کارهای خیری که  در این دنیا انجام می شود، از ناحیه خداوند است و کارهای شر از جانب خود ما است.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، استاد محسن فقیهی اظهار داشت: در هر کار خیری که انجام می دهیم، این خداوند است که به ما لطف می کند و البته  یک مقدار هم خودمان همت می کنیم. یکی از دعاهایی که حضرت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می خواندند این دعا است «الهی لا تکلنی الی نفسی طرفة عین ابدا» خدایا مرا به خودم وامگذار. یعنی می خواهیم که لطف و پشتیبانی خداوند، همیشه همراه ما باشد.

عضو اتاق فکر نشست دوره ای اساتید در تفسیر آیات ابتدایی سوره بقره گفت: منافقین هنگامی که به مومنین می رسند اظهار ارادت می کنند اما وقتی رؤسای آنان می گویند که شما با مومنان هستید می گویند ما با شما هستیم اما  می رویم و مومنان را مسخره می کنیم. اما در اصل اینگونه نیست. «الله یستهزئ بهم و یمدّهم فی طغیانهم یعمهون» اینجا بحثی است که مسخره کردن خداوند چگونه است و اینکه آیا مسخره کردن خداوند قبیح است؟ در قرآن کریم داریم که «فَمَن اعتدَی عَلَیکم فَاعتَدُوا علیه» اگر کسی به شما ظلم کرد، شما هم به او ظلم کنید. ظلم در اینجا سیئه نیست بلکه مقابله به مثل است. خداوند در این آیه منافقین را استهزاء واقعی می نماید.

وی در ادامه با اشاره به قسمت دیگری از آیه فوق افزود: نکته دیگری که  در این آیه وجود دارد، مهلت دادن خداوند برای منافقان است تا طغیان خود را  گسترش دهند. اینجا مطالب گوناگونی مطرح شده است. یکی از اشکالاتی که مطرح کرده اند این است که آیا خداوند به منافقین مهلت می دهد تا بتوانند بیشتر عمر و زندگی کنند و در کارهای باطل خود مشغول باشند؟ در اینجا باید به این نکته توجه داشت که ماده «مدّ» و ماده «امدّ» با یکدیگر تفاوت دارند. ماده «امدّ»  برای موارد خیر در قرآن به کار رفته است. «امدکم بانعام و بنین». اما ماده «مدّ» در جاهایی که مضمون شر می باشد، استفاده شده است. نتیجه این است که خداوند آنها را کمک نمی کند، خدا آنها را رها نموده است اما این منافقین خودشان سعی می کنند تا در این زندگی دنیوی خوش و راحت باشند تا عمر طولاتی تری داشته باشند./250/32/20