استاد میرزا احسان زاهری کاشانی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «نگاهی به سوره مبارکه نصر» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: شیخ صدوق اعلی الله مقامه در کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، در باب « ثواب قراءة سورة نصر» روایت آورده است: «بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ أَبَانِ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ كَرَّامٍ الْخَثْعَمِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: مَنْ قَرَأَ إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ‏ فِي نَافِلَةٍ أَوْ فَرِيضَةٍ نَصَرَهُ‏ اللَّهُ‏ عَلَى جَمِيعِ أَعْدَائِهِ وَ جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ مَعَهُ كِتَابٌ يَنْطِقُ قَدْ أَخْرَجَهُ اللَّهُ مِنْ جَوْفِ قَبْرِهِ فِيهِ أَمَانٌ مِنْ جِسْرِ جَهَنَّمَ وَ مِنَ النَّارِ وَ مِنْ زَفِيرِ جَهَنَّمَ فَلَا يَمُرُّ عَلَى شَيْ‏ءٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِلَّا بَشَّرَهُ وَ أَخْبَرَهُ بِكُلِّ خَيْرٍ حَتَّى يَدْخُلَ الْجَنَّةَ وَ يُفْتَحُ لَهُ فِي الدُّنْيَا مِنْ أَسْبَابِ الْخَيْرِ مَا لَمْ يَتَمَنَّ وَ لَمْ يَخْطُرْ عَلَى قَلْبِهِ» (ثواب الأعمال و عقاب الأعمال؛ النص؛ ص 127)

وی افزود: امام صادق عليه السّلام فرمود: كسى كه سوره‏ إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ‏ را در نماز مستحب و يا واجب تلاوت كند، خداوند او را بر تمام دشمنانش پيروز مى‏ سازد، و در روز قيامت او را با منشورى گويا و رسا كه خداوند آن را از درون قبر او بيرون آورده است برانگيزد، و در آن (منشور) امان نامه‏اى (از براى اوست تا بى‏هراس) از پلى كه بر روى دوزخ كشيده شده است بگذرد و از آتش و خروش دوزخ (آسيبى به او نرسد)، و در آن روز بر چيزى نمى ‏گذرد، مگر آنكه او را بشارت دهد و او را خبر دهد به نيكي هايى كه روبروى اوست، تا آنكه وارد بهشت شود، و در اين دنيا آنقدر از درهاى خير به روى او مى‏گشود كه هرگز آرزوى آن را نداشته و تصوّر آن را نكرده است.

استاد زاهری کاشانی اظهار داشت: این سوره را باید مورد توجه قرار داد تا ان شاء الله هم دنیا و هم آخرت ما آباد بشود. «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ‏ إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ (1) وَ رَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ في‏ دينِ اللَّهِ أَفْواجاً (2) فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَ اسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كانَ تَوَّاباً (3)» با یاری خدا، فتح و پیروزی محقق می شود؛ از ین رو «زمانی که یاری خدا آمد و پیروزی محقق شد، در حالی که مردم را دیدی گروه گروه به دین خدا وارد می شوند ...» این گروه ها، گروه های مهمی بودند؛ گروه هایی هستند که سال های متمادی در مقابل اسلام ایستاده بودند و بعضا جنگ های احد و بدر و احزاب و ... راه انداخته بودند. اما این گروه ها وارد اسلام محمدی شدند و پیروزی عظیم نازل شد. در قبال این پیروزی به پیامبر خطاب می شود که «فسبّح بحمد ربک» خدا را تسبیح کن؛ خدا از تمام عیب ها منزه است؛ در نزول وحی، در ابلاغ وحی، در قانونش، در حاکمیتش، در انتخاب پیامبرش، در انتخاب حجت های بعد از پیامبر، در تمام امور، در خالقیتش، منزه است.

وی افزود: «ربّک» را آورده است. یعنی مربی ات را ای پیامبر. آن کسی که تو را تربیت کرد تا 23 سال زحمات تبلیغ را به نتیجه برسانی و کعبه را از بت ها پاکسازی کنی و اسلام در بدترین دوران اختناق شرک و کفر، به پیروزی برسد. از این رو ای پیامبر در قبال این پیروزی و عظمت، تسبیح بگو و پروردگارت را استغفار کن. این استغفار، از باب گناه نیست؛ همانند آن است که انسان از مهمانی عزیز پذیرایی شایسته می کند؛ اما در آخر مجلس از بابت قصورات، به رسم ادب، عذرخواهی هم می کند.

استاد زاهری کاشانی در ادامه بیان کرد: استغفار در سحرها از مقامات است؛ کما اینکه مقام محمود هم از مقامات بلند و کمالیه است. یک مقام بلند است که سحرگاهان استغفار کند و طلب آمرزش کند. گاه انسان نماز می خواند که امتیازهای زیادی هم علاوه بر آن باشد؛ اما گاهی نماز به خاطر وضعیت جنگی و امثال آن، مقداری از جهت کیفیت و زمان، خوب ادای تکلیف نمی کند؛ خود انسان می گوید خدایا من را ببخش؛ از اینکه مجبور شدم اینگونه نماز بخوانم، استغفار می کنم. در حالی که این نماز قبول شده و اسقاط تکلیف هم کرده است.

وی افزود: خداوند به پیامبر می فرماید: خصوصیت مربی تو اینگونه است که «انه کان توابا» قطعا او توبه پذیر است. می دانیم که تواب از صیغه های مبالغه است. یعنی توبه پذیری که مثل و مانند ندارد. کما اینکه «لم یکن له کفوا احد» در پذیرش توبه هم مثل و مانند ندارد. توبه را می پذیرد و منت بر سر انسان نمی گذارد و آبروی انسان را نمی برد. در همه چیز منحصر به فرد است. از این رو «انه کان توابا» .در محضر اینچنین مربی استغفار کن. نکته ای دیگر آنکه با «کان» آمده که حکایت از قطعیت دارد و اگر با «یکون توابا» می آورد، دلالتش ضعیف تر بود.