استاد علی شورگشتی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به این موضوع پرداخت: «امام مسکن برکت الهی است.»

/270/260/23/

این استاد حوزه علمیه قم با اشاره به تفسیر فراز «السلام علی محل معرفة الله و مساکن برکة الله» از زیارت جامعه کبیره اظهار داشت: واژه‌ها و هیئت تعابیر در کلام معصوم (ع) دارای عمق و حساب دقیقی است و فهم درست آن، کلید درک جایگاه امامت است. تعابیری مانند «مساکن برکة الله» از جنس وحی است و معنایی آسمانی دارد.

استاد شورگشتی افزود: «مسکن» به معنای محل «سکونت و اطمینان» است. «برکت» نیز هر زیادتی نیست، بلکه «رشد و نموِّ خیرگونه در مسیر سعادت انسان» است. هنگامی که این برکت به الله اضافه شود، معنایی بی‌نهایت و مرتبط با ذات اقدس الهی پیدا می‌کند. این برکت مضاف به الله اگر بخواهد در عالم ممکنات تجلی و استقرار یابد، نیاز به ظرفی متناسب دارد. تنها ظرفی که گنجایش این مظروف را دارد و می‌تواند مسکن و جایگاه آرامش آن باشد، وجود مقدس امام معصوم(ع) است.

وی با اشاره به آیه «تَبَارَکَ الَّذِی بِیَدِهِ الْمُلْکُ وَهُوَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ» (ملک/۱) توضیح داد: علت تبارک و برکت ذاتی خداوند، این است که ملکوت همه چیز به دست اوست و بر هر چیزی تواناست. این همان صفتی است که به اذن الله تعالی در وجود امام معصوم (ع) تحقق یافته و او را «مسکن برکت الله» ساخته است. روایاتی همچون «سُبْحَانَ الَّذِی سَخَّرَ الْإِمَامَةَ کُلَّ شَیْءٍ وَ جَعَلَ لَهُ مَقَالِیدَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ لِیُنَوِّبَ بِهِ عَنِ اللَّهِ فِی خَلْقِهِ» بر این حقیقت گواهی می‌دهد.

استاد حوزه علمیه قم ادامه داد: امام، نائب الله در جمیع شؤون است. به همین دلیل در زیارت جامعه می‌خوانیم «بِکُمْ یُمْسِکُ السَّمَاءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ ... بِکُمْ یُنَزَّلُ الْغَیْثُ ... بِکُمْ یُنَفَّسُ الْهَمُّ وَ یُکْشَفُ الضُّرُّ». این «بِکُمْ»‌ها به این معناست که حدوث و بقای نظام هستی، به برکت و مجرای ائمه(ع) است. این همان تجلی «بِیَدِهِ الْمُلْکُ» در عالم امکان است. بنابراین، فلسفه وجود امام در نظام احسن این است که پلی باشد بین موجود سراسر فقر (انسان) و وجود سراسر کمال و غنی بالذات (خداوند). تنها از این مجراست که انسان می‌تواند رشد بی‌نهایت خود را آغاز کند.

وی با اشاره به کاربرد عملی این معرفت تأکید کرد: وقتی انسان با علم به این اوصاف، امام را بشناسد، درمی‌یابد که برای تأمین هر حاجتی، از کوچکترین نیازهای مادی تا عالی‌ترین مقامات معنوی، باید به سراغ این «مسکن برکت الله» برود. زیارت ائمه اطهار (ع)، در حقیقت طمع بستن به این دریای بی‌کران است و هر سلامی، اقرار به این جایگاه و درخواست بهره‌مندی از آن برکت است. هدف نهایی، تبدیل این علم و تصدیق به «معرفت» و «دارایی» وجودی است که تنها در مسیر اتصال به امام (ع) و حرکت در سایه او حاصل می‌شود.