ائمه علیهم السلام در همه جهات دنیوی و اخروی، هادی و ناصرند، اما هرکدام در یکی از ابعاد، ظهور و بروز بیشتری دارند، مشهور در بین فقها و علما و اهل معنا این است که برای طلب رزق و روزی در دنیا و برآورده شدن حاجات مادی و دنیوی، توسل به امام جواد علیه السلام بسیار مجرّب است و این هم فقط صرف ادعا نیست.

استاد علی عراقچی همدانی در گفتگو با خبرنگار نشست دوره‌ای اساتید، به مناسبت ولادت امام جواد علیه السلام، گفت: در ابتدا حلول ماه رجب و اعیاد پر برکت این ماه را خدمت همه شیعیان و محبان اهل بیت علیهم السلام تبریک عرض می کنم، امام نهم شيعيان حضرت جواد علیه السلام در دهم رجب سال 195 هجري در مدينه ولادت يافتند، نام ایشان محمد معروف به جواد و تقي است.

وی ادامه داد: حضرت القاب ديگری از جمله رضي، زکی، مختار و متقي نيز داشته است، ولی تقی از همه معروفتر مي باشد، مادر گرامي ایشان سبيکه يا خيزران است که اين دو نام در تاريخ زندگي آن حضرت ثبت شده است، امام محمد تقي علیه السلام هنگام وفات پدر 8 ساله بودند، پس از شهادت جانگداز حضرت رضا عليه السلام در اواخر ماه صفر سال 203 هجری قمری مقام امامت به فرزند ارجمندش حضرت جوادالائمه علیه السلام انتقال يافت.

استاد اخلاق حوزه علمیه قم اظهار داشت: در زمان امامت امام رضا علیه السلام معاندین حضرت را تمسخر می کردند و با کنایه می گفتند تو چه امامی هستی که فرزند نداری؟ حضرت نیز با ناراحتی جواب می دادند: «شما از کجا می دانی که من فرزندی نخواهم داشت، به خدا شب و روز نمی گذرد جز این که خداوند به من پسری عنایت خواهد کرد که به سبب او میان حق و باطل را جدایی می دهد».

وی بیان کرد: وقتی امام جواد علیه السلام به دنیا آمد، امام رضا علیه السلام فرمود: «حق تعالی فرزندی به من عطا کرد که هم چون موسی بن عمران دریاها را می شکافد و مثل عیسی بن مریم خداوند مادرش را مقدس گردانیده و او طاهر و مطهر آفریده شده» آن وقت مرثیه فرزندش را خواند و گفت: «این کودک به جور و ستم کشته خواهد شد و اهل آسمان‌ها برایش گریه خواهند کرد، خدای متعال بر دشمن و قاتل او غضب خواهد کرد؛ آنها بعد از قتل او بهره‌ای از زندگی نخواهند برد و به زودی به عذاب الهی واصل خواهند شد».

استاد سطوح عالی و خارج حوزه علمیه قم افزود: مأمون خليفه عباسي که همچون ساير خلفاي  بني عباس از پيشرفت معنوي و نفوذ باطني امامان معصوم و گسترش فضايل آنها در بين مردم هراس داشت، سعي  کرد ابن الرضا علیهما السلام را تحت مراقبت خاص خويش قرار دهد، از اينجا بود که مأمون نخستين کاري که کرد، دختر خويش ام الفضل را به ازدواج حضرت امام جواد علیه السلام درآورد، تا مراقبي  دايمي و از درون خانه، بر امام گمارده باشد، رنجهاي دايمي که امام جواد علیه السلام از ناحيه اين مأمور خانگي  برده است، در تاريخ معروف است.

وی خاطر نشان کرد: مأمون نمي دانست که مقام ولايت و امامت موهبتي است الهي، بستگي به کمي  و زيادي سالهاي عمر ندارد از این رو در آغاز امامت امام جواد علیه السلام که هنوز سني از عمر حضرت نگذشته بود با تشکیل بحث و مناظره به گمان باطل خود می خواست که امام را در تنگنا قرار دهد.

وی بیان داشت: امامت امام جواد علیه السلام در دوره‌ای بود که فرقه‌هاي مختلف اسلامي و غير اسلامي رشد و نمو يافته بودند و دانشمندان بزرگي در اين دوران، زندگي مي کردند و علوم و فنون ساير ملتها پيشرفت نموده و کتابهاي زيادي به زبان عربي ترجمه و در دسترس قرار گرفته بود، حضرت با کمي سن وارد بحثهاي علمي می گرديد و با سرمايه خدايي امامت که از سرچشمه ولايت مطلقه و الهام رباني مايه گرفته بود، احکام اسلامي را مانند پدران و اجداد بزرگوارش گسترش می‌داد و به تعليم و ارشاد می‌پرداخت و به مسائل بسياري  پاسخ می‌گفت.

