استاد فرهاد فتحی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع‌رسانی نشست دوره‌ای اساتید با موضوع «مروری بر مظلومیت امام هادی (علیه‌السلام)» گفت: باید درباره مظلومیت امام هادی (ع) عمیق‌تر فکر کرد.

/270/260/23/

وی افزود: پس از امام صادق (ع)، هیچ‌یک از ائمه نتوانستند به‌طور کامل در مدینه زندگی کنند و همه آنان از امام کاظم تا امام حسن عسکری (ع) به دستور خلفای عباسی به مرکز حکومت منتقل و تحت نظر قرار گرفتند. در میان این شش امام، شرایط امام هادی و فرزند بزرگوارشان از همه دشوارتر بود.

این کارشناس تاریخ تشیع ادامه داد: امام کاظم و امام جواد (ع) در بغداد و امام رضا (ع) در مرو اقامت داشتند؛ شهرهایی مسلمان‌نشین و آشنا با مقام اهل‌بیت (ع). به همین دلیل تشییع پیکر امام کاظم (ع) در بغداد با تجلیل مردم همراه شد یا زمان حرکت امام رضا (ع) برای نماز جمعه در مرو، شهر مملو از جمعیت گردید.

استاد فتحی تصریح کرد: اما امام هادی و امام حسن عسکری (ع) به سامرا منتقل شدند؛ شهری نظامی که برای دوری از اعتراض مردم بغداد بنا شد. سامرا کم‌جمعیت و محل استقرار سپاهیان خشن و ناآشنا با جایگاه اهل‌بیت (ع) بود.

وی با اشاره به دوره متوکل عباسی گفت: برجسته‌ترین جلوه مظلومیت امام هادی (ع)، هم‌زمانی زندگی ایشان با متوکل بود؛ حاکمی که در دشمنی با آل علی (ع) بی‌نظیر بود. او قبر امام حسین (ع) را تخریب کرد و درباریان را به تمسکر امیرالمؤمنین (ع) واداشت.

استاد فتحی افزود: نخستین اقدام متوکل برای تحقیر امام، اسکان ایشان در «خان‌الصعالیک» (کاروان‌سرای گدایان) پس از انتقال به سامرا بود. بیش از ده سال امام تحت نظر مستقیم متوکل زندگی کرد و هر صبح مجبور به حضور در دربار بود تا اینکه سرانجام زندانی شد.

این فعال عرصه رسانه ادامه داد: فضای امنیتی شدید آن دوران به دلیل قیام‌های علویان، موجب شده بود خلفای عباسی امام را زیر نظر بگیرند. با این حال گزارش‌هایی به متوکل می‌رسید که امام با شیعیان در ارتباط است. همین موضوع باعث می‌شد شبانه به خانه حضرت حمله و آن را تفتیش کنند.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم با اشاره به روایتی از مرحوم کلینی گفت: نقل شده روزی متوکل بیمار شد و پزشکان از درمانش ناتوان ماندند. مادر متوکل به امام هادی (ع) متوسل شد و مبلغی نذر کرد. امام دستوری دادند و متوکل بهبود یافت. این مهربانی برای دشمن قابل درک نیست، اما خاندان رحمت همواره چنین بودند. ما کجاییم و آنها کجا؟ ای کاش نگاهی هم به ما کنند تا آدم شویم و عاقبت به خیر گردیم