استاد علی نظری منفرد از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «جایگاه قرض الحسنه در قرآن و روایت» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: قرض الحسنه در اسلام از جایگاه بالایی برخوردار است؛ و روایاتی هم در این زمینه به ما رسیده است. مرحوم شیخ حر عاملی تعدادی از آنها را جمع آوری کرده است؛ در وسائل الشیعه 20 جلدی، جلد 13 در کتاب الدین و  القرض به تعدادی از آنها اشاره کرده است.

وی افزود: در دیگر منابع نیز به قرض الحسنه اشاره شده است. از جمله در کتاب تفسیر قمی، که برخی از بزرگان تمام این کتاب را مورد تأیید قرار داده اند. در این کتاب، روایتی آمده که مشابه آن در کنزالعمال، (از کتب عامه) هم آمده است: «وَ قَالَ الصَّادِقُ ع‏ عَلَى بَابِ‏ الْجَنَّةِ مَكْتُوبٌ‏ الْقَرْضُ‏ بِثَمَانِيَةَ عَشَرَ- وَ الصَّدَقَةُ بِعَشَرَةٍ، وَ ذَلِكَ أَنَّ الْقَرْضَ لَا يَكُونُ إِلَّا لِمُحْتَاجٍ- وَ الصَّدَقَةَ رُبَّمَا وُضِعَتْ‏ فِي يَدِ غَيْرِ مُحْتَاج‏» (تفسير القمي، ج‏ 2، ص: 350)

استاد نظری منفرد در ادامه بیان کرد: سنت پروردگار در نظامی که در آن زندگی می کنیم، سنت تفاوت افراد در رزق است. در شانزدهمین سوره قرآن کریم، یعنی سوره نحل، آیه 71 می خوانیم: «وَ اللَّهُ فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلى‏ بَعْضٍ فِي الرِّزْقِ فَمَا الَّذينَ فُضِّلُوا بِرَادِّي رِزْقِهِمْ عَلى‏ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَهُمْ فيهِ سَواءٌ أَ فَبِنِعْمَةِ اللَّهِ يَجْحَدُون‏»

وی افزود: در باب اینکه چرا همه مردم از اغنیا نشدند؛ شیخ صدوق در امالی روایت کرده است: «9- حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ مُوسَى رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ هَارُونَ الصُّوفِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو تُرَابٍ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ [مُوسَى‏] الرُّويَانِيُّ عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنِيِّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الرِّضَا ع يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ حَدِّثْنِي بِحَدِيثٍ عَنْ آبَائِكَ ع فَقَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ جَدِّي عَنْ آبَائِهِ قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ لَا يَزَالُ‏ النَّاسُ بِخَيْرٍ مَا تَفَاوَتُوا فَإِذَا اسْتَوَوْا هَلَكُوا» (الأمالي (للصدوق)؛ النص؛ ص 446)

این استاد حوزه علمیه قم اظهار داشت: اگر اینگونه نباشد، چرخ زندگی نمی گردد. و کمیت زندگی بشر لنگ می ماند. و از این رو خداوند متعال بر اساس حکمت، اینگونه رقم زده است که «فضل بعضکم علی بعض فی الرزق»