استاد  محمد هادی جوادی گیلانی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «اهمیت توجه به نمازهای نافله و طمأنینه در نماز» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو اظهار داشت: در کتاب قیّم تحف العقول روایتی از امام کاظم علیه السلام آمده است: «صلاة النوافل قربانٌ الی الله لکلّ مؤمن» تبلوری که نماز نافله می آورد، از نماز واجب بیشتر است؛ چون آن نمازهای واجب، فریضه است و باید انجام بگیرد؛ اما نمازهای نوافل، مستحب است و نخواندنش گناه نیست.

وی افزود: در برخی روایات ما آمده است نماز نافله قصور در نمازهای واجب را جبران می کند. به عنوان نمونه اگر در نمازهای واجب، حضور قلب نداشتیم، نمازهای نافله کمک می کند تا آن قصور جبران بشود. در آثار یکی از علمای بزرگ شیعه آمده است بهتر است نمازهای واجب در مسجد خوانده شود و نماز نافله در منزل، (غیر مسجد) خوانده شود. البته باید توجه کرد که به ظرفیت ها نگاه کرد و اگر در عبادت ها بیش از ظرفیت، به خود فشار بیاوریم، موجب می شود که نفس، رد بکند و اطاعت ما در عبادت نکند. چه بسیار بودند کسانی که نمازهای طولانی می خواندند و تارک الصلاة شدند؛ و یا آنقدر نمازها را تند می خوانند که دیگر نمی شود به آن نماز گفت.

استاد جوادی گیلانی در ادامه خاطرنشان کرد: نماز را باید با طمأنینه و آرامش خواند؛ نه به تندی. اگرچه ممکن است نماز سریع خواندن یک انسان عادی و کارگری عزیز، مقبول تر از نمازهای ما باشد؛ اما آن، استثناء است و نسخه ای عمومی لحاظ نمی شود. روزی مرحوم آخوند کاشی مشغول وضو گرفتن بودند، شخصی با عجله آمد، وضو گرفت و داخل مسجد شد و به نماز ایستاد. وقتی مرحوم کاشی خیلی مؤدّب وضو می ‌گرفت و همه آداب و ادعیه ی وضو را به جا می ‌آورد؛ تا وضوی آخوند تمام شود، آن فرد نماز ظهر و عصر خود را هم خوانده بود و هنگام خروج با ایشان رو به رو شد، مرحوم کاشی پرسیدند : چه کاری انجام دادی!؟ گفت: هیچی. مرحوم آخوند گفت: تو هیچ کار نمی‌ کردی!؟ مگر نماز نمی‌خواندی!؟ گفت نه. مرحوم آخوند گفت: پس چه کار می‌ کردی!؟ آن شخص یک جمله گفت که تأثیر عجیبی بر مرحوم آخوند کاشی گذاشت. گفت: فقط آمده بودم بگویم خدایا من یاغی نیستم و بیاد شما هستم، همین. این جمله در مرحوم آخوند خیلی تأثیر گذاشت، بطوریکه تا مدّت ها هر وقت از احوال آخوند می ‌پرسیدند، ایشان با حال خاصی می ‌فرمود: من یاغی  نیستم، خدایا من و دوستانم یاغی نیستیم! بنده ایم و اگر اشتباهی کردیم به لحاظ جهل بوده، لطفا همین جمله را از ما قبول کن.