استاد اخلاق حوزه متذکر شد: امام جواد علیه السلام در مدت 17 سال دوران امامت خود به نشر و تعليم حقايق اسلام پرداختند و شاگردان و اصحاب برجسته‌ای پرورش دادند که هر يک خود قله‌ای بودند از قله‌های فرهنگ و معارف اسلام، از جمله این شاگردان ابن ابی عمير بغدادی، ابوجعفر محمد بن سنان زاهری، احمد بن ابی نصر بزنطی کوفی، ابوتمام حبيب اوس طائی شاعر شيعی  مشهور، ابوالحسن علی بن مهزيار اهوازی و فضل بن شاذان نيشابوری را می توان نام برد که همگی در قرن سوم هجری مي‌زيسته‌اند.

وی ادامه داد: همه امامان بزرگوار در همه جهات دنیوی و اخروی، هادی و ناصرند، اما هرکدام از امامان ما در یکی از ابعاد، ظهور و بروز بیشتری دارند، مثلاً در بین عرفا و علما معروف است که اگر کسی از خداوند متعال، علم بخواهد به وجود مقدس امام باقر علیه السلام و امام صادق علیه السلام توسل پیدا کند، یا اگر کسی طالب معنویت است به حضرت علی علیه السلام متوسل شود، از این رو مشهور در بین فقها و علما و اهل معنا این است که برای طلب رزق و روزی در دنیا و برآورده شدن حاجات مادی و دنیوی، توسل به امام جواد علیه السلام بسیار مجرّب است و این هم فقط صرف ادعا نیست، هم از زبان بزرگان نقل شده و هم به تجربه ثابت شده که توسل به ایشان سبب گشایش گره‌های مالی و اقتصادی می‌شود که خود مردم متدین ما تجربه کرده‌اند و در حکایات و احوالات مومنان، بسیار ذکر شده است و اساسا لقب ایشان جواد است و جود، وصف کسی است که زیاد می‌بخشد و لذا اعطای این لقب برای ایشان بی‌جهت نبوده است.

استاد عراقچی همدانی در پایان یادآور شد: حضرت جواد علیه السلام بر این باور بود که آیات الهی باید در جامعه فراگیر شوند و تمام مسلمانان در گفتار و رفتار و استدلال‌ روزمره خود از قرآن و معارف بلند آن بهره گیرند، به همین جهت‏ سعی می‏‌کرد در گفت‌وگوها و معاشرت و برخورد با مردم از آیات قرآن استفاده کند، امام جواد علیه السلام به عنوان پاسدار حریم وحی از تفسیرهای نابجا و غیر عقلانی آیات قرآن جلوگیری کرده و علما و دانشمندان را به سوی فهم صحیح آیات راهنمایی می‏‌کردند، یکی از خطراتی که همیشه بزرگان و رهبران یک مذهب یا کشور را تهدید می‏‌کند، وجود اطرافیان ناصالح است که به خاطر اغراض‏ انحرافی، مادی یا اعتقادی پیرامون بزرگان را گرفته، بین آنان و مردم فاصله ایجاد و راه‌های ارتباطی آنان را با مردم قطع می‏‌کنند، اگر بزرگان مواظب اینگونه افراد نباشند، چه ‏بسا زیان‌های جبران ناپذیری به بار خواهد آمد، در زمان امام جواد علیه السلام نیز این گونه افراد با سوء استفاده از کمی سن امام علیه السلام، به خیال خود فکر می‏‌کردند می‏‌توانند بر امور امام علیه السلام ‏مسلط شوند و هر طور که خواستند، عمل کنند؛ امام علیه السلام این خطر را احساس و بی‏ هیچ اغماضی آنان را طرد کردند، ابوالعمر، جعفر بن ‏واقد و هاشم بن ابی‏‌هاشم در شمار این افراد جای داشتند، امام علیه السلام درباره آنان فرمود: خداوند آنان را لعنت کند زیرا به اسم ما از مردم اخاذی می‏‌کنند و ما را وسیله دنیای خود قرار داده‏‌اند./220/21/20