استاد مرتضی کریم پور از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «حائر حسینی (ع) محل استجابت دعا» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو ضمن اشاره به عرصه های مختلف و ارزشمند برای اجابت دعا خاطرنشان کرد: حائر حسینی (ع) یکی از آن موارد است.

وی افزود: حائر یا حائر حسینی به حرم سیدالشهدا علیه ‌السلام یا تحت قبۀ آن حضرت گفته می ‌شود؛ محلی که مسافر اختیار دارد، نماز خود را کامل یا شکسته بخواند؛ چنانچه در روایت آمده است:

«1283- وَ قَالَ الصَّادِقُ ع مِنَ الْأَمْرِ الْمَذْخُورِ إِتْمَامُ الصَّلَاةِ فِي أَرْبَعَةِ مَوَاطِنَ بِمَكَّةَ وَ الْمَدِينَةِ وَ مَسْجِدِ الْكُوفَةِ- وَ حَائِرِ الْحُسَيْنِ ع‏» (من لا یحضره الفقیه، ج 1، ص: 442) در این حکم فقهی مثل مسجد الحرام، مسجدالنبی صلی الله علیه و آله و مسجد کوفه دانسته شده است. خاک حائر حسینی علیه السلام شفای هر دردی و مایۀ آسایش و ایمنی از هر خوف و حزنی است.

استاد کریم پور در ادامه بیان کرد: با ورود به ‌این محل، فرشته ‌ای ندا می‌ دهد و به زائر امام علیه ‌السلام می‌ گوید: «امّا ما مَضی فقَد غفرلک فَاسْتَأنِفْ العَمَل» (بحار الانوار، ج ۸، ص 6۷؛ کامل الزیارات، ص 6۵۳ و ۱۹۱)؛ اما نسبت به گذشته، همانا گناهانت بخشیده شده، پس اعمال خود را از سر گیر.

وی افزود: قداست و عظمت حائر حسینی بدان حدّ است که هر گام انسان در آن باعث ذخیرۀ ثواب یک حج و یک عمره برای زائر می ‌شود و دعا در آن مستجاب است؛ «أَنَّ اللَّهَ عَوَّضَ الْحُسَیْنَ علیه‌السلام مِنْ قَتْلِهِ... اِجابَةَ الدُّعاءِ عِندَ قَبرِه» (بحار الانوار، ج 98، ص ۱۹۷؛ مصباح المتهجد، ص ۷۱۹؛ اعلام الوری، ص ۲۲۰)

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: امام ‌هادی علیه ‌السلام به‌ هنگام اندوه و ناراحتی - که بر جسم شریف آن حضرت تب عارض شده بود - ‌فرمود: «ابعثوا الى الحائر ابعثوا الى الحائر رجل یدعوا لی و یسأل الله شفائی عنده»؛ بفرستید به‌ سوی حائر، روانه کنید مردی را به‌سوی حائر (حسینی) که برای من دعا کند و از خداوند شفای مرا درخواست نماید. (بحار الانوار، ج ۹۸، ص ۱۸۲؛ کامل الزیارات، ص ۲۷۳؛ اعلام الوری، ص 44۹؛ الارشاد، ج ۲، ص ۳6۷ (با اندکی تغییر در عبارات)

وی افزود: آنان که از راه‌ های دور با رنج بسیار به حرم حسینی علیه‌ السلام وارد می ‌شوند و آن مکان مقدس را دولت ‌سرای الهی می ‌یابند که گرد عصیان و گناه از جامۀ آنان می ‌زداید و عطر رحمت و غفران بر آینۀ وجودشان می ‌فشاند، هرگز نومید و مأیوس دست به دعا بلند نمی ‌کنند؛ بلکه با امید و اطمینانی والا از خدای خود حاجت می‌ طلبند. محتشم کاشانی می گوید:

مدتی شد کز وطن بهر تو دل برکنده است         وز ره دور و درازش رو در این دولت‌سراست

چون غبارآلود دشت کربلا گردیده است           گرد عصیان گر ز دامانش بیفشانی رواست