استاد سید موسی موسوی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «ضرورت داشتن بصیرت» پرداخت.

/270/260/23/

این خطیب توانمند در ابتدای گفتگو اظهار داشت: در روایتی از امیرالمؤمنین علی علیه السلام می خوانیم: «نابينايى، آسان تر و قابل تحمل تر از نداشتن بينش و بصيرت است.» «الإمام عليّ عليه السلام: فَقْـدُ الْبَـصَرِ أَهْوَنُ مِنْ فِقْـدانِ الْبَـصيرَةِ.»

وی افزود: فاصله «بينايى» تا «بينش» بسيار است. گرچه «چشم»، براى تشخيص راه و چاه و ديوار و دره، هنگام راه رفتن و عبور و مرور است، ولى «راه» كه هميشه كوچه و خيابان نيست كه فقط چشم به كارآيد!

استاد موسوی خاطرنشان کرد: هم «بصر» لازم است، هم «بصيرت»، ولى كدام يك لازم تر است؟! هم «كورى» بد است، هم «كوردلى»، اما كدام يك ضايعه‌بارتر و زيان‌آورتر است؟ كسانى «چشم سر» دارند و اشياء پيرامون خود را مى‌بينند، ولى «چشم دل»شان كور است و به خاطر اين كور باطنى، راه حق و خير و هدايت را نمى‌بينند و نمى‌شناسند و عمرى در گمراهى و ضلالت به سر مى‌برند. كسانى هم بوده و هستند كه گرچه نابينايند، اما «روشندل» و «بصير»اند و بيناتر از خيلى چشم داران!

وی افزود: قرآن، گمراهان را «كوردل» معرفى مى‌كند و اين كه «هر كه در اينجا كور باشد، در آنجا هم كور، بلكه گمراه‌تر است.» از چشم سر چه سود، اگر «چشم دل» كور باشد؟ اگر «بينش» و «بينايى» را با هم داشته باشيم، اين همان «نورٌ على نُور» است.