همه ما در کنار سفره فداکاری و ایثارگری امام راحل و شهدا هستیم. خداوند در قرآن فرمود که برخی افراد کار خیر را با آسانی انجام می دهند و درهای بهشت برای اینها باز است و درهای جهنم به روی اینها بسته است. نظام اسلامی هم همینطور است. نظام طوری است که اگر کسی خواست بهشت برود در بهشت باز است ولی اگر کسی خواست به جهنم برود در آن بسته است. او با رنج و تلاش و کوشش در جهنم را باز می کند.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، حضرت آیت الله عبدالله جوادی آملی در ادامه درس اخلاق خود که پنج شنبه ها بعد از نماز ظهر و عصر در موسسه علوم وحیانی اسراء برگزار می شود، بعد از قرائت آیاتی از قرآن، بیانات زیر را ایراد نمودند:

ما با صحیفه  خلق شده ایم که نوشته شده توسط ذات اقدس اله است و نوشته شده هم، حق و باطل، صدق و کذب و خیر و شر است. آنچه برای برای بشر لازم است، قانون اساسی اش را خدا نوشته است. لذا وجود مبارک امیر المومنان سلام الله علیه فرمود: اولین وظیفه انسان این است که چشم باز کند و آن صحیفه دل را مطالعه کند. «الْقَلْبُ مُصْحَفُ الْبَصَرِ» از آن به بعد آنچه را که در بیرون می بیند و در کتاب ها می خواند، آن را در کنار این صحیفه دل قرار دهد اگر مطابق با مصحف دل بود، بپذیرد و اگر مطابق نبود طردش کند. همان طوری که ائمه علیهم السلام فرمودند به نام خدا چیزی جعل نمی شود. قرآن کریم نه کم دارد و نه زیاد و عین همان وحی الهی است که بر قلب مطهر رسول خدا صلی الله و علیه و آله وسلم نازل شده است. نه یک ذره کم دارد و نه یک ذره زیاد. اما در روایات اینطور نیست، روایات جعلی وجود دارد. هم روایت جعل کرده اند و هم راوی جعل کرده اند. لذا ائمه علیهم السلام فرمودند روایات ما را بر قرآن کریم عرضه کنید، هر چه مطابق با آن نبود رد کنید و هر چه مخالف قرآن نبود بپذیرید. ما هم یک قرآن ملکوتی داریم که صحیفه جان ما است. حرف های بیرون گاهی حق است و گاهی باطل و گاهی خیر است و گاهی شر، اما آن مصحف درونی ما فقط حق است و خیر، زیرا نه ما در آن صحنه از خود اختیاری داشتیم که آن را کم و زیاد کنیم و نه ذات اقدس اله که به «کل شی علیم» است اهل سهو و نسیان است. «وَ ما کانَ رَبُّکَ نَسِيًّا» فرمود من به ملائکه نگفتم صحیفه دل انسان ها را تدوین کنند به کسی دستور ندادم، همانطور که روح انسان به من وابسته است « نفخت فیه من روحی» علوم لازم را هم خودم در درون او در مصحف او نگاشتم.« فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا » بنابراین حرف هایی که انسان از بیرون می شنود این را باید بر صحیفه دل عرضه کند، اگر مطابق با آن بود، آن حرف را بپذیرد و اگر نبود، نپذیرد زیرا جریان فطرت ما صحیح و حق آفریده شده است. ما یک دستگاه گوارش داریم، این دستگاه، صحیح آفریده شده است. یعنی ذات اقدس اله دستگاه گوارش را طوری آفریده است که فقط غذای سالم را می پذیرد، اگر مقداری غذا مسموم باشد این دستگاه بالا می آورد. این دستگاه سالم آفریده شده است، مگر اینکه خدای ناکرده کسی کم کم آن را تغییر دهد، اول مقداری غذای سمی وارد بدن کند و بعد به تدریج ان را اضافه کند. اگر مسیر انسان عوض شد، آن وقت انسان از سم هم باکی ندارد، اگر کسی اول گناهان صغیره و بعد گناهان کبیره انجام دهد به تدریج فطرت خود را مخفی می کند «وقد خاب مَنْ دَسّاها»

همه ما در کنار سفره فداکاری و ایثارگری امام راحل و شهدا هستیم. خداوند در قرآن فرمود که برخی افراد کار خیر را با آسانی انجام می دهند و درهای بهشت برای اینها باز است و درهای جهنم به روی اینها بسته است. نظام اسلامی هم همینطور است. نظام طوری است که اگر کسی خواست بهشت برود در بهشت باز است ولی اگر کسی خواست به جهنم برود در آن بسته است. او با رنج و تلاش و کوشش در جهنم را باز می کند. «فاما من اعطی و اتقی و صدق بالحسنی فسنیسره للیسری» انجام کار خیر بر انسان آسان است. اگر کسی خواست واقعا معتقد باشد نه بیراهه برود و نه راه کسی را ببندد برای او آسان است. در رژیم گذشته جهنم رفتن بسیار آسان بود و بهشت رفتن بسیار دشوار. یعنی اگر کسی می خواست مثلا حجاب خود را حفظ کند در زحمت بود ولی اگر کسی الان بخواهد حجاب خود را حفظ کند در کمال آسانی است. مردان بزرگ الهی کسانی اند که دنیا در پیش چشمانشان کوچک است و هیچ چیزی رهزن آنها نیست. وجود مبارک حضرت علی علیه السلام فرمود من یک برادری داشتم که در چشمان من بزرگ بود « كَانَ يُعْظِمُهُ فِي عَيْنِي صِغَرُ اَلدُّنْيَا فی عینه» چون دنیا در چشمان او کوچک بود، او در چشمان من بزرگ بود. این افراد به راحتی کار خیر انجام می دهند.« اما من اعطی و اتقی و صدق بالحسنی فسنیسره للیسری»

