به مناسبت ایام شهادت امام سجاد علیه السلام، استاد احمد قاسمی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «دعای 38 صحیفه سجادیه: دعا در پوزش از کوتاهی در حقوق بندگان و طلب آزادی از آتش» پرداخت.

/270/260/22/

این خطیب توانمند در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: محرم امسال با سال های قبل بسیار متفاوت است. ما شاهد شهادت سرداران نظامی، سپاهیان غیور، دانشمندان برجسته، مردمان سرافراز از نوزاد و کودک و جوان و دختر و پسر، زن و مرد و پیر و جوان بودیم. امسال، عاشورای دیگری برای مردم ما درست کرد. اگر امام سجاد علیه السلام همان شخصیتی است که در عرض چند دقیقه خطبه خواندن، توانست ورق را برگرداند و کاخ یزید را زیر و رو کند، در ادامه این حرکت تاریخی امام زین العابدین علیه السلام، حضور زیبا و درخشان مقام معظم رهبری آیت الله خامنه ای مدّ ظلّه العالی در حسینیه امام خمینی (ره) در شب عاشورا بوده است. با حضورشان شوق و اشتیاق و عزت و غرور و ملی گرایی و اعتقاد را با هم به ما نشان داد.

وی افزود: واقعیت آن است که دشمنان اهل بیت علیهم السلام با محاسبات دنیوی خود، همواره از درک این واقعیت جا مانده اند. امام سجاد علیه السلام، در شام، خطبه می خوانند؛ خطیبی که امنیت نداشت و مورد هجمه بود. داغ های بسیار دید؛ چهل منزل اسارت و شکنجه دیدند و سه روز در دروازه ساعات به انتظار بودند؛ مردمی دیدند که خار و خاشاک بر سر اسرا می ریختند. امام سجاد علیه السلام هلهله و کف و شادی از مردمی دیدند که سال ها با بغض علی علیه السلام بزرگ شده بودند. امام سجاد علیه السلام در چنین شرایطی با دقایقی مختصر، و با خطبه ای غرّاء، ورق را برگردانند.

استاد احمد قاسمی از اساتید حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: بخشی از کلام نورانی امام سجاد علیه السلام در زبور آل محمد صلی الله علیه و آله و سلم یعنی صحیفه سجادیه گردآوری شده است؛ یکی از دعاهای زیبای آن، دعای سی و هشتم است که درباره پوزش از کوتاهی ها و عذرخواهی است.

«وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي الاِعْتِذَارِ مِنْ تَبِعَاتِ الْعِبَادِ وَ مِنَ التَّقْصِيرِ فِي حُقُوقِهِمْ وَ فِي فَكَاكِ رَقَبَتِهِ مِنَ النَّارِ» دعاى آن حضرت است در پوزش از مظلمه‌‌ى بندگان و كوتاهى در حقوق‌شان و درخواست آزادى از آتش

«اللَّهُمَّ إِنِّي أَعْتَذِرُ إِلَيْكَ مِنْ مَظْلُومٍ ظُلِمَ بِحَضْرَتِي فَلَمْ أَنْصُرْهُ، وَ مِنْ مَعْرُوفٍ أُسْدِيَ إِلَيَّ فَلَمْ أَشْكُرْهُ، وَ مِنْ مُسِي‏ءٍ اعْتَذَرَ إِلَيَّ فَلَمْ أَعْذِرْهُ وَ مِنْ ذِي فَاقَةٍ سَأَلَنِي فَلَمْ أُوثِرْهُ ، وَ مِنْ حَقِّ ذِي حَقٍّ لَزِمَنِي لِمُؤْمِنٍ فَلَمْ أُوَفِّرْهُ، وَ مِنْ عَيْبِ مُؤْمِنٍ ظَهَرَ لِي فَلَمْ أَسْتُرْهُ، وَ مِنْ كُلِّ إِثْمٍ عَرَضَ لِي فَلَمْ أَهْجُرْهُ» خدایا! از تو پوزش می‌خواهم دربارۀ ستم‌دیده‌ای که در حضور من به او ستم شد و من یاریش ندادم؛ و از احسانی که نسبت به من شده و سپاسش را به جا نیاوردم؛ و از بد کننده‌ای که از من پوزش خواسته و من پوزش او را نپذیرفتم؛ و از نیازمندی که از من درخواست کرده و من او را بر خود برتری ندادم؛ و از حقّ مؤمن صاحب حقّی که بر عهده‌ام بوده و آن را نپرداخته‌ام؛ و از عیب مؤمنی که برای من آشکار شده و آن را نپوشانده‌ام؛ و از هر گناهی که برایم پیش آمده و از آن دوری نکردم.

«أَعْتَذِرُ إِلَيْكَ يَا إِلَهِي مِنْهُنَّ وَ مِنْ نَظَائِرِهِنَّ اعْتِذَارَ نَدَامَةٍ يَكُونُ وَاعِظاً لِمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنْ أَشْبَاهِهِنَّ» ای خدای من! از همه این‌ها و از آنچه مانند این‌هاست، با دلی آکنده از پشیمانی پوزش می‌خواهم؛ پوزشی که مرا در برابر پیش‌آمدهایی نظیر آنها باز دارد.

«فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْعَلْ نَدَامَتِي عَلَى مَا وَقَعْتُ فِيهِ مِنَ الزَّلَّاتِ ، وَ عَزْمِي عَلَى تَرْكِ مَا يَعْرِضُ لِي مِنَ السَّيِّئَاتِ ، تَوْبَةً تُوجِبُ لِي مَحَبَّتَكَ ، يَا مُحِبَّ التَّوَّابِينَ» پس بر محمّد و آلش درود فرست و پشیمانی‌ام را از لغزش‌هایی که گرفتارشان شدم و عزمم را بر ترک گناهانی که برایم پیش می‌آید، توبه قرار ده؛ توبه‌ای که برایم موجب عشق تو گردد، ای دوست‌دار توبه ‌کنندگان!