به مناسبت فرا رسیدن سالروز میلاد امام حسن عسکری علیه السلام، استاد احمد باقریان ساروی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «علمــای اهـل سنت و زیـارت قبـر مطهـر حضرت امام‌ حسن‌ عسکری علیه‌السلام» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: قبر مبارک امام‌ حسن عسکری علیه‌السلام از دیرباز محل زیارت شیعیان و اهل سنت بوده است؛ یوسف‌ بن اسماعیل النبهاني پيرامون شخصيت امام‌ حسن عسکری صلوات‌ الله ‌عليه و زيارت قبر ايشان می ‌نویسد: «الحسن العسكري أحد أئمة ساداتنا آل البيت العظام و ساداتهم الكرام رضي ‌الله‌ عنهم ‌أجمعين و قد رأيت له كرامة بنفسي و هي اني سنة 1296 هجرية سافرت الي بغداد من بلدة كوي سنجق، احدي قواعد بلاد الأكراد و كنت قاضياً فيها ففارقتها قبل أن أكمل المدة المعينة لشدة ما وقع فيها من الغلاء و القحط، اللذين عما بلاد العراق في تلك السنة فسافرت على الكلك، و هو ظروف يشدون بعضها إلى بعض، و يربطون فوقها الأخشاب، و يجلسون عليها، فلما وصل الكلك قبالة مدينة سامراء، و كانت مقر الخلفاء العباسيين فأحببنا أن نزور الإمام الحسن العسكري، وخرجنا لزيارته، فحينما دخلت على قبره الشريف حصلت لي روحانية لم يحصل لي مثلها قط و هذه كرامة له، ثم قرأت ما تيسر من القرآن، و دعوت بما تيسر من الدعوات و خرجت».

وی افزود:  او می گوید حسن عسكری علیه السلام يكي از ائمه‌ آل بيت عظام و  سادات بزرگوار می‌باشد. من شخصا از او كرامتی ديده ‌ام و آن اينكه در سال 1296 هجری از شهر [كوی سنجق] يكی از شهرهای كردنشين عراق  كه در آن دوران قاضی آنجا بودم، به بغداد مسافرت كردم و قبل از پايان دوره‌ خدمتم آن شهر را ترك گفتم به خاطر گرانی و قحطي كه آن سال شهرهای عراق را فرا گرفته بود. و با «كلك» مسافرت كردم و چون كلك به كنار شهر سامرا رسيد، آنجا مقر خلفاء عباسی بود، دوست داشتيم كه در آنجا قبر امام حسن عسكری عليه‌ السلام را زيارت كنيم، كلك آنجا ايستاد و ما به زيارت آن حضرت رفتيم و چون به مقبره آن حضرت داخل شديم، يك حالت روحانی در من پيدا شد كه مثل آن هيچگاه به من دست نداده بود، جز هنگام زيارت حضرت يونس عليه ‌السلام در موصل، كه چنين حالتی به من دست داد؛ و اين كرامتی بود از ناحيه‌ آن حضرت سپس هرچه می ‌توانستم، قرآن خواندم و دعا کردم و خارج شدم. (جامع کرامات الأولياء، النبهاني يوسف‌بن اسماعيل،  جلد ۲، صفحه ۲۲)