این دهان را به ما دادند برای کار خیر که اگر جایی آتش روشن شد، فورا فوت کنیم و خاموش کنیم نه اینکه آن را شعله ور کنیم. به ما فرمودند تا می توانید آتش را خاموش کنید. نظام اسلامی این برگات را دارد. «وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ» برای برخی عمل به قرآن خیلی آسان است و دلپذیر است و برای برخی بسیار دشوار است. درس قرآن غیر از درس فقه واصول است، گر چه همه آنها از قرآن گرفته شده است، درس قرآن غیر از فلسفه و کلام است گرچه آنها تابع قرآن هستند. هیچ درسی بهتر از درس قرآن نیست چون روان است. اگر کسی در خدمت این کتاب باشد، احساس آرامش می کند. دهه مبارک فجر یادآور این چنین صحنه ای است. نظام اسلامی یادآور چنین صحنه ای است. این گار آسانی نیست که کسی بیست سال یا بیش از بیست سال قطع نخاعی باشد و در بستر باشد و بگوید «بک یا الله» و جز نام «الله» چیزی بر زبانش جاری نباشد. بنابراین ما باید قدردان این انقلاب و قدردان این نظام و تلاش و کوشش شهدا باشیم و در راهپیمایی 22 بهمن حضور گسترده داشته باشیم نگذاریم دشمنان ما خوشحال شوند، نگذاریم دوستان ما نگران شوند. در مراسم انتخابات هم ان شاء الله شرکت کنیم و به اصلح رای دهیم و این نظام را به هر وسیله ای که هست باید حفظ کینم و اگر مشکلی دارد، حل کنیم. این نظام نظامی است که «وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ».

دشمنان هشت سال جنگ را بر ما تحمیل کردند و به ما آسیب های زیادی رساندند شما و همکاران و پدران و برادران تان کاری انجام دادید که در جهان بی نظیر است. ما هشت سال از حکومت بعثی عراق آسیب دیدیم و در طی آن صدها روستا ویران شد و صدها شهر آسیب دید، بعد از پذیرش قطعنامه آنها عملیات مرصاد را بر ما تحمیل کردند که خدا شهدای آن عملیات و شهید صیاد شیرازی را رحمت کند، که جلوی آن ها را گرفتند. بعد از این جنگ صدام به کویت حمله کرد به عنوان اینکه یکی از استان های عراق است، امیر کویت دستش را از لای عبای مطلا بیرون آورد، با گدایی کردن از کشور هایی کمک گرفت و آنها هم به بهانه آزادسازی کویت و به طمع نفت اتحادیه تشکیل دادند و صدام را از کویت بیرون کردند تا اینجا را همه ما شنیدیم. همه آنهایی که آمدند تا صدام را بیرون کنند به مسئولین ما گفتند برای اینکه زحمت ما کمتر شود، شما هم از شرق عراق چهار تا تیز بزنید، ما از صدام آسیب های فراوانی دیده بودیم، اما هیچکدام از مسئولین و مردم حاضر نشدند که به صدام تیر بزنند همه مردم گفتند ما قطعنامه را قبول کردیم و دیگر نمی توانیم آن را نقض کنیم. این معنای آبروی اسلام است. حرفی نزنیم که کسی را برنجاند و کاری نکنیم که آتش روشن شود، اگر دیدیم که آتش روشن است فورا خاموش کنیم.  

عزیزانی که خودشان را می اندازند تا جلو سیل و آتش را بگیرند، در روایات تعابیر بلندی برایشان ذکر شده است. روایات ما تنها در مورد عبادات نیست. «مَن رَدَّ عَن قَومٍ مِنَ المُسلِمينَ عادِيَةَ ماءٍ أو نارٍ وَجَبَت لَهُ الجَنَّةُ» كسي كه دسته اي از مسلمانان را از خطر سيل يا آتش سوزي نجات دهد ، بهشت بر او واجب مي شود. اگر آتش و یا آبی تجاوز کرده است و از حریم خود بیرون آمده  است و کسی برای مقابله با آن به پا خیزد و در این راه کشته شود، شهید است.

