حضرت آیت الله سید محمد باقر خوانساری در سن 95 سالگی بر اثر یک دوره بیماری و کهولت سن در بیمارستانی در تهران دار فانی را وداع گفت.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، در پی رحلت حضرت آیت الله سید محمد باقر خوانساری،  بیت معظم له اطلاعیه ای به این شرح صادر کرد:

انالله وانااليه راجعون

اذامات العالم الفقيه ثلم في الاسلام ثلمة لايسدها شيء

با نهايت تأثر و تأسف ارتحال جانسوز فقيه متّقي، عالم مجاهد مرحوم آيت الله العظمي آقاي حاج سيد محمّد باقر خوانساري طاب ثراه را که نيمي از عمر بابرکت خويش را در تحصيل و تدريس علوم اهل بيت عصمت و طهارت عليهم الاف التحيه والثناء در حوزه هاي علميه مقدسه قم و نجف اشرف گذرانده و بيش از پنجاه سال نيز تلاش بي وقفه و صادقانه در تبليغ مکتب رهايي بخش تشيع، از جمله تأليف کتب علمي در تهران، به ويژه طي سي و هفت سال گذشته پس از پيروزي انقلاب شکوهمند اسلامي در مسجد حضرت امام خميني قدّس سرّه الشريف در بازار تهران داشته اند را به اطلاع عموم مؤمنين و مؤمنات و امت شهيدپرور و قدرشناس مي رساند.

بدينوسيله اعلام مي گردد پيکر مطهر آن عالم رباني ساعت 9 صبح روز پنجشنبه 29/11/94 در تهران از ميدان امام خميني رحمةالله علیه جنب ايستگاه مترو تا مسجد حضرت امام خميني(رحمةالله علیه) بازار تشييع مي گردد.

همچنين از ساعت 15:30 الی 17:00 بعدازظهر روز پنجشنبه فوق الاشاره، مجلس ترحيم مردانه و زنانه در مسجد امام خميني(رحمةالله علیه)) بازار برگزار خواهد گرديد.

بيت معظّم له

یادآور می‌شود، پیکر آیت‌الله سیدمحمدباقر خوانساری طبق وصیت معظم له در نجف به خاک سپرده خواهد شد.

حضرت آیت الله سید محمد باقر خوانساری متولد 14 محرم الحرام 1340 هجری قمری برابر با شهریور 1300 هجری شمسی در اراک دیده به جهان گشود، ایشان فرزند اول آیت الله العظمی سید محمد تقی خوانساری معروف به صاحب باران بودند، پدر ایشان به این امید نام فرزند خود را سید محمد باقر نهاد که در آینده با تحصیل علوم مکتب امام باقر علیه السلام خدمتگزار راستینی برای عالم اسلام و مکتب حقه جعفری شود.

محلّ نشو و نمای ایشان در قم بوده است، ایشان پس از گذراندن مدارس جدید، در سلك روحانیّت وارد شد و دروس مقدّماتى صرف، نحو، معانى، منطق و رجال را نزد اساتیدى گذراند، سپس دروس مقدّماتى فقه و اصول را از محضر فضلاى حوزه فرا گرفت.

آن گاه وارد مراحل سطوح عالیه فقه و اصول و فلسفه شد، رسائل را نزد مرحوم آیت اللّه العظمى والد قدّس سرّه و مكاسب را نزد مرحوم آیت اللّه العظمى اراكى و كفایه را نزد مرحوم آیت اللّه العظمى آقاى حاج سیّد احمد خوانسارى و منظومه سبزوارى را در قم از اساتید فن فرا گرفت سپس به درس خارج رفت و حدود هشت سال در خارج فقه مرحوم آیت اللّه العظمى بروجردى و درس خارج فقه و اصول مرحوم آیت اللّه والد رفت كه ایشان نظریّه خود را در باره تحصیلات فرزند خود نوشته اند و مقدارى در همان دوره به درس خارج فقه و اصول مرحوم آیت اللّه العظمى حجّت كوه كمره اى رفت.

بعد از فوت مرحوم والد از قم به نجف اشرف رفت و در آن حوزه مقدّسه در درس جمعى از اعلام آن وقتِ نجف، مثل آیات عظام: سید جمال گلپایگانی، اصطهباناتى، شاهرودى، حكیم، شیرازى و خوئى رحمهم الله به تحصیل پرداخت؛ لكن عمده تحصیلاتش در نجف، شركت در درس هاى مرحوم آیة اللّه العظمى سیّد عبدالهادى شیرازى و آیة اللّه العظمى خوئى بود و مقدارى هم اسفار را در نجف اشرف نزد مرحوم حجت الاسلام و المسلمین آقاى آقا شیخ صدرا بادكوبه ای ـ كه در منزل به طور خصوصى براى ایشان و مرحوم آیت اللّه شهید صدر درس مى گفتند ـ فرا گرفت؛ دو سال آخرى كه در نجف مشرّف بودند در درس هیچ كسى حاضر نمى شدند و تنها به تدریس مشغول بودند.

ایشان تقریرات زیادى از اساتید نوشته اند كه هنوز به چاپ نرسیده است، كتاب انصاف در امامت، كه حاصل بحث هاى هر شب ایشان در یكى از مساجد تهران بعد از نماز جماعت در طى چهارده سال است، به فارسى منتشر شده است. هم چنین شرحى بر عروة الوثقى دارد به نام مدارك العروة كه جلد اوّل آن به طبع رسیده و جلد دوم در دست چاپ است.

از كارهاى ایشان در نجف اشرف كه به آن زیاد اهتمام مى ورزیدند، حمایت كردن از نهضت امام خمینى در قم بود، از جمله كارهاى ایشان آن بود كه صداى حوزه علمیّه قم را به مسلمانان دنیا به بهترین وجه منتقل مى كردند و هر چه را كه مرحوم حاج آقا مصطفى خمینى لازم مى دانستند به خارج منتقل شود، انجام مى دادند، فعّالیّت هاى ایشان در آن جا مورد توجّه كامل امام راحل قدّس سرّه بود و مرتّب مراسله داشتند و تفصیل مطالب مزبور احتیاج به كتابى دارد.

پس ازپیروزى انقلاب شكوهمند اسلامى ایران بنا بر تقاضاى جمعى از مؤمنان بازار تهران از محضر رهبر عظیم الشّأن انقلاب و بنیان گذار جمهورى اسلامى مرحوم آیت اللّه العظمى امام راحل قدّس سرّه براى اداره مسجد امام خمینى (مسجد شاه) به آن مسجد منتقل شدند و از اسفند 1357 در آن مسجد مشغول انجام وظیفه شدند و موفق شدند در كنار تبلیغ و ارشاد، آن مسجد را كه مخروبه بود با تأسیس موقوفاتى در چند مرحله احیا کنند.

در مدت جنگ تحمیلى ـ الحمدللّه ـ به فضل خداوند متعال و همّت مؤمنان در رفع احتیاجات رزمندگان عزیز از همه جهات كاملا موفق بودند و مكرّرا به جبهه مى رفتند و به رزمندگان معزّز كمك مى كردند.220/21/20