روزگاری نه چندان دور رابطه شاگرد و استاد به منزله رابطه فرزند و پدر بود با صمیمیتی که بین شاگرد و استاد وجود داشت، شاگرد از نظر اخلاق نیز پرورش می یافت که مصداق فرمایش رئیس مذهب، حضرت امام جعفر صادق علیه السلام قرار می گرفت که: «کونوا دعاة الناس بغیر ألسنتکم».

استاد جواد قربانپور در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره‌ای اساتید گفت: خداوند منان نسبت به پیغمبر اسلام صلی الله و علیه و آله می فرماید:«انک لعلی خلق عظیم» و تو ای پیامبر اخلاق عظیم و برجسته ای داری. به خاطر این  اخلاق برجسته پیامبر اسلام، دین حنیف ابراهیمی سراسر عالم را در بر گرفته است و چون حوزه های علمیه سرمنشا این معارف حقیقه جعفریه اثناعشریه هستند، باید اخلاق نیز از آن جایگاه رفیع به جامعه سرازیر گردد.

این استاد حوزه ادامه داد: علمای سلف مزین به اخلاق نیکو بودند که توانستند در جامعه اثرگذار باشند. علت این اثرگذاری این بود که به دستور قرآن عمل کردند که خداوند در این مورد می فرماید: «يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمة» یعنی اول به تزکیه نفس می پرداختند و بعد تعلیم علم و حکمت می کردند. لکن امروزه در حوزه های علمیه به قسمت اول که تزکیه باشد کم پرداخته می شود و این زیان آور است.

خلا ارتباط بین استاد و شاگرد از معضلات امروز است. روزگاری نه چندان دور رابطه شاگرد و استاد به منزله رابطه فرزند و پدر بود. با صمیمیتی که بین شاگرد و استاد وجود داشت، شاگرد از نظر اخلاق نیز پرورش می یافت که مصداق فرمایش رئیس مذهب، حضرت امام جعفر صادق علیه السلام قرار می گرفت که: «کونوا دعاة الناس بغیر ألسنتکم». اساتید گرانقدر حوزه باید این فرمایش پیامبر اکرم صلی الله و علیه و آله را که فرمود «إِنَّمَا بُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَكَارِمَ الْأَخْلَاقِ» و سیره علمای سلف را احیا کنند.

این استاد حوزه ادامه داد: سابقا اساتید در روز چهارشنبه زمانی را برای درس اخلاق می دادند و از علمای سلف و شیوه معاشرت آنها می گفتند، اما این در حال حاضر وجود ندارد. علت آن هم این است که محدوده زیاد است و اساتید می خواهند که به این محدوده برسند. در گذشته علاوه بر روزهای چهارشنبه در روزهای پنجشنبه هم یک استاد اخلاق بزرگی را دعوت می کردند و همه آنجا حاضر می شدند و استفاده می کردند.

استاد قربانپور خاطرنشان کرد: در گذشته طلاب بیشتر با اساتید، بعد از درس مانوس بودند. وقتی طلبه با اساتید مانوس باشد، اخلاق استاد را می بیند که چگونه با دیگران رفتار می کنند و این تاثیر زیادی بر روحیه طلاب دارد اما امروزه دیگر این جو وجود ندارد. الان طلبه می آید و درس را می گیرد و می رود و نه استاد به دنبال شاگرد است و نه شاگرد به دنبال استاد است. سابقا استاد شاگردان خودش را می شناخت ولی الان این نیست و این یک معضلی است.  می گویند که شاگردان علامه طباطبایی بعد از اتمام کلاس به دنبال ایشان می رفتند و با ایشان همراهی می کردند و بسیاری از نکات اخلاقی را در همین مسیر راه یاد می گرفتند. علاوه بر این بهینه کردن اخلاق در بین طلاب و در جامعه توسط  استاد، با گفتن امکان پذیر نیست. اولا استاد باید خودش مزین به ابن اخلاق نیکو باشد و ثانیا این را با عمل خودش نشان دهد./250/22/20