استاد صادق صالحی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «خاطراتی از آیت ‌الله حاج شیخ غلامحسین تبریزی (عبدخدایی)» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: مرحوم عبدخدایی از صحیفه سجادیه زیاد استفاده می‌ نمود. توجه خاصّی به دعای مکارم الاخلاق و دعای عالیة المضامین داشت و آن را زیاد قرائت می کرد. دعاهای ایشان روح مخصوصی داشت؛ به گونه ای که عده‌ ای، شیفته دعاهای ایشان بودند.

وی افزود: آن مرحوم در دعا اشک می ‌ریخت و مردم را منقلب می ‌ساخت. در دعا به مانند کودکی بود که با اصرار و به ‌صورت خیلی طبیعی و بدون تکلف از خدا می‌ خواست؛ می‌گفت: "خدایا! تو به عذاب ما محتاج نیستی و ما به رحمت تو احتیاج داریم. تو افرادی را می‌ یابی که آنها را عذاب کنی، ولی ما کسی نداریم که به ما رحم کند".

استاد صالحی ابراز داشت: مرحوم عبد خدایی در دعاهایش می ‌گفت: "وَ عَمِّرْنِی مَا کَانَ عُمُرِی بِذْلَةً فِی طَاعَتِکَ، فَإِذَا کَانَ عُمُرِی مَرْتَعاً لِلشَّیْطَانِ فَاقْبِضْنِی إِلَیْکَ قَبْلَ أَنْ یَسْبِقَ مَقْتُکَ إِلَیَّ.....(صحیفه‌ سجادیه ـ دعای مکارم الاخلاق) به من عمر و زندگی عنایت فرما، مادامی که عمر من در راه تو مصروف گردد، ولی اگر قرار شد که زندگی و عمر من، چراگاه و محل تاخت و تاز شیطان باشد؛ مرا قبض روح فرما، پیش از آن‌که بغض تو به ‌سراغ من ‌آید یا غَضب تو بر من استحکام یابد.

وی اظهار داشت: مرحوم تبریزی عبد خدایی معمولاً در شبانه‌ روز دومرتبه به حرم مطهر امام رضا (سلام الله علیه) مشرف می ‌شد؛ یک‌ دفعه پس‌از نماز عشاء و یک‌ دفعه هم پیش‌از نماز صبح. این تشرف در ماه مبارک رمضان به سه مرتبه می ‌رسید که دفعه‌ سوم آن پس‌از نماز ظهر بود.