در پی دست درازی سگ خون آشام، اسرائیل پلید، استاد اسماعیل احمدی منش از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «مقام شهید» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد درس خارج حوزه ضمن تسلیت به مناسبت شهادت سرداران بزرگ نظام، دانشمندان، و بسیاری از مردم شریف ایران، از کودک و بزرگ و زن و مرد، خاطرنشان کرد: ایامی را سپری می کنیم که جامعه ما دوباره مواجه با شهادت شد؛ ایام جهاد و شهادت است. زمانی بود که در دوران دفاع مقدس اول، که جنگ تحمیلی حکومت بعث صدامی بود، یک معبر شهادت به روی مشتاقان شهادت باز شد و دوباره بعد از سی و اندی سال دوباره این معبر باز شد و خدای متعال یکی یکی افرادی را گلچین می کند و به فوز شهادت می رساند. البته شهادت مقامی است که هر کسی لایق آن نیست و خدای متعال است که انتخاب می کند.

وی افزود: در کلام شهید مطهری رحمت الله علیه آمده است که مرگ، انواعی دارد:

یک نوع مرگ، مرگ طبیعی است؛ که انسان به طور طبیعی و یا بر اثر کهولت سن از دنیا می رود.

نوع دیگر، مرگی است که به علت بیماری ها و حوادث و سوانحی مانند زلزله و سیل صورت می گیرد.

مرگ هایی هم هست که به علت یک جنایت صورت گرفته است؛ که قاتل به موجب هوا و هوس خود، شخص مقابل خود را مزاحم تشخیص می دهد، او را هدف قرار می دهد و می کشد.

نوعی از مرگ هم هست که خود، جنایت است؛ مانند خودکشی ها؛ که این مرگ ها هدر دادن خود است. این مرگ، بدترین مرگ ها است.

نوعی از مرگ، «شهادت» است. ویژگی مرگ توأم با شهادت آن است که انسان با توجه به خطرات احتمالی یا ظنی یا یقینی، فقط به خاطر هدف مقدس و انسانی، به تعبیر قرآن کریم: «فی سبیل الله»، از آن استقبال کند. شهادت دو رکن اساسی دارد: فی سبیل الله باشد و هدفش مقدس باشد. و ویژگی دوم مرگ شهادت آمیز آن است که آگاهانه باشد. چنین مرگی قهرمانانه تلقی می شود؛ و در میان مرگ ها تنها این مرگ است که از حیات و زندگی برتر و مقدس تر است.

استاد اسماعیل احمدی منش خاطرنشان کرد: باید دانست که چرا حق شهید از حق سایر خدمتگزاران بیشتر و عجیب تر است. پاسخ آن است که همه گروه های خدمتگزار دیگر، مدیون شهدا هستند؛ اما یا شهدا اصلا مدیون دیگران نیستند؛ و یا کمتر مدیون هستند. عالم و مخترع و معلم اخلاق و سایرین، همه نیازمند محیطی سالم و آزاد هستند تا خدمت خود را انجام بدهند و شهید، آن کسی است که با فداکاری و از خودگذشتگی خود و با سوختن و با خاکستر شدن خود، محیط را برای دیگران مساعد می کند.

وی افزود: شهید مطهری گفت مثل شهید، مثل شمع است که خدمتش از نوع سوخته شدن و پرتو افکندن است تا دیگران در این پرتو بنشینند و آسایش یابند و کار خویش را انجام دهند. آری «شهدا شمع محفل بشریتند.» سوختند و محفل بشریت را روشن کردند. اگر این محفل، تاریک می ماند، هیچ دستگاهی نمی توانست کار خود را آغاز کند و یا ادامه دهد. کار شهید، تنها مقاومت در مقابل دشمن نیست؛ اما هر قطره خون شهید، تبدیل به صدها و هزاران قطره و بلکه به دریایی از خون تبدیل و بر پیکر اجتماع، وارد می شود. از این رو پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «ما من قطرة احبّ الی الله من قطرة دمٍ فی سبیل الله.» بنابراین منشأ قداست شهادت آن است که عملی آگاهانه و اختیاری است و برای هدفی مقدس است و هیچ انگیزه خودخواهانه ای در آن نیست. و شهید جامعه را متحول و بیدار می کند. می بینیم که چگونه خون شهدا از اطفال و غیر آن، جامعه را بیدار کرد و آمادگی برای شهادت را برای دیگران مهیا کرد. شهید که چنین خدمتی می کند، در آخرت، یکی از سه طبقه ای است که توفیق شفاعت برای دیگران را دارد. طبقه انبیاء، طبقه علمای ربانی و طبقه سوم، شهدا است.