بهانه دیگری که می گیرند این است که امیرالمومنین چنان حضور قلب در نماز داشت که تیر را از پایش بیرون کشیدند و متوجه نشد، اما چطور حواسش به این شخص سائل بود؟ خود قرآن جواب داده است؛ «الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ» این عبادت در عبادت است هنگامی که نماز می خواند، عبادت مضاعفی انجام می دهد.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، حضرت آیت الله ناصر مکارم شیرازی امروز در ابتدای درس خارج فقه خود در مسجد اعظم قم، اظهار داشتند: فردا مصادف با میلاد امیر مومنان حضرت علی ابن ابی طالب علیه السلام است. حدیثی در مورد شان حضرت علی علیه السلام است که در تفسیر آیه 55 سوره مائده است. آیه این است «إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ» مرحوم علامه امینی در جلد دوم الغدیر این حدیث را از دهها منبع معروف اهل سنت آورده است. اصل حدیث از ابوذر است. ابوذر می گوید که موقع نماز ظهر بود و من در خدمت پیامبر در مسجد بودم، شخص سائلی از مردم  تقاضا کرد اما هر چه صدا زد کمکی به او نشد، سر به آسمان بلند کرد که خداوندا تو گواه باش که در مسجد پیامبر کسی به دادم نرسید. ابوذر میگوید دیدم که در این حال علی علیه السلام که در حال رکوع نماز است با انگشت کوچکش اشاره کرد که بیا و انگشتر را از دست من بیرون بیاور. ابوذر می گوید که پیامبر این صحنه را دید و عرضه داشت خداوندا موسی بن عمران تقاضا کرد که برادرش را برای کمک به او بفرستی و او را جانشین او قرار دهی، پروردگارا من هم از تو تقاضایی دارم. «اللهم و انی محمد نبیک و صفیک ،اللهم و اشرح لی صدری و یسر لی أمری و اجعل لی وزیرا من أهلی علیا اشدد به ظهری» ابوذر می گوید که هنوز دعای پیامبر تمام نشده بود که جبرئیل آمد و گفت: «إنما وليكم الله ورسوله والذين آمنوا الذين يقيمون الصلاة ويؤتون الزكاة وهم راكعون» مرحوم علامه امینی از دهها نفر از بزرگان مانند طبری و واحدی و فخر رازی و دیگران در ذیل حدیث آدرس می دهد.

ایشان گفتند: با این همه حدیث برخی بهانه جویی می کنندکه ولی به چه معنا است. پیامبر ولی را برای ما تعریف کرده است و گفته «وزیرا من أهلی، اشدد به ظهری» ولی به معنای دوست نیست به معنای وزیر پیامبر است، همانطور که هارون جانشین موسی بود، خداوندا علی را جانشین من قرار بده. بهانه دیگری که می گیرند این است که امیرالمومنین چنان حضور قلب در نماز داشت که تیر را از پایش بیرون کشیدند و متوجه نشد، اما چطور حواسش به این شخص سائل بود؟ خود قرآن جواب داده است. «الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ» این عبادت در عبادت است. هنگامی که نماز می خواند، عبادت مضاعفی انجام می دهد. شنیدن صدای ناله مظلوم عبادت است. حضرت علی علیه السلام در مورد دنیوی حواسش به غیر خدا نبود اما این جز امور دنیوی نیست. «وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ» این نه تنها با حضور قلب منافات ندارد بلکه این نشان دهنده شدت حضور قلب است که هم به خالق توجه دارد و هم به دستور خالق نسبت به مخلوق نیازمند.

ایشان در انتها تاکید کردند: ما افتخار می کنیم که پیرو مکتبی هستیم که آیات و روایات متعددی در مورد آن آمده است. نکته ای که باید در این حدیث توجه داشته باشید این است که چه تناسبی بین دادن زکات در حال رکوع و مساله موسی و هارون وجود دارد؟ پیامبر از هر فرصتی برای بیان این حقیقت استفاده می کرد، حتی فرصتی که ما فکر می کنیم ارتباط ندارد. مرحوم سید صفدر پاکستانی که تفسیر نمونه را به زبان اردو برایم نقل کرد که وقتی من این ترجمه را شروع کردم، دست یکی از علمای اهل سنت پاکستان افتاده بود که به من گفت من فکر می کنم که شیعیان می توانند اصول و فروع مذهب خودشان را با کتابهای ما اثبات کنند./250/31/20