استاد سید علی طباطبایی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «دو نوع دعای ندبه» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو با اشاره به بی فایده و غیر واقعی بودن انتظار بدون شناخت واقعی منتظَر خاطرنشان کرد: امام، آب گوارای زمان تشنگی و عطش است. انسان های عاقل و فرزانگان به خوبی می فهمند که جامعه بشری بدون حضور امام، تشنه است. همان طور که بدن بدون آب زنده نمی ماند، انسانیت انسان هم بدون معارف و حقایق زنده نمی ماند و جامعه بشری همواره احتیاج مبرم به وجود امام و حضور او دارد.

وی افزود: وقتی تشنگی بر بدن فشار آورد، انسان ناله و فریاد دارد که آب گوارا کجاست. البته یک انسان تشنه در حالی که ناله تشنگی دارد، در جستجوی آب هم خواهد بود. انسان عاقل تشنه هیچ گاه نمی نشیند و ناله کند. زیرا با ناله تنها آب پیدا نمی شود؛ بلکه با تمام  قوا در جستجوی آب است تا حیات خود را با آن حفظ کند. پس اصل تشنگی برای انسان عاقل عامل حرکت و تلاش است، نه منشأ رکود و ایستایی و ناله بی ثمر.

استاد طباطبایی در ادامه بیان کرد: فرزانگان جامعه انسانی نیز در شرایط تشنگی روحی فریادشان بلند است که آب گوارای جان ها کجاست. آن عالی ترین جلوه فریادها آن عالی ترین جلوه ناله های فرزانگان و تشنگان حقیقت در کوی ولایت و امامت، دعای نورانی ندبه است. دعای ندبه یعنی فریاد انسان های عاقل تشنه، که در جستجوی آب گوارای حیات بخش جان ها هستند.

وی اظهار داشت: اصل انتظار ظهور فرج دو نوع است؛ انتظار با تلاش و فریاد، انتظار تکاپو و جستجوگری، انتظار حرکت کردن و دیگران را به حرکت در آوردن،  انتظار آگاه شدن و دیگران را آگاه کردن، انتظار منتظر شدناسی و منتظران را با منتظر آگاه کردن، و دیگر انتظار رکود و سکون و بی مسئولیتی و تنبلی و بی عاری، دعا و ندبه هم دو قسم است؛ دعای ندبه بی ثمر خاموش ناله بی فایده، و احیانا اشک ریختن های بی ثمر و ناله و ندبه ای که جهت دار است و منشأ اثر است و عامل تحرک است.

این استاد حوزه علمیه قم افزود: دعای ندبه آنگاه شعار حقیقی منتظران است که منشأ تحرک منتظران باشد، و الا نشستن و دعایی خواندن و فریادی زدن و زندگی طبیعی حیوانی را ادامه دادن، چندان اثری ندارد.