لفظ «عادِيَةَ» از عدو است. واژه فارسی این ظرافت را ندارد، ما در فارسی می گوییم دشمن اما در عربی این لفظ را به طرز خردمندانه ای به کار برده اند. از امام باقر علیه السلام پرسیدند که چرا عربی مبین و چرا خداوند فرموده است « انّا جعلناه قرانا عربیا لعّلکم تعقلون» ؟ حضرت جواب دادند: « لانه یبیّن الألسن و لا تبیّنه الألسن» عربی آن قدرت را دارد که از هر واژه ای ترجمه به عمل آورد ولی زبان های دیگر آن توان را ندارند که عربی را به خوبی ترجمه کنند. ما در فارسی برخی واژه ها را نداریم. ما در فارسی برای مثنی ضمیر نداریم. عدو یعنی کسی که از جایی تعدی کرده است و تجاوز نموده است.
 

کسانی که در آتش نشانی و جاهای دیگر اگر قربه الی الله کار کنند در حال عبادت به سر می برند. اگر کسی چیزی را نوشته یا حرفی زده است که می خواهد فتنه ایجاد کند، باید جلو آتش فتنه را بگیریم. نه کاری بکنیم که کسی را برنجانیم و نه اجازه دهیم که کسی دیگری را برنجاند تا این نظام پاک در اختیار صاحب اصلی قرار گیرد و این ممکن نیست مگر اینکه ما روزانه سری به این صحیفه خودمان که قرآن است بزنیم. فرمود: «الْقَلْبُ مُصْحَفُ الْبَصَرِ» انسان باید این صحیفه را نگاه کند و چیزهای دیگر را به منزله شرح این صحیفه بپذیرد ولی متنی را اضافه نکند. متن را خداوند تنظیم کرده است و انسان تنها می تواند آن متن را شرح کند. انسان هر حرفی که زده است بر قلبش تاثیر گذاشته است. ممکن نیست کسی از قبل طیب و طاهر سخنی بگوید و قلبی بیمار نباشد مگر اینکه به واسطه آن تغییر کند.

قبل از انقلاب دوستانی بودند که وقتی می خواستند در راهپیمایی شرکت کنند وضو می گرفتند. غالبا ذکر ما در آن راهپیمایی ها یا احد بود یا صمد. در جریان بسیاری از غزوه ها پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم هم شعارشان احد و صمد بود. ما باید هم خودمان به مقصد برسیم و هم دیگراه را برسانیم. ما باید در جریان راهپیمایی 22 بهمن با جلال و شکوه و قربتا الی الله شرکت کنیم و هم در انتخابات با شکوه حاضر شویم و انتخاب کنیم و خیال نکنیم انیجا بهشت است. اینجا دنیا است. در دنیا بالاخره برخی مسائل هست. حضرت امیر علیه السلام در نهج البلاغه می فرماید: «مِنْ هوانِ الدُّنْیا علی اللّهِ أنّهُ لا یُعْصی‏ إِلّا فِیها و لا یُنالُ ما عِنْدهُ إِلّا بِترْکِها» ما باید بدانیم که کجا هستیم و از  کجا آمدیم و به کجا باید برویم. ما این قوس نزول را طی کرده ایم و آمدیم پایین ان شاءالله با جلال و شکوه قوس صعود را هم طی می کنیم و به بالا برویم. اما در این چند روزه باید بدانیم که عالمی پست تر از دنیا نیست. کسی که در زندان است چه توقعی دارد؟ انسان عالم های زیادی را می گذراند مگر ما می دانیم که عوالم قبلی چه بود و عوالم بعدی چیست؟ ولی نه قبل از این دنیایی بوده که پست تر از آن باشد و نه بعد از این. در هیچ عالمی خداوند معصیت نمی شود مگر در این دنیا. در این عالم باید خیلی مواظب باشیم و توقع نداشته باشیم که همه سلمان و اباذر باشند. ما اگر بدانیم که در زندان زندگی می کنیم به خیلی از کاره  دیگر کاری نداریم. ما باید برای ابد آماده شویم. جریان ابد حدی ندارد. « خالدین فیها ابدا»

در بهشت انسان کارهای بدی که در این دنیا انجام داده است را در یاد ندارد. اگر خدای ناکرده در بهشت جریان کار جناب حر سلام الله علیه به یاد او بیاید که اولین عذاب او خواهد بود، اصلا یاد او نیست. اگر کسی نسبت به ما بد کرد برای ما حد اکثرش این است ما به رویش نیاوریم و به او احسان کنیم و  اما او بین خود و خدای خود هر وقت متوجه آن جریان بشود ناراحت می شود. آنهایی که بد کردند و توبه کردند و توبه آنها مقبول شد اصلا در بهشت به یادشان نیست که معصیتی انجام داده اند که خجالت بکشند. ما الان این چند روزه در زندان هستیم و از این بدتر نه در گذشته بود و نه در آینده هست. امیدورایم که خداوند به ما عنایت کند که ما در این زندان نه بیراهه برویم و نه راه کسی را ببندیم و هرجا آتشی دیدیم خاموش کنیم. ما هر اندازه که در توانمان است باید انجام دهیم بقیه را ذات اقدس اله درست می کند./250/43/20