استاد سید احمد فاطمی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «حضرت زهرا (س) الگویی حقیقی» پرداخت.

/270/260/21/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: فاطمه زهرا (س) بانویی بی‌نظیر در عالم بشریت و «سیده نساء العالمین» هستند و مقام معنوی ایشان به حدی بود که پیامبر اسلام (ص) به احترامش بلند می ‌شد و حتی دستانش را می ‌بوسید. رضایت و غضب فاطمه (س) معیار رضایت و غضب الهی قرار داده شده است. محبت ایشان نشانه قبولی درگاه خداوند و عامل عاقبت بخیری است.

وی افزود: صدیقه طاهره (س) الگویی کامل برای همه، به ‌ویژه بانوان، در زمینه خانه داری، تربیت فرزند، ایثار و گذشت هستند. جزئیاتی از زندگی ساده و پرزحمت حضرت زهرا (س) در خانه، بر شرافت و عظمت کار خانه داری و نقش مادر در تربیت نسل تأکید می‌کند.

استاد فاطمی در ادامه بیان کرد: طلاق «مبغوض‌ ترین حلال» خداوند است؛ زیرا کانون گرم خانواده را نابود می ‌کند. اسلام با قرار دادن شرایط سخت، مانند لزوم حضور دو شاهد عادل در حین طلاق و ممنوعیت اخراج زن از خانه در دوران عده، سعی کرده این امر منفور را به حداقل برساند و زمینه آشتی را فراهم کند. علت اصلی آمار نگران ‌کننده طلاق در جامعه امروز، دوری از تعالیم قرآن و اهل بیت (ع) است. صبر بر مشکلات خانوادگی و تلاش برای حفظ کانون خانواده، پاداشی بسیار بزرگ،  هم ‌تراز با هزار شهید یا محشور شدن با بانوان بزرگوار بهشت دارد. رعایت تقوای الهی، کلید حل مشکلات و گشایش در امور زندگی است.

این استاد حوزه علمیه قم ابراز داشت: حضرت زهرا (س) شخصیتی هستند که از هر جهت می ‌توانند سرمشق قرار گیرند. از اوج مقامات معنوی بگیرید تا زندگی عادی در خانه و خانواده. ایشان "سیده نساء العالمین" هستند؛ بانویی که در کل عالم بشریت نظیر نداشت. مقامش به حدی بود که پیامبر اکرم (ص) هنگام ورود ایشان، به احترامش بلند می‌شدند. اما این عظمت، هرگز مانع از آن نشد که در خانه، بانویی فعال، ساده‌پوش و پرکار نباشند. خودشان گندم را با دستاس آرد می‌کردند، نان می‌پختند، خانه را جارو می‌زدند و از چاه آب می‌کشیدند، تا جایی که اثر این کارها بر بدن مبارکشان نمایان بود. اینجا است که به بانوان ما می‌گوییم خانه داری و تربیت فرزند، عبادتی بزرگ و شرافتمندانه است. مادری که با محبت، عاطفه و صفا، لحظه به لحظه فرزندش را سیراب می‌کند، بزرگ‌ترین مدیر است و چنین فرزندی از نظر روحی سالم و بااعتمادبه‌نفس بار می‌آید.

وی افزود: طلاق در اسلام، "مبغوض ‌ترین حلال" نامیده شده است. یعنی اگرچه در شرایط خاص جایز است، اما خداوند از آن بیزار است. زیرا کانون گرم خانواده را که باید محل مودّت و رحمت باشد، ویران می‌ کند و بیشترین آسیب را به فرزندان وارد می‌ سازد. متأسفانه امروز شاهدیم که در برخی مناطق، از هر ۱۰۰ ازدواج، نزدیک به ۶۰ مورد به طلاق منجر می‌شود. ریشه این، فراموشی پیام خدا و قرآن و سیره اهل بیت (ع) است. اسلام برای جلوگیری از طلاق های شتابزده و عصبی، شرایط بسیار سختی گذاشته است؛ از جمله نیاز به حضور دو شاهد عادل در هنگام طلاق، که می ‌توانند نصیحت کنند و مانع شوند. همچنین خداوند در سوره طلاق می‌فرماید که زنان را در دوران عده از خانه‌شان بیرون نکنید و خودشان هم خارج نشوند. این حکم حکیمانه برای آن است که شاید در این فرصت، دل‌ها نرم شود و زمینه بازگشت و آشتی فراهم گردد. اگر به این احکام عمل شود، شاید ۸۰ درصد طلاق‌ها به آشتی بینجامد.

استاد فاطمی اظهار داشت: قرآن کریم در سوره طلاق وعده‌های بسیار روشنی به متقین می‌دهد. می‌فرماید: «وَ مَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ». این یعنی هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند راه نجات و خروج از هر بن‌بست و مشکلی را برایش باز می‌کند. علاوه بر این، از جایی که هرگز به فکر و حسابش نرسیده است، روزی مادی و معنوی او را تأمین می‌نماید. این یک وعده الهی است؛ خداوند کارها را برای چنین فردی آسان می‌کند.

وی افزود:  باید بین "عبادت کردن" و "عبد بودن" تفاوت قائل شویم. از یکی از بزرگان نقل شده که فرمود: "عبادت نکنید؛ عبد باشید". منظور این نیست که نماز و روزه را ترک کنید. بلکه منظور این است که ممکن است فردی عباداتش را به صورت تشریفاتی انجام دهد، اما در عمل "بنده خدا" نباشد. یعنی در محیط خانواده، با همسر و فرزندان، با همسایه و در جامعه، بداخلاق باشد، حق الناس رعایت نکند و رضایت خدا را بر خواسته‌های نفسانی خود مقدم ندارد. چنین شخصی اگرچه نمازخوان است، اما تقوای واقعی که همان ترک محرمات و انجام واجبات در تمامی عرصه‌های زندگی است را ندارد. اینگونه عبادات به درد انسان نمی‌خورد.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: وقتی به زندگی پیامبران اولوالعزم مانند حضرت نوح یا لوط (علیهم ‌السلام) نگاه می ‌کنیم، می ‌بینیم که آنان با همسرانی بداخلاق زندگی می ‌کردند. نقل شده که همسر یکی از این پیامبران، در حضور مهمانان به شوهر پیامبر خدا توهین می‌ کرد و او را دیوانه و دروغگو می ‌خواند. با این حال، این پیامبران بزرگوار با کمال متانت و صبر بر این شرایط تحمل می‌ کردند و تصمیم به طلاق و جدایی نمی ‌گرفتند. وقتی از ایشان سؤال می ‌شد که چگونه چنین بار سنگینی را تحمل می ‌کنی، پاسخ می ‌داد: "این تحملی که من در برابر بداخلاقی او دارم، همان چیزی است که خداوند آن را جبران خواهد کرد." اینجا است که می‌ فهمیم تحمل مشکلات خانوادگی، به ویژه زمانی که فرزندی در میان باشد، نشانه "امیر بودن" انسان بر نفس سرکش خویش است. این صبر، عین بندگی و تقواست و خداوند برای آن پاداش بزرگی در نظر گرفته است.