استاد سید محمد موسوی حجازی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع ««ولایت» به عنوان تجارت نجات‌بخش از زیان ابدی» پرداخت.

/270/260/23/

انسان، موجودی در زیان:

استاد موسوی حجازی با اشاره به آیات ابتدایی سوره«عصر» گفت: خداوند در این سوره با سوگند به عصر و زمان، هشداری تکان‌دهنده می‌دهد: "وَالْعَصْرِ، إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ". انسان موجودی است که طبیعتش با ضرر سرشته شده؛ عمری گذرا، فرصت‌های از دست رفته و هوای نفس که گاه همان لحظات اندک را هم تباه می‌کند. پرسش کلیدی این است که چگونه می‌توان از این زیان جلوگیری کرد و آن را به سود تبدیل نمود؟

بشارت تجارت نجات‌بخش:

ایشان در ادامه با اشاره به سوره«صف» افزود: «همان خدایی که در سوره عصر هشدار می‌دهد، در سوره صف بشارت می‌دهد: "یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا هَلْ أَدُلُّکُمْ عَلَى تِجَارَةٍ تُنْجِیکُمْ مِنْ عَذَابٍ أَلِیمٍ" (آیا شما را به تجارتی راهنمایی کنم که از عذابی دردناک نجات‌تان می‌دهد؟) و سپس می‌فرماید این تجارت، ایمان به خدا و رسول و جهاد با جان و مال در راه خداست.

ولایت امیرالمؤمنین(ع)، عین تجارت سودآور:

این استاد حوزه با استناد به حدیثی از امام علی (ع) تأکید کرد: امام علی (ع) می‌فرمایند: "أَنَا التِّجَارَةُ الْمُرْبِحَةُ الْمُنْجِيَةُ مِنَ الْعَذَابِ الْأَلِيمِ" (من همان تجارت سودده و نجات‌بخش از عذاب دردناک هستم). این بیان نورانی، پیوند ناگسستنی ایمان به ولایت را با ایمان به خدا و رسول نشان می‌دهد. در روز غدیر خم، هنگامی که پیامبر اکرم (ص) فرمودند "مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ مَوْلَاهُ"، روشن شد که ولایت علی (ع) در امتداد همان خط نجات‌بخش است.

جبران زیان‌های گذشته با تجارت ولایت:

استاد موسوی حجازی با اشاره به وضعیت خطاپذیر انسان یادآور گردید: همه ما می‌دانیم اعمال، اخلاق، گفتار و افکارمان پر از خطا و غفلت است؛ زیان روی زیان. برای جبران گذشته و ساختن آینده‌ای ابدی، نیاز به تجارتی داریم که سودش همه ضررهای گذشته را جبران کند. آن تجارت، همانا دوستی و ولایت علی (ع) است. باید با محبت و تمسک به ایشان، درگاه الهی را برای توبه‌ای مقبول یافت.

سبک زندگی علوی؛ راه نجات فردی و اجتماعی:

وی با بیان لوازم عملی این تجارت تصریح کرد: نجات از زیان ابدی، تنها با اقرار زبانی به دوستی اهل بیت (ع) حاصل نمی‌شود. باید با اقتدا به روش و منش امیرالمؤمنین (ع)، راه حق و صراط مستقیم را پیمود: از ظلم و ظالم تبری جست، به عدالت عمل کرد، در رفتار و گفتار و افکار – هم فردی و هم اجتماعی، اصل "آنچه برای خود می‌پسندی برای دیگران نیز بپسند" را سرلوحه قرار داد و خلاصه، علوی فکر کرد، علوی گفت و علوی زیست. اینگونه است که هم در دنیا از زشتی‌های اخلاقی و اعتقادی نجات می‌یابیم و هم در آخرت از زیان ابدی رهایی پیدا می‌کنیم.