استاد سید رحیم توکل از اساتید حوزه علمیه قم در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «زهد و حلاوت ایمان» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: بر اساس روایات، چشیدن شیرینی ایمان برای دل‌ها حرام است مگر آنکه انسان در دنیا زهد اختیار کند. زهد به معنای اسیر نشدن در برابر جلوه‌های دنیاست، نه محرومیت از نعمت‌های حلال.

استاد توکل افزود: ریشه بسیاری از گناهان، حب دنیا به معنای وابستگی و تعلق باطنی است که نفس اماره را تحریک می‌کند و به طغیان صفات رذیله و نهایتاً ارتکاب گناه می‌انجامد. درمان این درد، استغفار و توبه است و شفای کامل آن وقتی حاصل می‌شود که انسان به گناه بازنگردد.

وی اظهار داشت: زهد آن است که انسان دل را از تعلق به دنیا برهاند؛ به گونه‌ای که نه در روزهای نعمت (یوم لک) دچار غرور و فرح مفرط شود و نه در روزهای سختی (یوم علیک) دچار یأس و ناله گردد. همان گونه که امیرالمؤمنین (ع) فرمودند خداوند زهد را در آیه «لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ» بیان کرده است.

عضو مجلس خبرگان رهبری در ادامه به برکات زهد اشاره کرد و گفت: خداوند برای کسی که زهد پیشه کند، چهار برکت بزرگ قرار داده است: تثبیت حکمت در دل، گویا شدن زبان به حکمت، بصیرت یافتن نسبت به عیوب و درمان‌های دنیا، و خروج از دنیا با ایمانی سالم به سوی سرای سلامتی.

استاد سید رحیم توکل با اشاره به مراحل تربیتی انبیا برای اعطای حکمت، تصریح کرد: کار اول پیامبران «تزکیه» و پاکسازی باطن مردم است، زیرا تنها دل‌های طیب و طاهر، ظرف پذیرش انوار الهی و معارف قرآنی هستند. پس از آن نوبت به «تعلیم کتاب» و سپس «تعلیم حکمت» می‌رسد. حکمت، نور معرفت است که به بنده صالحی مانند لقمان نیز عطا شد و نام و کلماتش در قرآن جاودانه گردید؛ این نشان‌دهنده اوجی است که هر انسانی با تقوا و پاکی باطن می‌تواند به آن دست یابد.