می شود به علم الهی راه یافت؛ اما احاطه بر علم الهی نشاید!

استاد سید علی حسینی آملی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «نکته ای از علم الهی بر اساس آیت الکرسی» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: جهل و فراموشی موجب ایجاد سختی می شود؛ اما برای خدا جهل و فراموشی معنا ندارد؛ و از این رو هیچ سختی از این بابت در خدای متعال نیست؛ از این رو در آیة الکرسی می خوانیم: «... وَ لا يُحيطُونَ بِشَيْ‏ءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِما شاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما ...» جهل در او معنا ندارد؛ و از این رو «لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما» و همه حقایق هستی در نزد او حاضر هستند.

وی افزود: «اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ ...» که «لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ» و همه آسمان ها و زمین از آنِ اوست؛ چون خدا علیّ عظیم است. مقاطع این آیه شریفه را می توان تکرار کرد؛ و در ادامه آن گفت به آن خاطر که خدا «علیّ عظیم» است و آن علیّ عظیم مطلق، همه مفاد آیه شریفه را در بر دارد. هر کسی که می خواهد شفاعت کند، باید مأذون از جانب او باشد؛ چون خداست که علیّ عظیم است؛ و نه دیگران؛ و هر کدام در حدّ سعه وجودی خودشان هستند.

استاد حسینی آملی در ادامه بیان کرد: بر اساس «و لا یحیطون بشیء من علمه الا بما شاء» می توان گفت این امکان وجود دارد که به علم الهی راه پیدا کرد؛ اما احاطه بر علم الهی است که ممکن نیست.  

از همین جهت است که همه موجودات، هر چه علم دارند، از اوست. حتی مورچه ای که از لانه اش بیرون رفته، با علم اعطایی اوست که می تواند به لانه اش برگردد. مورچه به قدر خودش، کبوتر هم به قدر خودش؛ و طفل شیرخواره که به دنبال مادرش می گردد و تنها در آغوش او آرام می شود هم به اندازه خودش بهره مند است. البته هر کدام به قدر سعه وجودی خودشان از علم الهی بهره مند هستند. اینچنین است در قدرت و سایر صفات هم بر اساس قابلیت است که بهره مند هستند؛ و الا در خداوند متعال، بخل نیست.