توفیق را به تو داده است که بتوانی این ثروت را ایجاد کنی؟ با هوش خداداد با مدیریت خداداد با علم خدا داد.

انسان نعمت هایش را اگر از خودش بداند اول بدبختی او است و اگر انسان همه نعمت ها را از خدا بداند اول خوشبختی او است. این است که امام حسن عسکری علیه السلام می فرماید کسی که نعمت به دست آورده باید بداند که «الله اعطاه» و کسی که شری به وسیله او دفع شده باید بداند که خدا «وقاه» خدا او را نگه داشته است.

تفکرش نباید تفکر قارونی باشد. نباید بگوید «إِنَّما أُوتيتُهُ عَلى‏ عِلْمٍ عِنْدي‏» تفکر قارونی این است که بگوید همه اینها از خودم بوده علمم، دانشم و مدیریتم از خودم بوده است. اما اگر بگوید همه اینها از طرف خدا بوده علمم از خدا بوده، دانشم از خدا بوده، چشم و گوش و هوش همه اینها از خدا بوده این جا دیگر این انسان طغیان نمی کند ،مفسد فی الارض نمی شود، خدمت می کند.

امام حسن عسکری علیه السلام فرمود:«مَنْ أُعْطِيَ‏ خَيْراً فَاللَّهُ أَعْطَاهُ وَ مَنْ وُقِيَ شَرّاً فَاللَّهُ وَقَاه‏»/240/32/20