حضرت آیت الله وحید خراسانی در گفتاری به شکرگزاری پرداختند و گفتند"
نعمتهای خدا بیمنتهاست. "وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللهِ لا تُحْصُوها¹" و آنچه خدا به هر کسی از جهت شخصی داده است چه در جسمش، چه در جانش، چه در حدوثش و چه در بقائش، قابل تحدید به حدی نیست.
این است که اگر بفهمیم "وَ ما قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهِ"، میفهمیم الی غیر النهایة مقصریم!
تقصیر گاهی قابل احصا و شمارش است؛ مثلاً من یک میلیارد گناه دارم. این قابل احصا است، ولی تقصیر ما این گونه نیست؛ بلکه فوق إحصا است.
هر معصیتی چه میکند، و چه جور حساب میشود؟!
این است که کُمیت اولین و آخرین لنگ است!
۱. و اگر نعمتهای خدا را بشمارید، هرگز نمیتوانید آنها را احصا کنید. النحل:۱۸
۹/خرداد/۱۳۸۵