استاد سید احمد رضوی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع  «قانون جنگ در قرآن و قانون جنگ در کتاب مقدس» پرداخت.

/270/260/21/

این استاد درس خاجر حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: قرآن کریم دیدگاهش را درباره سایر مذاهب و احیانا جنگ و درگیری با آنها بیان کرده است. در سوره بقره می خوانیم: « وَ قاتِلُوا في‏ سَبيلِ اللَّهِ الَّذينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدينَ (190) خداوند می فرماید اگر نیاز شد با دیگران بجنگید، اولا با کسانی بجنگید که با شما سر جنگ دارند. از این رو مبنای اولی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در مواجهه با اهل کتاب و با مسیحیت و یهود و حتی با بت پرستان، جنگ نبود. متأسفانه بسیاری از اندیشمندان و قلم به دستان در عالم مسیحیت، اسلام را متهم به خشونت می کنند و از عدم اطلاع دیگران، اعم از مسلمان ها و مسیحیان و ... سوء استفاده می کنند و نابجا به اسلام تهمت خشونت ورزی می زنند.

وی افزود: این آیه، گوشه ای از عقلانیت و محبت اسلام را نشان می دهد؛ فرمان این آیه و بسیاری از آیات دیگر، این است که اولا با کسانی که با شما جنگ می کنند، بجنگید؛ ثانیا جنگتان به خاطر خدا باشد؛ و ثالثا تجاوز و زیاده روی نکنید؛ یعنی به زن ها تجاوز نکنید؛ به اطفال تجاوز نکنید؛ حتی نسبت به حقوق حیوانات و حقوق محیط زیست دستور دارد. بنای اسلام بر محبت است؛ «ما الدین الا الحبّ فی الله»

وی افزود: در مقابل قرآن، در کتاب مقدس مسیحیان، موارد و عباراتی است که به کوچکترین بهانه ای به دیگران تجاوز می کنند؛ یا به دستور خدا به دیگران تجاوز می کنند. در جنگ ها زن ها و بچه ها را می کشند. در جنگ هایی که  به دستور حضرت موسی علیه السلام، یوشع، سموئیل، شاعول و دیگر انبیای الهی بیان شده است، نه تنها زن و بچه، حتی گاو و گوسفند را هم می کشتند و بعد همه را آتش می زدند. در کتاب مقدس هولوکاست را به حضرت داود نسبت می دهند. در این کتاب مقدس، حضرت داود انسان ها را با اره قطعه قطعه می کرد و داخل کوره های آجرپزی می انداخت. عیسای مسیح می گوید: گمان مبرید که آمده ام تا سلامتی بر زمین بگذارم؛ نیامده ام تا سلامتی بر زمین بگذارم؛ بلکه شمشیر را. به تصریح کتاب مقدس، عیسای مسیح می گوید من پیامبر شمشیر هستم. حتی دستور به جنگ حضرت عیسی است که هر کس پول ندارد، لباسش را بفروشد و شمشیر بگیرد و من را یاری کند. ایشان به درخت انجیری رسیدند؛ آن درخت میوه نداشت؛ آن درخت را نفرین کرد و درجا خشک شد. اینها گوشه هایی از خشونت های کتاب مقدس بود که به دستور خدا و به دست انبیاء رقم می خورد؛ و الا اینگونه نبود که انبیاء از پیش خود این جنایت ها را انجام بدهند.

استاد رضوی در ادامه بیان کرد: در مقابل آنچه در کتاب مقدس آمده، باید بدانیم که ملاک جنگ در اسلام این است «قاتلوا فی سبیل الله الذین یقاتلونکم» به خاطر خدا به جنگ بروید؛ آن هم با کسانی که با شما سرِ جنگ دارند؛ و الا هر کسی از یهودی ها و مسیحی ها و ... آنچنان نیستند که با آنها بجنگید؛ بلکه شرایط خاصی می طلبد؛ و اینکه «لا تعتدوا». در جنگ ها زیاده روی و افراط نکنید. تاریخ نویسان در بیان از غزوات و جنگ های صدر اسلام می گویند تمام جنگ های پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم، جنگ های دفاعی بوده است. یعنی در مواردی که در ظاهر می بینیم حضرت است که پیش دستی کرده برای اقدام به جنگ، اما وقتی باطن قضیه و ابعاد مختلف آن را در تاریخ بررسی می کنیم، می بینیم که  این پیش دستی به جنگ، یک عمل دفاعی بوده است. کتاب فروغ ابدیت حضرت آیت الله سبحانی مد ظله العالی، و خلاصه شده آن تحت عنوان «تاریخ پیامبر اسلام (ص)» منبع خوبی در این زمینه است که با مطالعه آن، به این گزاره می رسیم که جنگ های پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم دفاعی بوده است؛ نه اینکه بخواهند کسی را به زور مسلمان کنند. حتی یک مورد پیدا نمی کنیم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بعد از پیروزی در آن جنگ، کسی را مجبور به اسلام کرده باشد. البته مواردی داریم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم دستور اعدام برخی از سرکرده های منافقین را داده باشد. همان کسانی که چندین بار دست به توطئه زده بودند و قابل اصلاح نبودند؛ اما موردی نداریم که بیان کنند یا مسلمان بشوید یا شما را می کشیم. البته مواردی داریم که اسرا را آزاد می کردند در قبال یک وجه مالی؛ در یک مورد هم داریم که حضرت به اسرای کفار می گفتند هر کس از شما سواد دارد، به برخی از مسلمان ها سواد یاد بدهد، او را آزاد می کنیم. اما اجبار به اسلام نداریم.

وی افزود: نوع ورود پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و مسلمان ها به جنگ نیز دیدنی است. در جنگ بدر، پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم با سیصد و سیزده نفر به جنگ رفتند. ببینیم که آنها چه کسانی بودند و چه امکانات جنگی داشتند. در برخی منابع آمده است که آنها تنها یک اسب جنگی داشتند و چند شتر، با سلاح هایی پیش پا افتاده؛ و آن هم افرادی معمولی، نه افرادی که سابقه جنگی داشته باشند. افرادی که اهل دقت هستند، می بینند کسی که ادعای نبوت دارد با چنین امکانات اولیه ای، نمی شود گفت که هدفش غلبه بر دیگری است یا اینکه او را به زور مسلمان کند.