طلاب زمان ما توکل زیاد دارند اما خانواده و اطرافیان و فرزندان نمی گذارند که به همین زندگی ساده قناعت کنند.

استاد یحیی صادقی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید در رابطه با موضوع اخلاق در حوزه های علمیه، گفت:  اخلاق در حوزه را باید ریشه ای بحث کرد و باید علت ها را بررسی کرد. بیشتر مشکل طلاب این زمان مشکل معیشتی است. در زمانی که ما در ابتدای طلبگی بودیم این طور نبود که طلبه برای خودش خانه داشته باشد. زندگی ها بسیار ساده بود و فقط به فکر خرج روزانه خودشان بودند. توکل به خدا و عشق به درس در میان آنها زیاد بود و واقعا عاشق بودند و تمام هم و غم آنها این بود که درس بخوانند و مباحثه کنند و عمق مطالب را بفهمند.

این استاد حوزه گفت: در آن زمان انگیزه تحصیل، فقط الهی بود و هیچ چیزی جز فهم و معرفت و شناخت مکتب و معارف دین نمی خواستند و کسی دغدغه زندگی و اینکه در آینده چه کاری خواهند کرد نداشت. اضطراب و استرس و دلهره ناشی از اینها در زمان ما وجود نداشت. طلاب خیلی شاکر بودند و توکلشان به خدا خیلی قوی بود و اصلا به فکر امر معاش نبودند و در نتیجه از نظر اخلاقی هم انسانهای مهذب و با تقوایی بودند. الان این مشکلات معیشتی طلاب باعث شده است تا مسائل اخلاقی در طلاب نمود کمتری داشته باشد و آن طوری که طلبه باید ممحض در درس باشد و برای مردم اسوه باشد نیست.

وی ادامه داد: در زمان سابق استاد و شاگرد در یک سطح بودند؛ استادی که چهل سال در حوزه درس می داد باز هم مستاجر بود، اما الان نه استاد و نه شاگرد قانع نیستند و اصلا جامعه عوض شده است. فرض کنید که خود طلبه، انسان با توکلی باشد اما این به تنهایی کافی نیست، خانواده او هم مهم است. همسران طلاب باید قبل از ازدواج توجیه شوند، اگر به امید رفاه و آسایش و امنیت و تفریح و لذت با طلبه ازدواج می کنند باید بفهمند که اشتباه است.

وی بیان کرد: طلاب زمان ما توکل زیاد دارند اما خانواده و اطرافیان  و فرزندان نمی گذارند که به همین زندگی ساده قناعت کنند و به دنبال خودسازی و تقوا و معرفت و بی اعتنایی به دنیا باشند. علما سابق با نان خشکیده و ماست ترشیده زندگی می کردند، ای بسا که این نان هم گیر نمی آمد اما با کمال نشاط درسشان را می خواندند و خودشان را به قله می رساندند. اما الان جو عوض شده است و فضا به سمت دیگری حرکت می کند. اگر من بالای منبر از فضائل اخلاقی بگویم اما خودم آنها را نداشته باشم، فایده ای ندارد.

این استاد حوزه ادامه داد: اساتید اخلاقی که ما در گذشته داشتیم واقعا مجسمه اخلاق بودند. ما در منطقه خودمان آیت الله کوهستانی را داشتیم که وقتی با ایشان مواجه می شدی نمی دانستی که اصلا این بشر است یا فرشته. رفتار و کردار و قناعت و عباداتش هنگامه بوده است. در زمان حال هم کسانی مثل آیت الله صلواتی داریم که یکی از مردان خودساخته روزگار ما است من ذره ای منیت و انانیت در ایشان ندیدم. اگر کسانی مثل این بزرگان در حوزه معلم اخلاق باشند، کمک های موثری به طلاب می کند.   

وی در پایان تاکید کرد: بهترین کار برای تقویت اخلاق  و سازندگی این است که در لابلای درس ها، زندگی علما و آقایان گذشته را برای طلاب بازگو کنیم. این بسیار سازنده است و همت انسان را بالا می برد  و طلاب می فهمند که آنها با چه سختی ها و با چه مرارت هایی  چه کتابهایی نوشته اند. همت مردانه ای  که علما داشتند، واقعا جالب است. طلاب اگر همت داشته باشند می توانند از علمای سابق هم جلو بیفتند. «فَرب حَامِل فقه إِلَى من هُوَ أفقه مِنْهُ، وَرب حَامِل فقه لَيْسَ بفقيه» به هرحال برخی مسائل  دست به دست هم می دهند تا آن زهد و بی اعتنایی به دنیا در میان طلاب کمتر شود./250/22/20